De geschiedenis volgens Toynbee

Een studie van de geschiedenis, in drie volumes, is een werk van destijds prominent historicus Arnold Toynbee. ...

Samenvattende bloemlezing.

Griekse Bevolkingsexplosie begint. Griekse koloniale stadstaten geplant in Zuid-Italië en Sicilië Griekse koloniale stadstaten geplant langs de noordkust van de Egeïsche ronde kusten van de Zee van Marmara en de Zwarte Zee in Cyrenaica en langs de Franse Rivièra. In sommige Helleense stadstaten wordt de zelfvoorzienende landbouw vervangen door de landbouw van marktgewassen en door de verwerkende industrie voor de export Etrusken en sommige inheemse Italiaanse volkeren adopteren de Helleense cultuur, inclusief het alfabet Egypte opengesteld voor Griekse handelaren Intensivering van de oorlog tussen Helleense stadstaten Erfelijke monarchieën en aristocratieën vervangen door dictaturen in economisch geavanceerde staten. In Griekenland beginnen dictaturen vervangen door oligarchen van vastgoedeigenaren, in Sicilië beginnen dictaturen clusters van stadstaten te verenigen. Begin van de Griekse wetenschap en filosofie Thales van Miletus.

... Verdere plantages van Griekse koloniale stadstaten verhinderd door de opkomst van het Carthaagse rijk in West en van Lydië, opgevolgd door het Achacmenische Perzische rijk in Oost-Achaemenië. Keizer Xerxes probeert Europees Griekenland te veroveren verslagen door coalitie van minderheid van Europese Griekse staten onder leiding van Sparta en Athene Zegevierende Griekse coalitie bevrijdt Griekse gemeenschappen onder Achaemenisch bewind langs de noord- en oostkust van de Egeïsche Zee en rond de Zee van Marmara Bevrijde Griekse gemeenschappen brengen leidend schip over van Sparta naar Athene Atheense Perzische oorlog gaat door Socrates Atheense Entente tussen Sparta en Athene breekt radicale democratisering van Athene af Athene is gelijktijdig in oorlog met het Achaemeniaanse rijk en met de bondgenoten van Sparta in Europees Griekenland Athene voltooit de transformatie van de Liga van bevrijdde Griekse staten tot een Atheense rijk Atheense Perzische vredesregeling op kosten van de continentale Griekse-staten Atheno-Spartaanse vredesregeling bevestigt de bevrijding van Midden-Europees Griekenland van de Atheense overheersing Chronische besluiteloze oorlogvoering tussen Griekse staten, vergezeld van intense artistieke en intellectuele activiteit en voortdurende vooruitgang van de hellenisering van Noord-Griekenland en het schiereiland Italië Plato Atheense omverwerping van het Atheense rijk door Sparta Gallische en Keltische Vélkerwanderung De vrede van de Grote Koningen wordt Achaemenisch hersteld De soevereiniteit van het rijk over de Griekse staten Klein-Azië en bevestigt de suprematie van Sparta in Europees Griekenland Aristoteles Stageiriet Sparta omvergeworpen door Thebe Filips van Macedonië Epicurus van Samos Rome verenigt schiereiland Italië politiek Hellenisering van Italië vordert.

