Management, Cultuur & Verandering

Voorspellen in het AI tijdperk, is een populair vertaalde titel van het boek: Prophecy ... van de Mexicaanse  filosofe Carissa Véliz. ... I - interview Dus voor het soort niet-filosofische kijkers, het klassieke tegenvoorbeeld van of of een voorbeeld om aan te tonen dat het utilitarisme misschien verkeerd is, is: stel je voor dat je een dokter hebt en er is een patiënt die geen erg aardig persoon is en er is iets kleins mis met hen, zoals een vinger gebroken of zoiets, en de dokter denkt dat als ze deze persoon vermoorden, ze vijf patiënten kunnen redden die dat wel zijn echt aardige mensen en hebben gezinnen en zo en de meeste mensen zeggen nee dat is verkeerd en dan denk je van maar weet je dat het vijf levens zijn en je verliest er gewoon één en ze zijn geen erg aardig persoon op zijn best is dit een weloverwogen gok, maar vaker wel dan niet is het een vermomde machtsspel en we zouden de voorkeur moeten geven aan de experts die bereid zijn te zeggen dat we het niet weten en jij ...

Iets voor de vakantie. De kranten schrijven over de verfilming van de Odysseus, en waarom dat zo'n lijdensweg schijnt te zijn. Dit gaat over Penelope. Een samenvatting Margaret Atwoods The Penelopiad vertelt het verhaal van de Odyssee opnieuw vanuit het perspectief van Penelope en haar Twelve Maids. Het verhaal wordt achteraf verteld, waarbij Penelope en de Maids in het hiernamaals nadenken over de gebeurtenissen die eeuwen daarvoor plaatsvonden. Penelope's verhaal in de eerste persoon is een grotendeels chronologisch verslag dat begint bij haar geboorte, terwijl de dienstmeisjes commentaar geven op haar verhaal. Het verhaal van Penelope begint met de beslissing dat ze vanuit het hiernamaals besluit haar kant te vertellen van het beroemde verhaal van haar huwelijk met Odysseus na duizenden jaren. De Maids stellen zichzelf ondertussen voor door middel van een lied waarin Odysseus ervan wordt beschuldigd hen te hebben vermoord. Penelope begint haar verhaal met haar jeugd en stelt...

  Een academische roeping (deel "Midden" - 1916–1952) Tolkien was anders dan Lewis omdat hij nooit een publieke apologeet voor het christelijk geloof werd. Maar net als Lewis had Tolkien een roeping in het academische leven. Na zijn terugkeer uit Leeds in 19251 zou hij de rest van zijn academische carrière en het grootste deel van de rest van zijn leven in Oxford doorbrengen. Hier zou hij een expert van wereldklasse worden op het gebied van de Oud-Engelse en Middelengelse taal en literatuur, zijn dagen gevuld met schrijven, lezingen geven en toezicht houden – kortom, hij zou zijn christelijke roeping als wetenschapper waarmaken, een van de slechts vier katholieke professoren aan de hele Universiteit van Oxford in die tijd, de anderen waren Francis de Zulueta, Cesare Foligno en John Fraser. Hij was drieëndertig jaar oud en werd een publieke intellectueel met een steeds prominenter. Als Rawlinson en Bosworth Professor aan het Anglo-Saxon en Fellow aan het Pembroke College had T...