Management, Cultuur & Verandering

De De-humanisering / ontmenselijking van kunst  Geloof Donna Berta en Ser Martino niet . GODDELIJKE KOMEDIE. – PARADISO XIII. Terwijl ik dit lees, kwam ik ook een werk over vier avant-gardistische kunstenaars uit Parijs tegen die heel goed mogelijk onderwerp van deze beschouwing konden zijn, want deze leefden ook (vlak) voor de twintigste eeuw... Avant-garde komt niet als term bij Ortega voor overigens. Dit is wat Ortega schrijft: Onpopulariteit van nieuwe kunst.  Tot de vele briljante, hoewel slecht ontwikkelde, ideeën van de briljante Fransman Guyau* moeten we zijn poging rekenen om kunst vanuit sociologisch perspectief te bestuderen. Je zou al snel denken dat een dergelijk onderwerp steriel is. Kunst vanuit de kant van haar sociale effecten beschouwen, lijkt sterk op het nemen van een radijs bij de bladeren of het bestuderen van de mens aan de hand van zijn schaduw. De sociale effecten van kunst zijn op het eerste gezicht zo extrinsiek, zo ver verwijderd van...

Onlangs vielen me twee dingen op: Als eerste een functie die ik vaak gebruik en die Google aanbiedt als een API-service, zonder sleutel dus geheel vrij, gaf me de melding dat ik deze teveel had gebruikt. Ik kwam direct tot de gedachte dat het service-niveau zoals dat impliciet werkt bij IT-bedrijven omlaag was gezet. De service is nog steeds gratis, maar voor een beperkt aantal calls per minuut en per dag. Dat - als tweede - deed me denken aan hoe ik de laatste jaren toch van Microsoft af ben gekomen. Zeg maar tien jaar geleden gebruikte ik het regulier voor: - linkedIn - Windows - Excel en Office in het algemeen - en ... de laatste jaren kwam daar een nieuwe functionaliteit bij die ook te omzeilen viel. Desondanks gebruik ik deze nog wel (VSCode) Games gebruikte ik niet. Maar nu gebruik ik geen enkel van bovenstaande software. LinkedIn niet, Windows niet, Office niet. En dat is toch wel frappant. Bij LinkedIn kan je je afvragen of je jezelf niet in je eigen voeten schiet. Want daardoo...

Dopamine en (gok)verslaving: Neurobiologische overeenkomsten: onderzoek heeft aangetoond dat gokverslaving dezelfde beloningsroutes in de hersenen activeert als drugsverslavingen. Dit omvat de afgifte van dopamine, een neurotransmitter geassocieerd met plezier en beloning. "... Waarom we geobsedeerd raken door de dingen die we willen en ons vervelen als we ze krijgen. Waarom verslaving geen morele kwestie is. Waarom hartstochtelijke liefde zo snel desinteresse wordt. Waarom bijna alle diëten mislukken. Waarom we leven vastgekleefd aan sociale media. Waarom sommige mensen dat wel zijn fervente liberalen en andere extreme conservatieven. Hoe we erin slagen de hoop te behouden, zelfs in de donkerste tijden. Het antwoord ligt in een eenvoudige chemische stof in onze hersenen, dopamine" (2) ...  (1) Love understood - ... Wanneer het wordt geactiveerd, gaat dopamine van het ene gebied naar het andere en onze hersenen vertellen ons dat we moeten herhalen wat we net hebben gedaan om ...

Een van de reden dat ik weinig voel voor het schrijven van een boek is dat alles er al zo'n beetje is. Neem deze gedachte., Ik loop over de Paseo, en denk: De huidige president van de VS is geen echte president. Wat hij dan wel is, ... dat doet er niet toe. In analogie naar Henri Matisse, dus. Maar dan komt het. Even zoeken en er is al weer iemand die daarover geschreven heeft.  In dit geval, Diane Rubenstein: Diane Rubenstein is Professor of Government and American Studies at Cornell University, and the author of What’s Left?: The Ecole Normale Superieure and the Right. In This Is Not a President, Diane Rubenstein looks at the postmodern presidency — from Reagan and George H. W. Bush, through the current administration, and including Hillary. Focusing on those seemingly inexplicable gaps or blind spots in recent American presidential politics, Rubenstein interrogates symptomatic moments in political rhetoric, popular culture, and presidential behavior to elucidate profound and dis...