Ik ga liever lezen (Anne Bogel)
1. Boeken zijn het raam naar de ziel, naar het heden en het verleden. Een klassieke vraag die ons allen wel eens gesteld is: wat is je favoriete boek. [weet ik daar het antwoord op?] En de vraag is er niet voor niets: de boeken waarvan je houdt zeggen veel over je. Aan boeken hangen allerlei herinneringen, vaak. En er zijn mensen die dagboeken bijhouden om alle ervaringen en uitspraken vanuit boek bij te houden.
2. Het zijn levenscompagnons en bespiegelen de levenservaring. Boeken kunnen een levenscompagnon zijn, juist op momenten dat zo n boek bij je levenservaring past. er zijn voorbeelden van boeken die je leest en op het zelfde moment of dag overkomt je een soortgelijke ervaring.
3. Je ontwikkelt je altijd als lezer, en je verliest vergane ervaringen niet. De meeste kinderen worden in een richting geduwd omtrent wat te lezen, maar op een gegeven moment ben je vrij. Het aardige van ouder worden is dat je niet verliest wat je geleefd hebt en lezen encapsuleert die ervaring (stelt Madeleine L'engle).
4. Boeken kunnen vriendschappen ontwikkelen of beschadigen. Het praten en discussiëren over boeken is niet zonder gevaar. Vaak zijn mensen te opdringerig om te denken dat ze wel weten wat Jij en nu zou moeten lezen. Dat boek zou je wel even helpen een probleem oplossen. [ik denk dan, lees een boek over stoppen met roken]. Maar je bent enkel judgmental, veroordelend. Denk dus na, wat iemand zou kunnen waarderen, niet wat hij moet lezen!
5. Een boekenworm ontwikkelt een unieke set van uitdagingen en kansen. Bijvoorbeeld waar sla je ze op [bij ebooks is dat probleem minder]. get rid of duplicates. En drie: teveel boeken en te weinig tijd: Maak dan gebruik van deadlines...
6. Er zit meer in een boek dat je op het eerste oog ziet. Een daarvan komt boven wanneer je een boek opnieuw leest. En dat hoeft geen verlies van tijd te zijn.
-- sept '23. Wat ik me destijds niet gerealiseerd had is dat dit boek sterk verbonden is met MBTI. Op Goodread liet iemand de inhoudsopgave zien:
""‘We zijn allemaal verschillend – zowel in serieuze als dwaze zaken – en het ontdekken van die verschillen is vreemd genoeg leuk. Cynici beweren dat we ons aangetrokken voelen tot deze eenvoudige check-the-box-quizzen omdat we slecht toegerust zijn om met de complexiteit om te gaan. het echte leven, maar ik geloof dat deze trend wijst op iets substantieels."
Dit jaar heeft onverwacht een explosie aan ARC's opgeleverd om te lezen, waardoor er heel weinig tijd overblijft voor plezierboeken van mijn keuze. Toen ik de mogelijkheid zag om een boek te recenseren dat op mijn "voor de lol"-verlanglijst stond, besloot ik twee vliegen in één klap te slaan en hier zijn we dan. Ik lees bijna niet genoeg non-fictie, omdat ik in het leven bevind waar ik fictieve ontsnappingen nodig heb om mijn lege tank van 'ME' aan te vullen, maar ik lees Reading People: How Seeing the World through the Lens of Personality Veranderingen Alles hielp me het WAAROM achter die behoefte te begrijpen, samen met een groot aantal andere zelfrealisaties waarvan ik niet wist dat ik ernaar op zoek was. Het zal niet voor iedereen geschikt zijn, maar als dit soort dingen je interesseren, kan ik me niet voorstellen dat je een betere bron zult vinden.
"Een groot deel van het leren over persoonlijkheid is leren vrede te sluiten met wie we zijn. Maar als we persoonlijkheidsinzichten goed gebruiken, zouden we er niet aan denken om daar te stoppen."
