De ironicus en de romanticus
[De ironicus en de romanticus? De eerste is per definitie nooit serieus en nooit oprecht, Rorty in dit geval, hij is de vrolijke pragmatist. Cavell is de romanticus, die uitgaande van zijn eigen ervaring iets kan zeggen over de ander, of het andere. Hij is meer de angstige romanticus.] (1) Rorty wordt meestal geassocieerd met zijn eigen, specifieke versie van het neopragmatisme, een intellectuele heropleving die hij vanaf begin jaren tachtig en later aanvoerde. Hij daagde het heersende filosofische beeld uit door de Amerikaanse intellectuele traditie – ooit dominant maar toen veracht – te verdedigen tegen de aantijging dat ze naïef, provinciaals en achterhaald was. Net als zijn tijdgenoot en criticus Hilary Putnam, die eveneens een belangrijke bijdrage leverde aan de herwaardering van het pragmatisme, bouwde Rorty een indrukwekkend oeuvre op dat later werd gezien als de redding van het pragmatisme uit een periode van intellectuele neergang. In lijn met deze neopragmatische herinterpret...
