Alice Widerworte Weidel
Wie is die Alice Weidel toch? En waarom is ze met zichzelf in tegenspraak (gekomen) of vertelt ze verhalen die in tegenspraak met elkaar zijn? Later op komt ze hier terug, onder het thema: vrouwen kunnen er ook wat van (2). Maar eerst haar eigen boek.
WiederWorte
Terwijl de zuidelijke eurolanden in plaats van de verwachte convergentie een schuldenfeest vierden ten koste van de Duitse kredietwaardigheid
Sinds 1995, het moment waarop het tijdschema voor de euro werd bekendgemaakt, daalden de rentes voor hen gestaag, en terwijl landen als Griekenland, Spanje en Italië loon- en salarisverhogingen van een derde of meer genoten, stegen de inkomens in de private en publieke sector in Duitsland in het eerste decennium van de euro met slechts vier procent.
Op fundamentele vraagstukken breiden zich ware politieke-mediakartels uit met een absolutistische aanspraak op waarheid.
De euro en de steeds nauwere politieke integratie van de EU zouden onbetwistbare verworvenheden zijn die alleen de vrede zouden waarborgen. Migratie zou als een waarde op zich moeten worden begroet, en de opname van migranten die zonder onderscheid als vluchtelingen worden bestempeld, een humanitaire plicht. De klimaatverandering zou door de mens zijn veroorzaakt, en het afbouwen van fossiele brandstoffen en kernenergie daarom een onvermijdelijke noodzaak.
Met behulp van niet-gouvernementele organisaties kunnen door de staat of politieke partijen gewenste activiteiten worden uitbesteed aan pseudo-privé-instellingen, waar ze aan de institutionele controle door de democratische machten worden onttrokken
- - Internetcensuur wordt overgedragen aan de Amadeu Antonio Stiftung en haar spin-offs.
- - Propaganda tegen ongewenste meningen en partijen wordt toevertrouwd aan burgerlijke troepen die zich wijden aan de strijd tegen rechts.
- - Genderagitatie wordt overgelaten aan raden en lobbyverenigingen die zelf zijn opgericht of zelfs als "opvoedingspartners" naar scholen en kinderdagverblijven worden gehaald.
- - Klimabeschermingscampagnes, anti-autocampagnes worden toevertrouwd aan royaal gefinancierde instituten of obscure incassobureaus zoals de Deutsche Umwelthilfe, die niet alleen uit belastinggeld, maar lange tijd ook uit de zakken van een buitenlandse concurrent van de Duitse auto-industrie werd gefinancierd.
De lijst is eindeloos uit te breiden.
Of het nu gaat om een rechterlijke uitspraak of een politieke beslissing, om de Energiewende of vluchtelingenbeleid, om de Europese Unie of een Berlijns stadsdistrict, om het kanseliersambt of het gemeentehuis – in de afgelopen jaren zorgden een veelheid aan maatregelen, beslissingen, instellingen en ambtsdragers ervoor dat steeds meer mensen zich bewust of onbewust dezelfde vraag stelden: Gaat het nog?
Met deze bewust scherpe formulering vat journalist Claus Strunz de huidige stemming in Duitsland samen.
De mythe van sociale rechtvaardigheid
De mythe dat sociale rechtvaardigheid alleen door herverdeling kan worden bereikt, omdat de staat denkt beter te weten dan de burgers hoe hun geld moet worden uitgegeven, heeft de Duitsers lange tijd hulpeloos gemaakt tegenover steeds brutaalder wordende staatsingrepen in vermogen en privé-eigendom.
Al in 1975 oordeelde een door de EEG-commissie ingestelde studiegroep over de Europese valutakluis een ontmoedigend vonnis
De nationale economische en valutapolitiek was in de afgelopen 25 jaar nooit zo disharmonisch en divergent als nu. De coördinatie van nationale politiek is een vrome wens die in de praktijk nauwelijks ooit wordt bereikt.