Ik geloof echt dat het bovenstaande citaat het hele doel van dit boek samenvat; Zeker, we willen met onze eigenaardigheden om kunnen gaan en een goede verdediging kunnen opzetten, maar het einddoel is eigenlijk om nog een stap verder te gaan en in de aanval te gaan, zodat we kunnen gedijen met behulp van onze beste eigenschappen. Als je dit boek ingaat, moet je weten dat de auteur haar onderzoek heeft gedaan; in de loop van meerdere jaren heeft ze een aantal van de populairste en nuttigste bronnen gebruikt en wat volgens haar het nuttigst is, samengevat in één beknopte metgezel om u te helpen de onderdelen die u moet weten te ontdekken en toe te passen. Na het lezen van de inleiding en het eerste hoofdstuk wordt u aangeraden om door te bladeren en de rest van het boek te lezen in de volgorde die u het meest interesseert; het is niet nodig om je alleen maar op numerieke wijze te verdiepen en te absorberen. Ik heb echt genoten van de vrijheid die dit mij gaf en merkte dat ik heen en weer huppelde, terwijl ik bepaalde delen ook meer dan eens las. Ik ga de inhoudsopgave hieronder kort opsommen, aangezien ik een groot aantal vragen heb ontvangen waarin ik me afvroeg wat hier allemaal wordt behandeld; op deze manier kunt u beslissen of het enkele van de onderwerpen bevat die u persoonlijk interesseren.
Inleiding - Een nobel streven
1. Mijn persoonlijkheidstype begrijpen
2. Introverte mensen en extraverte mensen
3. Hooggevoelige mensen
4. De vijf liefdestalen
5. Keirsey's temperamenten
6. De Myers-Briggs-type-indicator
7. De cognitieve functies van MBTI
8. De krachtzoeker van Clifton
9. Het enneagram
10. Hoeveel kunnen mensen veranderen?
Uiteraard is dat veel informatie en het heeft me bijna twee weken gekost om het allemaal door te nemen, maar dit is niet het soort onderzoek dat je wilt overhaasten. Ik heb zoveel dingen kunnen leren, zoals dat ik eigenlijk introvert ben en niet extravert en dat ik een hooggevoelig persoon ben (ik begreep niet wat dat betekende eigenlijk. Ik dacht dat het gewoon mensen waren die huilden bij de opening van supermarkten, zoals mijn moeder). Het is duidelijk dat we er allemaal tegen kunnen om iets over onszelf te leren, en als je dat graag wilt doen, maar geen idee hebt waar je moet beginnen en net zo overweldigd bent als ik me voelde, dan is dit het perfecte boek voor jou! Luister, Anne heeft al het harde werk voor je gedaan, zodat jij niet al het vuil dat ze heeft gedaan hoeft uit te zoeken. Als je het moeilijke wilt doen en wat langer naar jezelf wilt kijken dan normaal gesproken comfortabel is, probeer dit dan eens. Ik kan bevestigen dat Mensen lezen: hoe de wereld door de lens van persoonlijkheid verandert alles een eye-openende ervaring is, of je nu gewoon wat van de laatste trends wilt opfrissen of dat je persoonlijkheid een revisie nodig heeft, zoals Ik deed. Een aanrader voor iedereen! " (Chelsea Humphrey, Goodreads)
Door het lezen van dit boek (de samenvatting) kwam ik op een veel interessanter boek:
--
How to read a book, Mortimer J. Adler.
--
How to read a book, Mortimer J. Adler.
-- 12 maart 2026. Lezen en herlezen.
Enkele studies over de geschiedenis van de roman hebben mij ertoe gebracht een groot deel van Balzac te herlezen. Herlezen definieert een nieuw tijdperk van het leven. Je passeert opnieuw dezelfde landschappen, maar vanaf een andere hoogte, alsof het traject van het bestaan een spiraal is.
Seneca zei dat een man op dertigjarige leeftijd moet sterven, omdat de rest niets anders is dan herhaling.
En het is inderdaad waar dat het vitale repertoire niet erg rijk is: alles is al snel in het net gevallen dat we in de afgrond hadden gegooid met de veronderstelling dat de fauna in de diepte onuitputtelijk was.
Maar net zoals in de wiskunde een eindige reeks aanleiding geeft tot oneindige combinaties, zorgt het gebrekkige assortiment aan radicale thema's dat het leven biedt voor altijd nieuwe ervaringen.
Herhaling is een vreemd concept dat het tegenovergestelde betekent van wat het betekent en precies deze tegenstrijdigheid betekent. Herhalen betekent dat iemand opnieuw iets overkomt, maar wanneer de gebeurtenis wordt herhaald, en hoe identieker deze is, ontstaat er een andere indruk.
