Management, Cultuur & Verandering

[De ironicus en de romanticus? De eerste is per definitie nooit serieus en nooit oprecht, Rorty in dit geval, hij is de vrolijke pragmatist. Cavell is de romanticus, die uitgaande van zijn eigen ervaring iets kan zeggen over de ander, of het andere. Hij is meer de angstige romanticus.] (1) Rorty wordt meestal geassocieerd met zijn eigen, specifieke versie van het neopragmatisme, een intellectuele heropleving die hij vanaf begin jaren tachtig en later aanvoerde. Hij daagde het heersende filosofische beeld uit door de Amerikaanse intellectuele traditie – ooit dominant maar toen veracht – te verdedigen tegen de aantijging dat ze naïef, provinciaals en achterhaald was. Net als zijn tijdgenoot en criticus Hilary Putnam, die eveneens een belangrijke bijdrage leverde aan de herwaardering van het pragmatisme, bouwde Rorty een indrukwekkend oeuvre op dat later werd gezien als de redding van het pragmatisme uit een periode van intellectuele neergang. In lijn met deze neopragmatische herinterpret...

In het nieuws lees je veel over "crises:" De crisis van het kapitalisme (Verhofstadt) HPdeTijd In plaats van energieprijzen te dempen moet Europa deze crisis aangrijpen om de groene transitie te versnellen (DeGroene) Het Parool,Halsema gooit ambtelijke top om na crisis over verzuim: ‘Organisatie stuit op haar grenzen’ Alles heet tegenwoordig een crisis dus probeer dat maar eens te bestuderen (8 mei 2026 - Trouw) Een consortium van onderzoekers ... publiceerde een jaar lang ... hoe samenlevingen zich beter kunnen voorbereiden op crises ... Hun observatie begint bij de constante verschuiving van wat we een crisis noemen: het begrip is de afgelopen decennia sterk in prijs gestegen, met duidelijke pieken na 2008 en tijdens en na de coronapandemie. Waar vroeger vooral medische en economische rampen centraal stonden, verschoof het debat naar klimaat, vluchtelingen, geopolitieke spanningen en recent naar energie- en brandstofkwesties. Deze terminologische inflatie ... wat publieke v...

  En in 1907 begon de Franse producent en ondernemer Charles Pathé met een nieuwe bedrijfsstrategie die de wereldwijde filmindustrie zou revolutioneren en bekend staat als de "Pathé-staatsgreep": hij verving het systeem van filmverkoop door het verhuur van films. Op deze manier stopten de uitbaters met het afspelen van dezelfde banden tot ze onbruikbaar werden, en konden de producenten hun films intrekken en vervangen door andere wanneer ze dat nodig achtten; hierdoor nam de productie, concurrentie, kwaliteit en duur van de films toe, en ontstond de opkomst van vaste bioscoopzalen.* Bloemlezing Hier wat losse flarden uit het boek - The Whole Equation - ter samenvatting. DOOR EEN NEUS grote gezichten in de film donker deze manen van wording zijn dit een van de weinige welwillende invasies van de twintigste eeuw bedoeld om alle andere beelden van slachting, marteling en vernedering te compenseren. Of is hun intense aantrekkingskracht gewoon een ander gevaar dat op sluwe wijze w...