 Bulgarije bekeert zich tot het orthodoxe christendom Orthodoxe bisschop geïnstalleerd in Kiev Keizer Basilius I Adrianopolitisch De trouw van Bulgarije aan het orthodoxe christendom bevestigd in plaats van ondergeschiktheid aan de Romeinse Stoel Het handboek met wetten afgekondigd Orthodoxe aartsbisschop geïnstalleerd in Kiev Tweede editie van het handboek afgekondigd Wetboeken van Vazsilika uitgevaardigd Khan Symeon van Bulgarije. De semi Griekse-renaissance van Helleense stijl in de Byzantijnse beeldende kunst Bogomil-religie begint in Bulgarije en verspreidt zich vervolgens naar het Oost-Romeinse rijk en het westerse christendom Symeon slaagt er niet in om het Oost-Romeinse rijk met geweld in Bulgarije te incorporeren Het Oost-Romeinse rijk breidt zich uit naar islamitische en Armeense gebieden Mislukte Oost-Romeinse wetgeving voor het behoud van boerenfrecholds Het eerste belangrijke klooster, de Grote Lavra, gesticht op de berg Athos Keizer Basilius II de Bulgaarse moordenaar Grote Romeinse oorlog in Bulgaro Definitieve bekering van Rusland tot het orthodoxe christendom Bulgarije opgenomen in het Oost-Romeinse rijk Vernedering van de Oost-Romeinse gouden munten financiële crisis Saljuq-Turken verslaan en veroveren keizer Rhomanos Dhioyencs en bezetten vervolgens het binnenland van Klein-Azië De Noormannen nemen Bari in Venetiaanse en Franse kruisvaarders nemen Constantinopel in Het Oost-Romeinse rijk wordt verdeeld over Latijnse en Griekse opvolgerstaten Het Griekse Oost-Romeinse rijk wordt opnieuw gevestigd in Constantinopel, maar wordt in West-Azië verdrongen Minot door de Turkse opvolgerstaten Osmanlis neemt Gallipoli in, hun eerste voet aan de grond in Europa Osmanlis neemt Adrianopel in Osmanlis verovert Servië en Bulgarije Chronologieën 1439 Mislukte vereniging van oosters-orthodoxe kerken met de rooms-katholieke kerk 1453 Osmanlis neemt Constantinopel in 1638 Russen rukken het frontict van het orthodoxe christendom op naar de kust van de Stille Oceaan bij Okhotsk 17e eeuw Begin van de ontvangst van de seculiere westerse beschaving door oosters-orthodoxe christelijke volkeren Russen Serviërs Grieken De islamitische beschaving 8e-eeuwse Arabieren breken zich los uit Arabië, afgewezen door Assyrië en Eeuw voor Christus rukten Arabieren uit Arabië weg, niet teruggedreven door de Seleucidische monarchie, permanente onderkomens van Arabische gemeenschappen die in Syrië en Mesopotamië waren achtergebleven.

... Alle Griekse staten tussen de Dardanellen en de Straat van Otranto behalve Sparta verenigd onder Pax Macedonica, Alexander de Grote Koning van Macedonië en vanaf 331 BG ook keizer van het voormalige Achaemenian Rijk Zeno van Citium, de Fenicisch-Cypriotische grondlegger van de stoïcijnse filosofie. Omverwerping van het Achaemenische rijk door Alexander stelt zijn voormalige heerschappij open voor kolonisatie door Grieken en voor hellenisering. Bij de dood van Alexander stort Pax Macedonica ineen. Hervatting van chronische oorlogsvoering in de uitgebreide Helleense wereld. Rome breekt de macht van Carthago, Macedonië en de Seleucidische monarchie en domineert het Middellandse Zeegebied. Palestijnse joden verwerpen de hellenisering. Politieke en sociale revolutie in het Romeinse Gemenebest en zijn afhankelijkheden Octavianus Augustus, keizer Pax Augusta Helleense wereld in vrede onder Romeinse heerschappij universele staat Verspreiding van het christendom door de Helleense wereld Plotinus van Alexandrië Ineenstorting van Pax Augusta barbaarse doorbraak teruggevonden Eerste systematische poging om het christendom uit te roeien Keizer van Diocletianus militaire en administratieve hervormingen universele staat hersteld overleeft in het Westen tot de 5e eeuw en in de Levant tot 602 Laatste en meest vastberaden poging om het christendom uit te roeien Keizerlijk edict dat tolerantie toegaf aan het christendom Voltooiing van de bekering van de Helleense wereld tot het christendom met geweld in de laatste fase Symbiose van desintegrerende Griekse beschaving en opkomende orthodox-christelijke beschaving Barbaarse doorbraak teruggevonden in de Levant, maar niet in het Westen Gedeeltelijke en tijdelijke hervestiging van het Romeinse imperiale regime in het Westen ten koste van uitputting in de Levant Instorting van het Romeinse Rijk in de Levant.

