Management, Cultuur & Verandering

 Toch een keer gekeken. Argentina 1985 is een redelijke eenvoudige film over een specifieke transitie in de cultuur van Argentinië. Alfonsin is net als eerste president gekozen na een periode van bijna tien jaar dictatuur en de film begint met de vraag wat er met de generaals moet gebeuren die in die periode geregeerd hebben. Videla als belangrijkste, maar ook (Viola en) Massera en Agosti. Deze menen dat ze voor de militaire rechtbank moeten berecht worden, maar de rechtelijke macht denkt daar anders over. Het punt is dat de democratie erg fragiel is, en men het niet aandurft om die stap te zetten. Toch rolt de bal die kant op. Ricardo Darín speelt de "fiscal" - de openbare aanklager -  die de rechtszaak vanuit de staat moet leiden. De film wandelt naar de climax waar deze Julio Strassera, de slotrede uitspreekt, die eindigt met, Nunca Más. Dat zijn niet zijn eigen woorden. Als het verhaal klopt en de details juist zijn, dan zien we Videla in deze laatste zitting een boek te ...

Hippolyte Taine is bekend van Race, Milieu & Moment ... maar hij komt ook voor in het werk van Ortega, die m.i. niet aan dat specifieke werk refereert. Samenvattende bloemlezing uit Life and Letters of H. Taine. " Op basis van verschillende statistieken had ik het aantal gezinnen dat jaarlijks 1000 en meer uitgaf geschat op 120.000. Zou u met de hulp van uw vrienden of uw boeken op dit moment een schatting kunnen maken van het aantal? Een revolutie en elke grote schok zouden in Engeland veel verschrikkelijker en verstrekkender gevolgen hebben dan in Frankrijk. Save Bourget publiceerde zijn Notes sur F Angleterre in de Dibats. Jouw stijl is nog nooit vrijer en natuurlijker geweest, maar wat mij betreft heeft mijn vroege kracht mij al lang in de steek gelaten. Geef ons al het nieuwe dat je scherpe ogen kunnen ontdekken, of het nu van wetenschap is of van visies. Laat Berthelot ons lu s De Natura Rerum zijn ideale wetenschap geven, zoals hij het zijn vermoedens over de fysieke we...

Dit is een boek uit 2014 Superintelligence van Nick Bostrom, waar Dario Amodei aan refereert als zijn bijbel. Hier een bloemlezing Vragen die in het boek voorkomen. Moeten we niet eerst nadenken over de kunst van het temmen en temmen van uilen, voordat we zo’n wezen in ons midden brengen?”  Zal de koploper een beslissend strategisch voordeel behalen? Eerst kunstmatige intelligentie of volledige hersenemulatie?  Wanneer zal machine-intelligentie op menselijk niveau worden bereikt? Hoe lang duurt het van menselijk niveau naar superintelligentie?  Wat zou er nodig zijn om de evolutie te recapituleren?  Hoe groot is de kosmische gave? ... Hoe ver zijn we momenteel verwijderd van het bereiken van een menselijke emulatie van het hele brein? Als een groep uit honderd mensen bestaat, en een meerderheid van zestig mensen de macht kan overnemen en de niet-samenzweerders hun rechten kan ontnemen, wat zal een subgroep van vijfendertig van deze zestig er dan van weerhouden de ov...

  JUAN Eberardo Zetzner was een bankier in Straatsburg. Straatsburg I ligt in dat centrale deel van Europa waar het lijkt alsof alle energie door de bergen is weggenomen, waardoor er slechts een paar energieschilden voor de namen overblijven. Dat land brengt een ras voort dat een ‘minimum’ aan deugden en een ‘minimum’ aan ondeugden bezit . Calvino, Rousseau en Pestalozzi bevestigen de regel. Zetzner moet dus een arme man zijn geweest, en dus een slechte bankier. Zo erg zelfs dat hij failliet ging en slechts 73.000 livres van de Elzas overhield van zijn overstroomde fortuin. Maar God bracht een zekere Rotmund uit Lyon op zijn pad, een grote schurk en geen slechte bankier. Zo erg zelfs dat hij 73.000 pond van Zetzner wist te stelen. Vanaf zijn jeugd schreef Zetzner memoires waarin hij de kristallijne draad van zijn innerlijke bron overbracht. Deze sinistere gebeurtenis geeft hem de ruimte om menselijke perversies te vervloeken. Hij kwam met Rotmund overeen om minstens 11.000 van die ...

  " Ik herinner me dat ik ooit aan de rand van Segovia was, in een dennenbos, op hetzelfde moment dat de zon onderging, en de nerveuze heuvels van Guadarrama voor me zag opengaan, in een flagrant amfitheater. Naast mij stond Rubín de Cendoya, een Spaanse mysticus, een donkere man, een fervente man. Vandaag, beste lezer, ga ik u vertellen wat ik destijds uit zijn lippen hoorde. Er was een stilte om ons heen die elk moment doorbroken kon worden en aanhield, een stilte waar de binnenkant van de dingen klopte, waarin we wachtten tot hij tegen ons begon te praten terwijl hij niet wist hoe hij moest praten. De groengele vallei strekte zich uit aan onze voeten: de bergketen verhief krachtig zijn oude rug boven de zuivere hemel. Op de hoofdweg begon het kalkachtige stof te fosforiseren. Uit het dennenbos stegen sterke geuren op, en boven onze hoofden vlogen een paar grote grijze vogels met langzame vleugelslagen die zuchten uit de lucht haalden. Rubín de Cendoya, e...