Management, Cultuur & Verandering

Ongeveer veertig jaar geleden gingen we met de bus richting het Zuiden. Nu ging ik met de bus naar het Noorden. In de tussenliggende tijd zijn we vaker met de auto naar Nederland gegaan. Soms lasten we een stop in, maar vaak ook gingen we direct. De laatste keer dat ik alleen ging, deed ik er ca. dertig uur over. Aan het begin kijk je naar de kilometers en denk je rationeel aan de rest van de reis die nog ontbreekt. Het zijn communicerende vaten, zou je kunnen denken, al is de vergelijking niet geheel passend. Wat in het begin-vat zit loopt over naar het eind-vat en op een moment is het eerste leeg. “Ik ben op de helft,” of “nu nog een kwart.” Maar na verloop van tijd, neemt het rationele af en neemt de emotionele gids het over en dan denk je nog maar aan een ding. Wanneer houdt de reis op. Wanneer ben ik er? Een busreis heeft iets laconieks. Je zit op een redelijk comfortabele stoel, je hebt meer beenruimte dan in een vliegtuig, en je kan ook af en toe opstaan. Je zit opgesloten, maar...