 Syrië werd politiek verenigd in het Assyrische rijk en zijn opvolgers, het Neobabylonische rijk en het Achaemenische rijk, China in het Chin Tsin- en Han-rijk, na de periode van de strijdende staten, India in het Maurya-rijk, na een soortgelijke periode van broedermoordoorlogen tussen staten, de Sumero-Akkadische wereld in het rijk van Agade en in het daaropvolgende rijk, gesticht door de Derde Dynastie van Ur en tijdelijk opnieuw opgericht door Hammurabi, Rusland in het Moskovietenrijk, Japan in de periode van de Strijdende Staten. unitair regime ingesteld door het Tokugawa-shogunaat.

 In deze omgekeerde volgorde kunnen we deze hoofdstukken beschouwen als: a de vestiging van het industriële economische systeem sinds het laatste kwart van de achttiende eeuw van onze jaartelling b de vestiging van een verantwoordelijke parlementaire regering sinds het laatste kwart van de zeventiende eeuw de expansie overzee, beginnend in het derde kwart van de zestiende eeuw met piraterij en zich geleidelijk ontwikkelend tot een wereldwijde buitenlandse handel de verwerving van tropische afhankelijkheden en de oprichting van nieuwe Engelssprekende gemeenschappen in overzeese landen met een gematigd klimaat d de Reformatie sinds het tweede kwart van de zestiende eeuw e de Renaissance inclusief de zowel de politieke en economische als de artistieke en intellectuele aspecten van deze beweging sinds het laatste kwart van de vijftiende eeuw; de voltooiing van het feodale systeem sinds de elfde eeuw; en de bekering van de Engelsen van de religie van het zogenaamde heroïsche tijdperk tot het westerse christendom sinds de laatste jaren van de zesde eeuw.

In het Arabische kalifaat waarin het Achaemenische rijk uiteindelijk opnieuw werd geïntegreerd, werd de Syrische kern waarin de eerdere diversiteit tussen Syrische scheppers en Iraanse bekeerlingen was vervangen door een kloof langs ongeveer dezelfde geografische lijn tussen ex-onderdanen van het Romeinse Rijk en de voormalige onderdanen van het Sassaniden-rijk politiek verenigd door Arabische barbaarse rijksbouwers met barbaarse annexaties in Noordwest-Afrika in de vasten Daylam en Tabaristan en verder. de steppe grenzend aan het Oxus Jaxartes-bekken en met fragmenten van buitenaardse beschavingen een stukje van de Indische wereld in Sind en Multan het potentiële domein van een mislukte christelijke beschaving uit het Verre Oosten in het Oxus Jaxartes-bekken een monofysitische christelijke meerderheid in Armenië een orthodox-christelijke diaspora onder de monofysitische christelijke meerderheid in Syrië en Egypte en een fossiel van de anderszins uitgestorven Sumero Akkadian Society in Harran.

 

Het West-Romeinse Rijk van het Duitse volk Het Heilige Roomse Rijk is een te zwakke avatar van het Romeinse Rijk geweest en zijn rol in de westerse geschiedenis is te gering geweest om ons op basis van deze geest van het Romeinse Rijk in staat te stellen de westerse geschiedenis te beschouwen als louter een verlenging van de Helleense geschiedenis.

Vanaf de achtste eeuw voor Christus werd Syrië opgenomen in of verdeeld tussen een reeks rijken: het Assyrische Rijk en zijn Neo-Babylonische opvolgerstaat, het Achaemenische Rijk en zijn Ptolemeïsche en Seleucidische opvolgerstaten, het Romeinse Rijk en het Arabische Rijk, het Fatimiden-kalifaat en het Oost-Romeinse Rijk, de kruisvaardersvorstendommen en hun islamitische buren, het Ottomaanse Rijk en zijn Arabische en Israëlische opvolgerstaten.