Er is dus geen sprake van herhaling, juist omdat die er wel is. Het is het voorrecht van het leven, het is de luxe van essentiële en onophoudelijke creatie. De tweede klap, net zoals een plek op ons lichaam ontvangt, vindt de eerste onder de huid bewaard in de vorm van een organisch geheugen en wordt door onze zenuwen herkend als verschillend daarvan. Tegelijkertijd injecteert het leven een virtueel verschil, waardoor de vormen van de werkelijkheid tot in het oneindige worden uitgebreid.
Het herlezen zelf is wat er over twintig jaar gebeurt. Het zou interessant zijn om het resultaat zorgvuldig te vergelijken met het oorspronkelijke effect van de eerste lezing en een grafische uitdrukking die de dubbele indruk met twee lijnen weergeeft zou zelfs mogelijk zijn.
Weinig dingen zouden ons zo duidelijk maken over onze eigen biografie: de verschillen tussen beide lijnen zouden de hoogte boven de horizon meten waarin ons intieme wezen zich bevond en tegelijkertijd zouden ze ons nieuwe profiel tekenen, bakens. Ik las Balzac toen ik achttien jaar oud was, in één keer. Door dat hectische lezen werd ik ziek en kreeg ik hoge koorts. Vandaag lees ik Balzac straffeloos en zonder temperatuur. Voor een twintigjarige lezer is Balzac een vurige storm zoals die welke Jehovah in de Bijbel voorafgaat en die alles op zijn pad in stofwolken wegvaagt.
Op die leeftijd betekent het lezen van de Menselijke Komedie dat je erin vervalt, dat je er het slachtoffer van wordt, dat je een ander personage bent in die denkbeeldige wervelwind. Eén wordt verliefd op de prinses van Cadignan, één valt Parijs aan met Rastignac en Rubempré, en één is een klein provinciaal familielid van Úrsula Mironet. Het enige dat je niet doet, is naar de menselijke komedie kijken.
Voor het eerst lezen is een vorm van actieve deelname, het is geen contemplatie.
En dit geldt niet alleen voor literaire werken. Net als bij Balzac gebeurt het ook bij Kant.
De Kritiek van de Zuivere Rede trekt je mee in zijn ideologische Mahlstrom.
Het is een scheepswrak in abstracto. Lezen is strikt genomen herlezen.
Dan worden we buiten het boek gelaten, in ieder geval is het niet mogelijk om in en uit te gaan.
Dan pas zien we het artistieke of filosofische werk als zodanig, als werk, als menselijk product.
De woorden gaan voor ons voorbij als denkbeeldige schepen waar we niet aan boord gaan.
De illusoire stroom trekt voor onze ogen voorbij met zijn valse catastrofes.
Wat een genot om het te zien – om het te zien en het niet te zijn! Onder de slachtoffers van de overstroming zien we ons eigen jeugdige wezen woedend en gespannen voorbijgaan...
Het zal nodig zijn om over alles te zeggen als je leest wat Fichte over filosoferen zegt: «Filosoferen betekent eigenlijk niet leven; "Leven betekent eigenlijk niet filosoferen."
Je wint aan helderheid wat je aan temperatuur verliest. Helderheid is de wellust van veertig jaar, het tijdperk waarin het bevriezen van het heelal begint. Met die wellust vervangen we de afwezigen.
Het zou logisch lijken dat we na verloop van tijd genoeg zouden krijgen van kunst, wat kort gezegd kunstgrepen zijn, en dat we geïnteresseerd zouden zijn in het essentiële onderwerp van het boek, wat minder een boek is. En toch gebeurt het tegenovergestelde. De enorme drama's die Balzac op de flanken van zijn fictieve schepen volvoert, interesseren ons helemaal niet en in plaats daarvan stopt onze visuele straal graag bij de artistieke oppervlakte van het werk. Bij het herlezen verschijnt voor het eerst de esthetische structuur, de puur poëtische anatomie, als op een plaat die aan de ontwikkelaar is onderworpen. Bij het herlezen zijn we actiever dan bij het lezen. Om deze reden wordt het veel langzamer herlezen dan het werd gelezen. Naast elke regel van het boek verschijnt een ander ideaal dat aangeeft wat de andere had moeten zijn. Soms, zeer zelden, vallen beide samen.
Wij doen het werk. Strikt genomen doen we meer dan de auteur, omdat we eerst degene die hij heeft gecomponeerd ongedaan maken en vervolgens twee reconstrueren: de zijne en degene die had moeten zijn.
