Management, Cultuur & Verandering

 “El Caudal” is een begrip dat vaak terugkomt in de teksten van Gracián. Het woordenboek geeft de volgende betekenissen: - Massa (van water) - Vermogen, kapitaal, rijkdom (patrimonium) - Overvloed, massa, dus: rijkdom, schat. Op het internet (wiktionary) heeft men het over dan wel  Flow  dan wel over  Volume . En dan de vertaling. Hier wat voorbeelden:  Hay sujetos de sola fachada, como casas por acabar, porque faltó el caudal:… Vertaling: Er zijn mensen, die alleen maar bestaan uit een façade, als huizen die niet voltooid zijn, omdat het  kapitaal  op was … (aforisme 48). Anatomie van het  talent  ( anatomía de un caudal - #49 ) Hay caudales de antiparistasi (Sommige mensen beschikken over een voorraad antiperistatis.#56. In aforisme 58 komt de vertaling in talent opnieuw voor) De Spaanse vertaler Luys Santa Marina geeft in een voetnoot aan – in navolging van Romera Navarro - dat Gracian met “antiparistasi” waarschijnlijk antiperistasi Bedoe...

EEN...  In de zondagse bijlage van El Pais [...] stond deze foto, een schilderij van Manuel de Castro een schilder uit de periode van de Barok. "Rood is de kleur van de barok," stond bij een van de bijschriften. Het schilderij beschrijft de herovering van de Bahia op de Nederlanders. (jan 2010). De Barok volgt op de renaissance die in de periode ervoor overheerst in vooral de kunsten. De verschillen tussen beide vormen van expressie zijn onder woorden gebracht in het volgende artikel: " Verschillen tussen renaissance en barok... in termen van schilderkunst, architectuur, muziek en poëzie, naast het zien in zijn visie op wereld. 1. Filosofische benadering Tijdens de Renaissance ontwikkelt het humanisme zich, ... de mens zelf , een antropocentrische visie. De klassieke cultuur wordt geherwaardeerd en beschouwt het als het toppunt van perfectie van de westerse beschaving. Er ontstaat een kritische beweging die het gebruik van de rede verdedigt om dichter bij de waarheid te ...

Beschryvinge van het magtig Koningryk Krinke Kesmes is een roman die geschreven is door Hendrik Smeeks in de periode vlak na de barok. Het  NRC  schrijft hierover:  D e wereld wordt steeds kleiner, maar er blijven altijd plekken waar bijna niemand komt. Deel IV van een zomerserie over imaginaire bestemmingen: Het koninkrijk Krinke Kesmes. In 1708 publiceerde de Zwolse chirurgijn Hendrik Smeeks (1645-1721) bij de Amsterdamse boekverkoper Nicolaas ten Hoorn zijn Beschryvinge van het magtig Koningryk Krinke Kesmes. Omdat deze beschrijving van de reis naar en het verblijf op het eiland Krinke Kesmes dus precies drie eeuwen oud is, is het goed die nog eens in de herinnering te roepen Het boek bevat de levensbeschrijving van Juan de Posos, een Nederlander van eenvoudige komaf die als soldaat diende, zeeman werd en langzaam maar zeker maatschappelijk opklom tot stuurman en vervolgens tot koopman te Cádiz. Deze verspaanste landgenoot is dus de eigenlijke gids. Zijn reis begon in...

EEN (Diogenes en Gracian).  Zoekend op het Internet naar “de lamp van Diogenes,” levert als resultaat de dichter Hendrik Marsman op. Hij heeft een bundel geschreven met dezelfde titel. Diogenes wordt in het werk van Gracian geciteerd, maar ook in het Spaans is de uitspraak  “la lámpara de Diógenes,”  een gezegde geworden. Diogenes was waarschijnlijk net als Gracian een cynicus die op klaarlichte dag een mens probeerde te vinden met een lamp. Toen iemand hem vroeg waarom hij dat precies deed en Diogenes antwoordde dat hij geen mensen vond, waarop de persoon zei: en die daar dan,” reageerde de filosoof: “nee, dat zijn geen mensen, het zijn figuren, die lijken er enkel op. Echte mensen zijn het niet.” Met dit citaat begint hoofdstuk 16 van El Discreto – Tegen Fratsen, een satire.  In deel II van El Criticón refereert de schrijver opnieuw aan Diogenes:  Andrenio en Critilio komen bij het grootste plein van het universum. Het wemelt er van mensen, maar zonder ontwikk...

De baron in de bomen.  Dit boek van Italo Calvino komt voor in een reeks klassiekers die samengesteld was door een krantenuitgeverij (El Pais, met als titel: El Baron Rampante). Het verhaal begint eenvoudig. Een jonge baron zit aan tafel samen met zijn familie in wat blijkt een strakke traditie te zijn. Deze traditie is recentelijk in de mode geraakt en afkomstig van de Franse hoven waar het middageten al eerder tot een vast ritueel geworden is. De twee jongens moesten, voordat ze bij de volwassenen mochten aanschuiven, afzonderlijk eten bij de abbé (Fauchelafleur) die hen ook onderwijs geeft. De achtergrond is het Italië tegen het einde van de achttiende eeuw en de vier jaar jongere broer van de hoofdpersoon vertelt het verhaal. De hoofdpersoon, de baron – Cosimo Piovasco di Rondò – is de persoon die als eerste de dialoog begint, en de toon van het verhaal zet met de woorden: “Ik heb gezegd dat ik niet wil. Ik wil dit niet!” en hij schuift het bord met slakken van zich af. “Nooit ...

... vervolg van Een : Vijf. Bredere horizon... Florence moet in die tijd zijn machtspositie bestendigen door invloed te houden over schaduwstaten zoals Pisa... hetgeen steeds moeilijker wordt. Als een leider van de strijdmachten – Paolo Vitelli- Pisa niet in toom weet te houden volgt een nieuwe executie van dezelfde Vitelli. Mach adviseert de Kardinaal Ruan van Rome in zijn wens om zijn macht uit te breiden over Italië, maar de kardinaal slaat het advies in de wind en vervolgt zijn eigen plan dat mislukt. Zes. Een woedende echtgenote en een onrustige hertog Machiavelli trouwt in 1501 met Marietta Corsini, maar dat belet zijn liefde voor omgang met andere vrouwen niet. Dit is typisch voor de tijd. Als Machiavelli zich niet houdt aan zijn plan om op tijd terug te keren van een ambtsreis, ontspringt te woede van zijn nieuwe echtgenote en moet zijn vriend Biagio dit keer tussen beide komen (intermediëren). Zeven. Het grote theater van de politiek... Hij onderhandelt met El Va...