Als migranten zich niet aan de Duitse samenleving willen aanpassen, wordt de staat verplicht om nog meer integratie-inspanningen te ondernemen
Land van tegenstrijdigheden – Europese doodlopende wegen
- - De euro: het mislukte experiment
- - Eurolegendes en papiergeldzwendel
- - Wat is sociaal? Wat is rechtvaardig?
- - Sociaal beleid en de ordening van de economie
- - De heerschappij van het recht herstellen
- - Criminaliteit en staatsfalen
- - Vrijheid of islamisering
- - Migratie, integratie en de republiek
Criminaliteit en staatsfalen
Voor een buitenstaander moet Duitsland aanvoelen als een omgekeerde wereld met grotesk verdraaide prioriteiten:
- - Een staat met een overdreven opgeblazen bureaucratie die zich met de grootste precisie bezighoudt met het voorschrijven van suikerconsumptie en de grootte van diepvriespizza’s om de burgers tegen zichzelf te beschermen.
- - Maar waar vrouwen ’s avonds niet meer durven te joggen of met de metro te reizen.
- - Waar oudere mensen overdag in het volle zicht op straat worden beroofd en mishandeld.
- ... (bron: Wieder Worte, Gedanken über Deutschland - Alice Wiedel, Eigen selectie van teksten, vertaling Mistral)
Verdieping
In extreme gevallen zou iemand die sceptisch staat tegenover gender en multiculturalisme en twijfelt aan de zin van open grenzen, iedereen die zelfs maar op de AfD stemt of een functie of mandaat binnen deze partij bekleedt, volgens deze logica idealiter helemaal niets meer mogen zijn en zelfs geen vrijwillige voetbaltrainer, slachtofferhulpmedewerker of broodjesbezorger mogen worden.
Hun invloed op de Duitse politiek, die veel verder reikt dan de feitelijke verkiezingsuitslagen, wordt grotendeels verklaard door de consequente exploitatie van elke vorm van overheidsdeelname om deze informele sociale macht verder uit te breiden door het bevoordelen en afdwingen van staatsfinanciering voor steeds nieuwe lobbyisten, maar ook door de uitbreiding van bestaande en de oprichting van nieuwe bureaucratieën die steeds meer gepolitiseerd raken en zich bemoeien met de zaken van burgers.
Het redden van de euro met overdrachtsbetalingen, het opgeven van welvaart en het aangaan van duizelingwekkende schulden; het ondernemen van een absurde energietransitie waar de rest van de wereld zijn hoofd over schudt; Het opnemen van miljoenen extra migranten, verheerlijkt als vluchtelingen, in onze sociale systemen, hen integreren en hen verzorgen met complete teams van adviseurs – dit alles en nog veel meer zou betaalbaar en gewillig moeten zijn, omdat we immers zo rijk zijn.
Hans Werner Sinn berekent dat ten tijde van de invoering ongeveer twaalf procent van de autochtone werknemers minder verdiende dan het wettelijke minimumloon van 850 euro per uur, maar dat dit voor 19 procent van alle migranten, 40 procent van degenen die na 2007 arriveerden en zelfs 49 procent van degenen die na 2007 uit niet-westerse landen arriveerden, wel het geval was.
In de praktijk behandelen de overheid en het bestuur het als een melkkoe en een lastdier, waarop de politiek haar dagelijkse gang van zaken doet en voordelen behaalt voor zichzelf en haar cliënteel, terwijl het de fundamenten van welvaart en economische kracht ondermijnt, geleidelijk de externe en interne instellingen vernietigt waarvan het bestaan en de cohesie van de samenleving afhangen, en het vertrouwen van de burgers in hun functioneren misbruikt en verraadt.
