Management, Cultuur & Verandering

 Als er zoiets als een leider bestaat, bestaat er dan ook een afleider? De eerste leidt je ergens heen, de tweede leidt je ergens vanaf. Dit is natuurlijk pure onzin.  Ik was vroeger snel afgeleid. En, ... ik leidde andere af. Daar ben je op dat moment niet van bewust. Dat is vaak met disfunctioneel gedrag. Maar als dit zo is, dan zitten de leider en de afleider misschien toch wel dicht bij elkaar. Wanneer je mensen kan afleiden, dan is dat vaak voor een kort moment. Maar je hebt wel even hun aandacht. Wat het probleem met afleiders is dat ze geen verhaal hebben. Ze krijgen wel aandacht, maar op een gegeven moment wordt het saai. Wat leiders moeten doen is die aandacht geven of trekken, en dan is de volgende stap dat ze die aandacht vast moeten houden. Dat kan nooit wanneer je alles in een keer vertelt. Flow heeft alles met niet afleiden te maken. Mensen komen in een flow wanneer ze ergens een doel zien waar ze heen kunnen werken. Een leider moet dus iets van dat doel kunnen l...

Deze "spirituele" biografie wil ik wel graag lezen. Maar tot die tijd moet ik het doen met wat samenvattingen van anderen.  Een. Catholic Exchange J.R.R. Tolkien veroverde me op dertienjarige leeftijd en hij liet me nooit gaan. Ik ben vele malen in de Hobbit -gaten, bospaden en epische veldslagen van Middle Earth geweest. Wat ik me niet realiseerde terwijl ik las en opnieuw las, was zijn werken, was dat ik een grondig katholiek wereldbeeld opsloeg. Ik schrijf hem een ​​belangrijke rol toe aan de stromingen die me uiteindelijk in het geloof in mijn vroege jaren 50 duwden. Het katholicisme van Tolkien is geen geheim geweest, en sommige biografen en wetenschappers hebben het in hun schrijven verwezen: Joseph Pearce in zijn solide biografie, Tolkien, Man and Myth: A Literary Life; Bradley Birzer in de heiligende mythe van zijn Tolkien; en Philip en Carol Zaleski in hun groepsbiografie The Fellowship: The Literary Lives of the Inklings. Maar pas recent hebben we een broodnodig uit...

Ongeveer veertig jaar geleden gingen we met de bus richting het Zuiden. Nu ging ik met de bus naar het Noorden. In de tussenliggende tijd zijn we vaker met de auto naar Nederland gegaan. Soms lasten we een stop in, maar vaak ook gingen we direct. De laatste keer dat ik alleen ging, deed ik er ca. dertig uur over. Aan het begin kijk je naar de kilometers en denk je rationeel aan de rest van de reis die nog ontbreekt. Het zijn communicerende vaten, zou je kunnen denken, al is de vergelijking niet geheel passend. Wat in het begin-vat zit loopt over naar het eind-vat en op een moment is het eerste leeg. “Ik ben op de helft,” of “nu nog een kwart.” Maar na verloop van tijd, neemt het rationele af en neemt de emotionele gids het over en dan denk je nog maar aan een ding. Wanneer houdt de reis op. Wanneer ben ik er? Een busreis heeft iets laconieks. Je zit op een redelijk comfortabele stoel, je hebt meer beenruimte dan in een vliegtuig, en je kan ook af en toe opstaan. Je zit opgesloten, maar...

 Dat moet niet makkelijk voor die andere lezers van andere religieuze boeken, maar - zeg maar "onze", in onze christelijk cultuur, onze bijbel is het meest gelezen boek . (Gelezen, verkocht, gepubliceerd, ... wat het precies is?) Al fantaserend kan ik daar wel een verklaring voor geven. Het boek was er ver voor dat andere boek uit die religie waarin ook een profeet voorkomt, ik kan even niet op zijn naam komen, en daar zat toch 600 jaar verschil tussen. De bijbel was er gewoon als eerste. Dat moet ook al niet makkelijk geweest zijn. Zou het daarom niet zo zijn dat mensen uit die zeg maar tweede religie, zichzelf op achterstand zien staan en dat nu - dan moet het maar kwaadschiks - het religieuze leiderschap in de wereld willen overnemen? Wat die bijbel zo mooi maakt, zeg ik zonder het boek inhoudelijk echt te kennen, verder dan de cliché beelden als de zondvloed, Genesis, de boom de kennis, Adam en Eva, het paradijs, ... wat dat boek zo mooi maakt is dat het bestaat uit twee ...

Als ik nu terugdenk aan vroeger dan komt de vraag in me op, hoe het mogelijk is geweest dat ik zo overtuigd was in zoveel dingen, terwijl ik zo weinig wist? Hier denk ik al enige tjid over na en ik denk dat ik ook een antwoord heb. Aanvankelijk dacht ik hier namelijk zeer negatief over. Het is niet iets van mij, maar je hoort en ziet dit breder. De jeugd weet van niks, of dergelijke uitspraken. Ervaring wordt onderschat hoort daar ook bij. Wij senioren. De ouderen weten het beter. Maar dat is natuurlijk niet zo. Vele ouderen zijn in plaats dat ze volwassen worden soms even onwijs als jongeren, dat lijken te zijn. Maar wat ik niet zag was wat ik nog niet goed kan omschrijven. De kennis en context van het moment, misschien. Ik denk dat wanneer ik terugdenk aan mijn werk ik opging in de sfeer van de tijd, en dat ik meedeed met wat ik aanvoelde. En dat druk ik persoonlijk uit, maar dat is wat de meeste mensen doen. Daarbinnen heb je natuurlijk grijstinten. Mensen die meer weerstand bieden ...

Vaagheid? Wat is het? Ik ben dit begrip in mijn eigen leven vaak tegengekomen, maar heb er niet eerder zo bij stil gestaan. Het heeft denk ik primair met zien te maken. Je ziet iets, maar vagelijk. Niet scherp in ieder geval. Vage ideeën kan dat zijn wat nog niet goed is doordacht of uitgewerkt, maar misschien goed genoeg is om een start mee te maken? ... Een, een filosoof over vaagheid (en vrijheid) " De vrijheid van vaagheid.  Ambiguïteit en vaagheid zijn geen synoniemen. In ambiguïteit zijn er veel specifieke manifestaties van een algemeen concept, zoals veel voorbeelden van 'kat', waaronder mijn kat die mijn meubels kapotmaakt en tegen me praat, en het is niet duidelijk wat er aan de hand is. De context biedt duidelijkheid In vaagheid zijn er dubieuze grensgevallen. Leeuwen en tijgers zijn duidelijk geen katten, maar een lynx zou een twijfelgeval kunnen zijn. Vaagheid kan vervelend zijn, maar het staat grensgevallen toe die enige afwijking van een norm toestaan, die ge...