Het was een herkenbare reproductie van het oorspronkelijke Romeinse Rijk en het anticipeerde op de politieke ontwikkeling van het Westerse Christendom met zo’n zeven- of achthonderd soldaten en ministers van Justinianus en volgden leden van een administratief en militair systeem dat in het Westen jaren onbekend was, want geen enkele staat die vergelijkbaar is met het Oost-Romeinse Rijk uit de 8e eeuw heeft ooit zijn intrede in de Westerse wereld gedaan tot na de straling van de Italiaanse efficiency in de Transalpijnse koninkrijken rond de eeuwwisseling van de 15e en 19e eeuw. zestiende eeuw.

... In het oosten had het Chin Han-rijk eenheid gebracht in de gefragmenteerde Chinese staten, maar door de ontbinding van het Achaemenische rijk waren een aantal lokale staten achtergebleven die streden om de beheersing van een Helleense wereld die naar de poorten van India door de veroveringen van Alexander de Grote De migratie van de Yuechi uit hun Aziatische thuislanden droeg bij aan de toenemende barbaarse druk tegen de grenzen van de Helleense wereld.

Naastenliefde voor de mensheid krijgt in de meeste religies een centrale plaats toegekend als een eenvoudig middel om de liefde van mensen voor God en Gods liefde voor de wereld tot uitdrukking te brengen. Onderdeel van de Zeven Werken van Liefde illustreert de leer van Christus over menselijke barmhartigheid, zoals opgetekend in het Matteüsevangelie. extrapoleert een sociale plicht vanuit zijn persoonlijke liefde voor God. militair of politiek vlak.

Het voortbestaan ​​van het Romeinse Rijk in zijn Oost-Romeinse avatar, een orthodox christelijk Grieks-Romeins Rijk, is  eerder ... aan de orde gekomen en we hebben ook gezien hoe de Fanariot*-Griekse onderdanen van het Ottomaanse Rijk werden verraden door het geweldige idee van een weer tot leven gewekt Grieks-Romeins Rijk, waardoor ze hun vooruitzichten verspeelden om partners te worden van de Ottomaanse Turken in de regering van het Turks-Romeinse Rijk.

De Bactrische Griekse macht had het Mauryan-rijk nog maar net onder de voet gelopen of het werd opgebroken door broedermoordoorlogen die de weg opende voor nomadeninvasies van zijn heerschappijen aan zowel de Indiase als de Centraal-Aziatische kant van de Hindu Kush, maar toen na meer dan twee eeuwen van caleidoscopische politieke verandering de tijdelijke prestatie van de Griekse imperiumbouwer Demetrius in de eerste of tweede eeuw van de christelijke jaartelling werd herhaald door de Kushan-imperiumbouwer Kadphises, werd het land bestendigd door De opvolgers van Kadphises, de zetel van de regering van deze opnieuw samengestelde politieke unie van Noordwest-India met Centraal-Azië, kwamen niet ver van de plek te liggen die Demetrius er oorspronkelijk voor had uitgekozen.

Deze uiteindelijke zelfbevestiging van zowel het feodalisme als de Kerk in de orthodox-christelijke wereld laat zien dat op deze twee gebieden in ieder geval de relatieve steriliteit en eentonigheid van het orthodox-christelijke leven in het voorgaande hoofdstuk van de geschiedenis niet te wijten waren aan enig gebrek aan vitaliteit of creatieve kracht in het orthodox-christelijke sociale lichaam, maar aan de kunstmatige en temporaOnderdrukking van deze vermogens door overmacht, want van alle zaadjes die in het orthodox-christelijke sociale landschap waren geplant, schoot het pauselijke Oost-Romeinse Imperium Redivivum van Caesaro met zo'n abnormale snelheid en kracht omhoog dat het zijn soortgenoten volledig overtrof en hun groei verwoestte.

