De finale
Spanje tegen Argentinië.
Voetbal is nooit neutraal. Voor en vooral na de wedstrijd Engeland-Argentinië ging het voor deze laatste toch weer over een dispuut van veertig jaar geleden. Ook in de sociale berichtgeving klonk dat door en toen moest ik denken aan de cultuur van Argentinië. Los of het juridisch terecht was of niet, maar een land met het oppervlakte van negentig keer Nederland, zou die nou niet twee van die eilandjes kunnen missen? Al het immense gebied dat Argentinië rijk is, heeft er (bijna) nooit voor kunnen zorgen dat die rijkdom de natie ten goede kwam. Even toen het vlees en andere agrarische exporten duur betaald werden op de internationale markten leek er vooruitgang.
Die kwam nooit meer terug.
NU gaat het om twee verschillende Spaanstalige landen. Ook hier speelt cultuur een rol.
Spanje heeft geen echte sperspelers zoals Mistie bij Argentinië, of andere sterspelers in Franse, Portugese (Ronaldo - bleef hij te lang doorspelen, wist hij niet van ophouden?) of Engelse teams. Dus Spanje moet het hebben van teamspel.
Wint dit keer de bestseller, de goeroe, de influencer of bij voetbal, de superster, of... het team? Wint het individu of de collectiviteit? Daar ben ik erg benieuwd naar.
Qua tijdsbeeld zou je zeggen dat dit symbolisch is voor Europa waar we nu staan, waar we gebullied worden door landen en economieën war sterren en sterke mannen de dienst uitmaken.
Om in 2010 te kunnen winnen heeft het Spaanse team een grote cultuurverandering door moeten zetten die in het land nooit voor elkaar is gekregen: samenwerken. Buiten het team praten Basken en Catalanen niet met elkaar en is het ene dorp rivaal van het andere ook al zetelen ze in dezelfde comunidad. Op het veld kunnen die rivaliteiten even in de kast gezet worden.
De kansen zoals berekend door een AI zijn niet geheel gelijk, waar Spanje ca. 6% voordeel heeft ten opzichte van de rivaal.
Reacties