Is het eerlijk dat de verpleegkundige en de ploegendienstmedewerker de Tesla-sedan of het windenergiefonds van de groene grootverdiener moeten subsidiëren met hun belastinggeld en bijdragen? Is het eerlijk dat de werknemer en de bouwvakker de uitkeringsgerechtigde moeten ondersteunen en, ondanks decennialange bijdragen aan de verzorgingsstaat, in geval van werkloosheid binnen de organisatie worden benadeeld? De laatste tijd worden mensen die nooit iets aan de gemeenschap hebben bijgedragen en vaak ook niet van plan zijn dat te doen, gelijkgesteld aan mensen die nooit iets aan de gemeenschap hebben bijgedragen.
De sociaal politicus vindt altijd wel een gat in de rechtvaardigheid dat nog moet worden opgevuld, omdat zijn eigen acties voortdurend nieuwe onrechtvaardigheden creëren.
Anti-Duits zijn is in de mode in linkse kringen en grenst aan nationaal masochisme.
Overweegt een linkse politicus serieus de terugkeer van de geallieerde bombardementen tegen Duitsland?De Duitse burgerbevolking verlangt naar kinderen.
Groenen plassen op de nationale vlag, of een vicevoorzitter van de Bondsdag, die ooit campagne voerde tegen hereniging met de leuze "Nooit meer Duitsland", voelt zich nog steeds op haar gemak bij scatologische beledigingen aan het adres van haar eigen land.
Iedereen die geen hoger loon en meer erkenning kan verwachten voor meer inspanning, werk en prestaties, zal minder moeite doen en uiteindelijk helemaal niets meer doen.
Wanneer er desondanks herhaaldelijk gesproken wordt over een democratisering van de Europese instellingen, wat meestal neerkomt op de introductie van verdere centralistische en quasi-staatselementen, zoals de aanstelling van een EU-minister van Financiën of de verantwoording van de Commissie als EU-regering aan het Europees Parlement, grenst dit, vanwege dit legitimiteitsgebrek, aan een farce en een aanfluiting.
Om dit te beperken, zou Duitsland er op zijn minst onmiddellijk op moeten aandringen dat Italië en de andere schuldenaren van Target 2, waarvan de burgers gemiddeld aanzienlijk rijker zijn dan de Duitsers, Duitse vorderingen garanderen met reële activa en hun schuldencrisissen oplossen met betrokkenheid van hun eigen burgers.
De sluipende uitholling van de soevereiniteit van Europese natiestaten is alleen mogelijk als...
Omdat de politieke elites van een aantal lidstaten meespelen en zich blijkbaar meer verbonden voelen met het idee van een Europese superstaat en een EU-nomenklatura dan met de soevereiniteit van hun natiestaten, waaraan zij hun ambt en legitimiteit te danken hebben.
Vooral tijdens de migratiecrisis hebben de toonaangevende Duitse media, die zichzelf anders zo zelfgenoegzaam als de vierde macht beschouwen, deze rol niet waargemaakt.
Hun taak zou juist moeten zijn om die publieke ruimte te creëren waarin de politieke wil van de burgers gevormd kan worden door de botsing van de meest uiteenlopende standpunten en argumenten, en waarin zij een corrigerende invloed kunnen uitoefenen op gekozen vertegenwoordigers en de uitvoerende macht.
Naast de misdrijven die in nuchtere cijfers worden geregistreerd en officieel vastgelegd, zijn er factoren die het dagelijks leven voor de getroffen burgers in de brandhaarden tot een permanente noodtoestand maken: angst voor bedreigingen en geweld, intimidatie, beledigingen en agressieve verstoringen van de openbare orde waartegen geen enkele politiemacht hen effectief kan beschermen, noch kunnen zij zichzelf beschermen, omdat de Duitse wapenwetgeving, die zelfs naar Europese maatstaven uitzonderlijk streng is, de wetgehoorzame burgers grotendeels heeft ontwapend, maar niet de criminelen.
Groene thema's domineren de politieke agenda van vrijwel alle gevestigde partijen in het Duitse politieke landschap.
Van extreemlinks tot Merkels CDU/CSU, die samen met de bondskanselier ook de belangrijkste uitvoerder van het groene beleid vormt, hebben de euro en de migratiecrisis de Europese Unie en Duitsland diep verdeeld.