 Sassaniden en de Westelijke Turken verdelen de Eftalieten-heerschappijen langs de rivierlijn Oxus Perzisch aandeel in de Ephthalitische heerschappijen Tokharistan opgenomen in het Arabische Rijk Transoxania definitief opgenomen in het Arabische Rijk Samanid opvolger staat Abbasiden Califaat in Oxus Jaxartes Basin Ghaznevids aan weerszijden van Hindu Kush Mak Khans uit het Tarim Basin veroveren Transoxania Vluchteling Khitans Qaragqitay uit Noord-China veroveren Transoxania Ghuris aan weerszijden van Hindu Kush Khwarizm Shahs aan weerszijden van Hindu Kush Mongolen veroveren de heerschappijen van Qaraqitays en Khwarizm Shahs Mongolen Centraal-Aziatische heerschappijen verdeeld tussen de Gouden Horde en Chagha tays apanage Timurid rijk gebaseerd op Oxus Jaxartes Basin Oezbeken veroveren Oxus Jaxartes Basin Koninkrijk Afghanistan ligt op Hindu Kush met de noordelijke grens langs de rivier de Oxus Rusland verovert wat nu Sovjet-Centraal-Azië is.

Gedurende het tijdperk waarin het zoroastrisme de gevestigde religie was van het Sassanidenrijk. Het manicheïsme scheidde zich ervan af in de derde eeuw van de christelijke jaartelling en het mazdakisme in de vijfde eeuw en in het daaropvolgende tijdperk, toen zowel het Sassanidenrijk als de helft van het Romeinse rijk waren veroverd door de islamitische Arabieren, werden de nieuwe regimes Zoroastrische onderdanen in Iran veel sneller tot de islam bekeerd dan de christelijke onderdanen in Irak, Syrië en Egypte.

Per slot van rekening heeft een entiteit die overeenkomt met de naam Frankrijk feitelijk zijn individualiteit binnen het universum van onze westerse samenleving gedurende een millennium behouden en hoewel duizend jaar niet lang is in de geschiedenis van de mensheid, beslaat het bijna het hele leven van onze eigen westerse samenleving, die slechts ongeveer 250 jaar voordat Frankrijk zelf als een apart element in deze nieuwe westerse wereld naar voren begon te komen uit de ruïnes van het Romeinse rijk.

Sinds de Reformatie is een Kerk die ooit de institutionele uitdrukking was van de eenheid van het westerse christendom, slechts één van een aantal rivaliserende westerse christelijke sekten geweest, wier rancuneuze wederzijdse vijandigheid de westerse wereld in stukken heeft gescheurd, het christendom zelf daar in diskrediet heeft gebracht en zo de weg heeft geopend voor de verdringing van het christendom door nationalisme, een postchristelijke reanimatie van de voorchristelijke aanbidding van de collectieve menselijke macht.

Door de Kerk naar deze positie te degraderen, voerden de Oost-Romeinse keizers simpelweg een belangrijk deel van hun programma uit om het herstel van het Romeinse Rijk tot een solide realiteit te maken, want deze relatie tussen Kerk en staat was precies datgene wat Constantijn de Grote had overwogen toen hij besloot de Christelijke Kerk onder zijn beschermheerschap te nemen, en deze Constantijnse opvatting was feitelijk de facto gerealiseerd in de geschiedenis van het latere Romeinse Rijk vanaf de regering van Constantijn zelf tot aan de regering van Justinianus.

Het misbruiken van een ondraaglijk groot en nog steeds onverzadigbaar groeiend deel van een slinkend nationaal inkomen om de stijgende kosten van openbare diensten te dekken, is de meest opvallende van de sociale kwalen die de dood van het Romeinse Rijk in het Westen in de vijfde eeuw en in het Oosten in de zevende eeuw van de christelijke jaartelling vormden. Terwijl een van de oorzaken van deze kankerachtige groei van de begrotingslasten over de ruggen van de onderdanen van de Romeinse imperiale regeringen een toename van het personeel van het keizerlijke ambtenarenapparaat was om een administratief vacuüm op te vullen dat voortkwam uit de progressieve het verval van het lokale zelfbestuur was een tweede oorzaak, en wellicht des te onheilspellender was de toename van de mankracht van het keizerlijke leger die nodig was om tegemoet te komen aan de toename van de militaire efficiëntie van de grensoverschrijdende barbaren.

