Management, Cultuur & Verandering

Stel je voor dat een ziekenhuis zo zou werken: je komt binnen met een duidelijk aandoening, en bij de balie vragen ze eerst: - Woont u in het buitenland? - heeft u een auto-ongeluk gehad?  - bent u onverzekerd? - heeft u uw middelbare school niet afmaakt? Dan kunnen we u  niet helpen. De voorbeelden zijn misschien niet erg serieus. Je zou bij een patiënt nog kunnen bedenken dat er niet zozeer iets is met urgentie of een chronische ziekte, maar dat deze niet uit de wijk komt. En een wijkziekenhuis hoeft deze niet te helpen.  Maar nu een bank. In Spanje. Ik schrijf dat erbij omdat de hokjes in Spanje wat meer gedefinieerd zijn dan in Nederland. Elk dorp heeft zijn grens en wat belangrijker is, het zijn altijd rivalen! De rivaliteit in Spanje is groter dan in welke natie dan ook die ik ken.  En die rivaliteit zie je dus ook binnen de bank, BBVA. Het kantoor doet kantoordingen, consumer finance, waar ik even een "certificaat" wil ontvangen dat mijn lening in februari is ...

Is roken iets van vroeger? Is roken irrationeel? Ik zocht op een soortgelijke titel(de eerste vraag), en kreeg een hoop voorbeelden van ik meen, Google Ai: Hoofdpersonen in romans roken vaak en gebruiken sigaretten of pijp als literair middel om karaktereigenschappen, emoties en sociale context over te brengen. Roken kan angst, rebellie of cynisme symboliseren, en het komt vaak voor in scènes die de innerlijke toestand of omgeving van een personage benadrukken.  Hier zijn enkele voorbeelden van hoe roken in de literatuur wordt gebruikt: Karaktereigenschappen benadrukken: Roken kan het cynisme van een personage benadrukken, zoals te zien is in sommige detectiveverhalen. Emoties overbrengen: Roken kan een visuele afkorting zijn voor nervositeit, contemplatie of stress. Omgeving creëren: In sommige romans wordt roken sterk geassocieerd met bepaalde sociale milieus, zoals de bohemian levensstijl of de wereld van spionage. Symboliek: In sommige werken kan roken een symbool zijn van rebe...

Habermas - de gelauterde filosoof van de Frankfurter Schule - kreeg weinig kritiek, behalve van "ene" Luhmann. Bekend geworden is het Debat tussen beide, dat volgt hierna. Luhmann was socialoog en veelschrijver waar hij zijn methode heeft uiteengezet als Zettelkastsysteem (kaartensysteem) waar elke kaart een idee bevat en ken refereren aan andere kaarten en ideeen. Kennis is een netwerk, was zjn motto. Habermas Stefan Müller-Doohm schreef "een biografie" over Habermas. Daarin komt Niklas Luhmann voor, welke passages ik hier uit licht: Deze bondige commentaren zijn een teken dat er vanaf het begin altijd wrijving was tussen de redacties, die met wantrouwen naar elkaar keken als ze invloed uitoefenden op Unseld, die op zijn beurt zijn sympathieën blijkbaar anders verdeelde. Dus verliet Blumenberg, die klaagde over het gebrek aan groepssolidariteit en later de snelle start van de 'Theorie' als weinig indrukwekkend zou bekritiseren,  na ongeveer twee jaar de kri...