Herlezen is bekritiseren.
Kritiek leveren is niet afkeuren of applaudisseren, het is begrijpen en begrijpen, opnieuw genereren.
Ik betwijfel ten zeerste of u ook maar één zin van mij zult begrijpen.Als het niet eerst ongedaan is gemaakt, kan het in het vormloze plasma van de geest worden teruggetrokken dat het in zijn begin was om vervolgens zijn ontstaan te reproduceren, het te zien articuleren totdat het de onvermijdelijke vorm terugkrijgt die het in het boek heeft. We kennen onze kinderen alleen goed, wat we zien in status nascens. Ik heb wel eens opgemerkt dat de Spaanse en Spaans-Amerikaanse lezer een slechte lezer is, omdat hij er genoegen mee neemt de zinnen vluchtig door te lezen. De Frans-Italiaans-Spaanse traditie nodigt zeker uit tot deze ontsporing. Het is wat Taine l'esprit classique noemde, dat wil zeggen de neiging om zich te bewegen volgens aangrenzende ideeën. Van de een gaan we meteen naar de ander en het literaire terrein wordt zo gepolijst als een parket, zonder afgronden of fractuositeiten.
Het lijkt erop dat de gedachte van de auteur tot ons doordringt zonder inspanning van onze kant.
Maar het is een illusie. Het bewijs hiervan is dat de lezer ons later niet met enige nauwkeurigheid kon vertellen wat de auteur dacht. Ik moet bekennen dat ik de techniek van het lezen heb geleerd door Hegels Grote Logica te lezen. Het is een ervaring die ik aanbeveel aan degenen die er zeker van willen zijn dat ze goed lezen. De zinnen van Hegel hebben een groot voordeel en dat is dat ze bij het lezen ervan niet veel of veel worden begrepen. Onmogelijk om uit te glijden, te glijden, te skaten. Er opent zich een intellectuele afgrond tussen woord en woord. De link tussen hen ligt niet aan de oppervlakte.
Wat er dan gebeurt, is wat er gebeurt in de hiërogliefen, waarvan de figuren geen mededeling van betekenis hebben, maar het is eerder nodig om eronder te gaan en alleen daar in de ondergrond, vanwege hun symbolische wortels lijken ze opgesloten in een begrijpelijke zin.
Elke zin van Hegel vereist dat we hem in zijn elementen ontleden: nadat we ze zorgvuldig hebben overwogen, zien we ze organiseren, verenigen, uitbreiden, oplichten in het magische licht van een zin die de meest heldere betekenis uitstraalt. Nu heeft Hegels Logic drie delen en 1.030 pagina's.
Omdat deze handeling bij vrijwel elke regel van het boek moet worden uitgevoerd, vergt het lezen ervan ongeveer twee jaar, ruimschoots de tijd voor de lezer om een nieuwe gewoonte aan te leren, een nieuwe praktijk in het omgaan met zwartheid. Ik herinner me dat ik de jaren 1911 en 1912 aan deze taak op het gebied van de Hegeliaanse logica had gewijd: in dit geval was het lezen tegelijkertijd een herlezen. Deze tweede ontmoeting is echter veel vruchtbaarder bij literair werk dan bij wetenschappelijk werk, inclusief filosofisch werk. Het kan worden gezien als een indirect bewijs dat kunst inhoudelijk rijker is dan wetenschap. Vergeleken daarmee heeft de wetenschap altijd een oppervlakkig karakter en ik was erg blij om te zien dat Husserl – dat wil zeggen de grootste levende filosoof – weigert de filosofie te verheerlijken met het attribuut van diepgang.
Voor hem is de missie van de filosoof om alles naar de oppervlakte te brengen, naar het pure gebied van bewijsmateriaal. Heerlijk om te herlezen! Middag zonder schaduwen, een beetje warm - op de achtergrond de dunne witte lijn in de besneeuwde bergketen die de horizon van het leven afsluit! Maar laten we de waarde van duidelijkheid niet overdrijven. Naast hem zijn er anderen die hem vijandig gezind zijn. Duidelijkheid zorgt ervoor dat het woord een rigoureus idee wordt, maar verhindert om dezelfde reden dat het een mythe wordt. Lezen bij de verzengende temperatuur van twintig jaar is een gloeiende mythologie, een genereuze mythologie.
(Ortega y Gasset) La Nacion, 23 mei 1926.
Reacties