De Duitse regering klampt zich star vast aan het Brusselse dogma van "meer Europa" als oplossing voor alle problemen, terwijl ze er zelf nooit echt deel van uitmaakt.Na een periode van isolatie en een beschadigde reputatie in het verleden, verbindt het verlangen om de Duitse staatsvorm op te lossen in supranationale unies – of het nu een Europese Unie is die is getransformeerd tot een Europese superstaat, een Verenigde Staten van Europa, of zelfs een VN-wereldrepubliek waaraan nationale staten zich zonder protest zouden moeten onderwerpen – de politieke generatie van Helmut Kohl met die van Merkel.
Zelfs vóór het referendum over het Verdrag van Maastricht in september 1992, dat overigens maar nipt werd aangenomen – ja, de Fransen mochten stemmen over de euro, in tegenstelling tot de Duitsers, die het grootste offer moesten brengen – had Mitterrand beloofd dat de ECB onder politiek toezicht zou staan en prioriteit zou geven aan de bestrijding van werkloosheid boven de bestrijding van inflatie.
Iedereen die, in naam van een open samenleving, grootschalige immigratie mogelijk maakt van mensen die zijn opgegroeid in een gesloten samenleving en die deze conditionering in hun mentale bagage mee naar Duitsland brengen, vernietigt in werkelijkheid juist die open, vrije samenleving.
De strijd tegen rechts, dat het politieke klimaat in de herenigde Duitse Republiek al meer dan een kwart eeuw vormgeeft en vergiftigt, gaat echter niet over leren van het verleden.
De eurocrisis, die al meer dan een decennium duurt, en vooral de migratiecrisis die in 2015 volledig uit de hand liep, hebben deze interne tegenstellingen binnen de Europese Unie op scherp gezet.
Wanneer burgers enerzijds worden beperkt in de uitoefening van hun recht door administratieve intimidatie en getolereerde linkse extremisten, terwijl anderzijds politici en door de staat gesteunde kunstenaars massaal demonstraties organiseren om de regeringslijn te versterken, is de balans tussen burgervrijheid en staat verstoord.
Particuliere woningen die hun eigenaren zich niet langer konden veroorloven, kwamen massaal in publiek bezit, met als gevolg dat Duitsers tot op de dag van vandaag een volk van huurders zijn, met een huizenbezitpercentage en een gemiddeld particulier vermogen dat ver onder de Europese norm ligt.
Helmut Kohl, gevierd als de kanselier van de Duitse eenheid, dwong de herwonnen staat onmiddellijk in het keurslijf van de Europese Monetaire Unie en de EU, zoals gedefinieerd door de Verdragen van Maastricht en Lissabon.
Deze verdragen streven naar steeds grotere politieke integratie, wat uiteindelijk zal leiden tot een afzonderlijke EU-staat waarin natiestaten slechts provincies of administratieve eenheden zouden zijn.
Euro-legendes en papiergeldfraude.
Als sussenmiddel voor de onkritische acceptatie van de transformatie van de monetaire unie in een aansprakelijkheids- en overdrachtsunie in Franse zin wordt dit gefaciliteerd door politici en mediafiguren die gretig de mythe in stand houden dat het rijke Duitsland een belangrijke begunstigde van de euro is.
Dit geldt zowel voor oprechte bewondering als voor knagende jaloezie jegens efficiëntie, discipline en ijver.De organisatorische vaardigheden, het perfectionisme en de volharding die Duitsers zowel in het bedrijfsleven als in hun privéleven aan de dag leggen, en die hen ondanks hun gematigde positie nog steeds tot een economische supermacht maken, zijn zo diepgaand dat het wantrouwen groot is wanneer de Duitsers het weer eens overdrijven en zich gedragen als een alwetende morele supermacht, wiens aard het is om de wereld te genezen.
