Management, Cultuur & Verandering

 Ik vond een oud kranten-artikel van Ger Groot (Kapitaal) met als titel - Een geheime satire. Ik kon de tekst nergens meer online vinden, dus heb ik deze hier gekopieerd [ter review...]. " Het jaar 1492 is cruciaal inde Spaanse geschiedenis. Niet in de eerste plaats vanwege de ontdekking van Amerika, maar vooral vanwege de verovering van Granada en daarmee de eenwording van Spanje tot een van de eerste moderne staten van Europa. De nationbuilding onder het gezag van het ‘katholieke koningspaar’ Ferdinand en Isabella vereiste een ideologische legitimatie die Zich geen dissidente stemmen meende te kunnen veroorloven. Omdat God het koningschap gegeven had, vormden religie en staatsbestel een onlosmakelijke eenheid, waarbinnen niet-christenen bijna vanzelf als staatsgevaarlijk golden. Een grote uittocht van moslims en joden was het gevolg.  Zo begon de geschiedenis van de moderne staat met een tragedie die zichzelf nog vele malen zou herhalen. Ze heeft in Spanje wonden geslagen d...

  " GERARDO Hauptmann heeft een reis naar Griekenland gemaakt en zijn indrukken gepubliceerd in een boekje dat hij Griekse Lente noemt. Ik las op een pagina: "Het Parthenon: sterk, krachtig, zonder zuidelijke pathos, weerklinkt in de wind als een harp of de zee." De pathos van het Zuiden!... Prachtige tint van de lucht, plastische energie van kleuren, levendigheid in bewegingen; de neiging om een ​​hyperbolische erotiek te externaliseren, een zekere spontaniteit van het netvlies om de lichamelijke vormen van dingen gesystematiseerd te ontvangen; sierlijke, expressieve en snelle gebaren; de aanleg om te liegen; jacaran-dositeit, vrije tijd; Deze noten en andere in deze volgorde die het fysiologische niet overstijgen, vormen de pathos van het Zuiden, het Mediterraansisme. Dit is nogal merkwaardig; Maar het gebeurt dat de Spanjaarden geloven dat zijn karakter dichter bij het Helleense staat dan dat van bijvoorbeeld de Duitsers, en de houding voor de Akropolis van een man a...

De Griekse lente is een boek van Gerardo Hauptmann. Hij schreef deze zin die en filosoof inspireerde: Het Parthenon: sterk, machtig, zonder zuidelijke pathos , ruist luid in de wind, als een harp of de zee. Fragmenten.  Er schuilt een kracht van tijdloosheid in mij die het mij mogelijk maakt, vooral op zulke momenten, om het leven als een groot geschenk te ervaren en daarom staar ik nog steeds zoekend naar boven alsof er geen duizenden jaren zijn verstreken sinds het laatste vertrek van de Bacchus-zwermen en het weerklinkt voortdurend in mij dat Bromios*, die de Bacchus-koren leidt, mij daarheen leidt. Er zijn liefdadigheidsinstellingen. De Bacchanten mogen vrijelijk festivals vieren. Of ze niet leken op de noordelijke draken. En of de Homerische Grieken, die zeker zeevaarders en avonturiers waren, ook voor het eerst vanaf het water het Griekse vasteland betraden. Het is vreemd hoe een verband tussen het verre noorden en dit zuiden wordt gesuggereerd in een gesprek van Plutarchus,...

Een paar dagen geleden schreef een vriend van mij, een Catalaan en nog steeds een Catalanist, mij deze woorden: «Je weet al hoe de generatie waaruit degenen voortkwamen die vandaag regeren in deze ongelukkige chaos die de Catalaanse politiek wordt genoemd, werd opgeleid: ze hebben de proloog van Taine's werk geleerd en... niets meer." Maar dit is niet alleen in Catalonië gebeurd. De hele Spaanse generatie die zich nu met intellectuele zorgen bezighoudt, is slecht opgeleid door Hipólito Taine. De ruwe geesten die in de rusteloze mars der naties geen andere invloeden toestaan dan die welke voortkomen uit de economische ‘Deux ex machina’, zullen de enigen zijn die geen spijt zullen hebben van dat pedagogische werk, dat zo uitsluitend door die sonore geest wordt uitgeoefend. Ik betreur haar enorm, en ik wil niet dat de huidige gelegenheid voorbijgaat zonder mijn vrienden ertoe aan te zetten hun diepste emotionele lagen onder de loep te nemen. Het nieuwe boek van Aulard, hoogleraar...