Mijn vader werd nooit boos
Boosheid als emotie, en uiting van een gevoel. We kennen het allemaal. We herkennen het misschien niet allemaal op het juiste moment. Mijn vader werd nooit boos. Het is grappig, want ik las ergens in een oud schrift of dagboek of een verloren krabbel, ik weet niet meer waar, dat mijn moeder dit zei: - je vader werd nooit boos. Ik zei dan, "zeg toch eens wat. Zeg er toch eens wat van!" Maar hij werd niet boos. "Wat heeft het voor zin," zei hij soms. In dit geval ging het om mijn zus. Die was "lastig." Achteraf kan je je dan afvragen wat het juiste recept is geweest, of zou geweest zijn. Mijn moeder en mijn zus waren aan elkaar gewaagd, zou je kunnen zeggen. Ook waren het grotendeels gelijksoortige karakters. En dan is er nog het fenomeen, moeder-dochter-relatie. Mijn vader verdween al vroeg van het toneel en boos worden werd iets van mijn moeder. Ik denk dat ze het tekort aan boos-zijn van mijn vader heeft gecompenseerd in die relatie. Ik moet ook zeggen ...