Ondertussen dwingen moslimlobbyisten, met hun voortdurende debatten over taboes en discriminatie, de Duitse samenleving om zich voortdurend te verhouden tot de archaïsche voorschriften, gebruiken en regels van een religie die niet alleen een religie is, maar ook een ideologie die pretendeert alle aspecten van het staats-, sociale en privéleven te reguleren en te doordringen.
De Duitse politiek voelde zich ideologisch verplicht tot dit experiment om de politieke eenheid en uiteindelijk de Verenigde Staten van Europa te bevorderen, waarin natiestaten zouden worden opgenomen.
De Franse diplomatie kon erop vertrouwen dat de Duitsers, vanwege hun nazi-schuldcomplex, altijd zouden toegeven als ze twijfelden.
Dit complex kreeg steevast de overhand boven de nuchtere behartiging van hun eigen belangen binnen het politieke systeem van de Duitse top.
Na de euro...
De druk nam toe in 1999 met de vaststelling van de wisselkoersen en werd voor iedereen zichtbaar met de introductie van de euro in 2002.
Frankrijk voerde de druk op en verving voortijdig de Nederlander Willem-Wim Duisenberg door de Fransman Jean-Claude Trichet, een man met ervaring in de Franse staatseconomie.
Het economische wonder en de wederopbouw van Ludwig Erhards belofte van welvaart voor iedereen, gerealiseerd door een verstandig en degelijk economisch beleid, zorgden voor een opleving waaraan brede lagen van de bevolking konden deelnemen.
Dit versterkte de middenklasse, waartoe inmiddels ook de maatschappelijk stijgende en gekwalificeerde arbeidersklasse behoorde, en creëerde nieuw vertrouwen in de heropgerichte Duitse Republiek en haar democratische instellingen.
Als we, als gedachte-experiment, zouden stellen dat de politie en de rechterlijke macht hun werk volledig zouden staken, geen controles meer zouden uitvoeren, geen aangiftes meer zouden aannemen en geen aanklachten meer zouden indienen, dan zouden er geen misdrijven meer in de statistieken voorkomen.
Elke uitspraak vóór het dragen van een hoofddoek, elke dag waarop moslimvrouwen in openbare badhuizen mogen baden, elke vrijstelling van zwemlessen en schoolreisjes voor moslimleerlingen om religieuze redenen, elk kindhuwelijk dat door de rechter legaal wordt verklaard, elke door de sociale dienst geaccepteerde en gesteunde vorm van polygamie onder moslims, elke uitspraak van de familie- en burgerrechtbank die in echtscheidings- of erfrechtzaken beslist volgens de sharia, elke cultureel bepaalde strafvermindering voor moordenaars en vrouwenmisbruikers met islamitische motieven, en elke nationale of internationale uitspraak dieDe kritiek op de islam en zijn profeet is een gedeeltelijke overwinning voor het politiek fundamentalistische islamisme, dat uiteindelijk alleen de sharia erkent als de hoogste rechtsbron, en niet de Grondwet, het Burgerlijk Wetboek of het Wetboek van Strafrecht.
De felle afwijzing, soms gepaard gaande met ongecontroleerde woede-uitbarstingen, waarmee min of meer prominente Groenen, zowel binnen als buiten de Bondsdag, reageren op de personen en standpunten van de Alternative für Deutschland (AfD), heeft veel te maken met het feit dat met de AfD voor het eerst in lange tijd een partij op het politieke toneel is verschenen die zich niet schikt naar de hegemoniale interpretatie van de groene ideologie, maar deze confronteert met rationele argumenten en feiten en zich verzet tegen de moraliserende tendensen ervan.
In de schaduw van de Koude Oorlog, zolang Duitsland verdeeld was tussen twee concurrerende machtsblokken en als verdeelde natie slechts gedeeltelijk in staat was tot actie, kon dit specifiek Duitse nationale escapisme – Europees kosmopolitisme aan de burgerlijke kant, nationaal masochisme en zelfhaat aan de linkerzijde van het politieke spectrum – aanvankelijk worden gekoesterd zonder onmiddellijk grote omwentelingen te veroorzaken.
Uiteindelijk zou niemand in Europa hereniging gewild hebben.
Het idee dat dit met geweld voorkomen had kunnen worden als de Duitsers deze prijs niet hadden betaald, is nooit bij West-Duitse politici opgekomen.
De onvoorwaardelijke en tot op de dag van vandaag in wezen ongewijzigde openstelling van de grenzen in 2015, door de opschorting van de bestaande immigratieregels, gaf ruim een miljoen migranten toegang tot sociale zekerheid, infrastructuur, het onderwijs- en rechtssysteem en tot openbare ruimtes die voor de autochtone bevolking gekenmerkt worden door de hoge waarde van interne veiligheid en bewegingsvrijheid.
De reguleringsoplossing voor de sociale ongelijkheid op de woningmarkt ligt daarom voor de hand: het verlaten van het euro-experiment, dat de middenklasse verarmt door herverdeling van onder naar boven, en terugkeren naar een gezond monetair beleid; het verminderen van de bureaucratie en het dereguleren van de buitensporige wirwar aan regelgeving die alle redelijke maat en nut te boven is gegaan; en ten slotte, strikte immigratiecontrole in plaats van ongepland multiculturalisme, waarbij de overvloedige overschotten van de belastinginkomsten van de staat nutteloos of zelfs contraproductief worden verspild.
Over belangrijke kwesties zoals vluchtelingen, Europa, #MeToo, Trump en de AfD is er geen sprake meer van analyse of discussie; in plaats daarvan kiezen mensen de "juiste" kant en voelen zich daar goed bij.
Zo beschrijft Norbert Bolz treffend de heersende tijdgeest die we moeten overwinnen: Feit is dat de kwart biljoen euro die Griekenland al van de eurozonelanden heeft ontvangen waarschijnlijk alweer verloren is, en het is niet Griekenland dat gered is, maar vooral de grote Franse banken die massaal in Griekse staatsobligaties hadden geïnvesteerd.
Alsof de enige troef die de staat beheert niet de ijver van zijn burgers is, en alsofZou elke euro die van de belastingbetaler wordt afgenomen niet slechts één keer uitgegeven kunnen worden? Het Duitse volk, de burgers van de staat, werd uiteraard niet geraadpleegd over dit besluit, dat ernstige gevolgen heeft voor hun vrijheid en eigendomsrechten en uiteindelijk voor de Duitse soevereiniteit.
Wanneer mensen elkaar niets meer te zeggen hebben omdat ze elkaar buiten hun eigen sociale kringen niet meer begrijpen, is het einde van de open samenleving nabij.
Iedere Duitser zou door de geschiedenis alleen al voldoende bewust moeten zijn van de gevolgen wanneer machthebbers de geldende wetgeving kunnen omzeilen en naar eigen inzicht kunnen verdraaien en deze uiteindelijk tegen hun eigen bevolking kunnen gebruiken.
Om de gemeenschappelijke munt als doel op zich te ondersteunen en in stand te houden, hebben de zelfbenoemde redders van de euro – de Duitse regering, de andere regeringen van de eurolanden, de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank – een reeks flagrante schendingen van de wet begaan.
Van het eerste tot het laatste uur van de Weimarrepubliek, van de proclamatie van de republiek en de resolute onderdrukking van de antirepublikeinse extremistische opstanden van links en rechts, tot het moedige verzet tegen de afschaffing van de eerste Duitse democratie, en...
Door middel van de Machtigingswet heeft zij grote diensten bewezen aan Duitsland en bijgedragen aan de vorming van de positieve tradities van dit land (Vertaling Google).
Wiedel en de AfD in het nieuws.
Als het gaat om tegenspraak dan valt natuurlijk vooral haar lesbische geaardheid op terwijl ze strijdt tegen de LGBT+ en getrouwd is met een Vrouw uit Sri LAnka. Immigratie is dus alleen goed voor adoptie en levenspartners, voor de rest moet het aan banden worden gelegd?!
Reacties