De politieke inbreuk van het Westen op de westelijke randen van Rusland werd geconsolideerd door een kerkelijke inbreuk in de vorm van het in 159496 opleggen van een vereniging met de Roomse Kerk, onderworpen aan het behoud van de oosterse ritus, aan een voorheen orthodox-christelijke bevolking, en de twee institutionele banden van politiek en religie hielden dit afstandelijke westerse fragment van Rusland vast aan de westerse wereld en voorzagen in de infiltratie van andere westerse culturele invloeden.

De Gupta's regeerden net als hun voorgangers de Indische wereld vanuit Pataliputra, maar toen het Guptan-rijk op zijn beurt instortte en tijdelijk werd hersteld door keizer Harsha imperabat 606-47 n.t bij Pataliputra maar bij Sthanesvara aan de oevers van de Boven-Jumna boven Delhi, die de noordwestelijke toegang tot het Gangesbekken bedekt vanaf de wijk van waaruit de Hun- en Gurjara-nomadenindringers het Guptan-rijk vanuit de Euraziatische steppe in het voorgaande hoofdstuk van de Indische geschiedenis waren binnengevallen.

Bovendien hadden moslims vóór de dertiende eeuw van het christelijke tijdperk, toen de islamitische wereld in tegenslag raakte, meer nieuwsgierigheid naar de niet-menselijke natuur getoond dan hedendaagse westerlingen, en zelfs in de daaropvolgende islamitische donkere eeuw demonstreerde de Islamitische Vereniging haar blijvende belangstelling voor sociale menselijke aangelegenheden door een reeks historici voort te brengen, waaronder Volneys en Napoleons eminente Egyptische tijdgenoot Abd ar Rahman alJabarti en zijn Tunesische voorganger Ibn Khaldun vivebat 1332 1406 n.Chr., de meest verhelderende. vertolker van de morfologie van de geschiedenis die tot nu toe overal ter wereld is verschenen.

Tekenen van de ineenstorting van de orthodox-christelijke beschaving waren zichtbaar tegen het einde van de tiende eeuw van de christelijke jaartelling. De meest prominente hiervan was het uitbreken van de rampzalige Bulgaarse Romeinse oorlog van 976 1018. Deze ramp overviel het orthodoxe christendom en verwoestte haar groei, amper driehonderd jaar na haar eerste opkomst uit de chaos van het post-Helleense interregnum, en deze groeiperiode is jammerlijk kort in vergelijking met de levensgeschiedenis van het westerse christendom, een zusterbeschaving die was bij de geboorte samen met het orthodoxe christendom en is zelfs nu nog niet aantoonbaar afgebroken, bijna duizend jaar na de datum waarop haar tweelingbeschaving haar tijd van problemen binnenging.

Het verklaart bijvoorbeeld de ineenstorting van het Oude Koninkrijk Egypte, de vijfde-eeuwse ineenstorting van het Romeinse Rijk in de westelijke provincies, de negende-eeuwse ineenstorting van de Karolingische avatar van het Romeinse Rijk in dezelfde regio en ook de elfde-eeuwse ineenstorting van de Byzantijnse avatar van het Romeinse Rijk in Anatolië. 

Als de Syrische geest zelfs in een Helleens-Syrisch syncretisme zoals het christendom sterk genoeg was om het onmogelijk langer te maken om het leven van een Helleense filosoof in Athene te leiden, hoe zou dat leven dan denkbaar kunnen worden geleefd in Ctesiphon, waar de religie van het volk het christendom in zijn Nestoriaanse vorm was, terwijl de religie van de regering een zoroastrisme was, een onverdunde en militant anti-Helleense uitdrukking van het Iraanse genie. Het is niet verrassend dat de Atheense vluchtelingen zich al snel in hun eigen land bevonden ongeneeslijk heimwee naar de onherbergzame wereld waarvan ze het stof met zo’n antiek gebaar van hun voeten hadden geschud.

De opeenvolgende Ming- en Manchu-avatars van de Mongoolse universele staat in de Sinische Wereld gaven het westerse katholieke christendom een ​​tweede kans om te proberen een nieuwe wereld te veroveren, en dezelfde kerk deed een soortgelijke poging om voordeel te halen uit de oprichting van een Japanse universele staat in de vorm van het Tokugawa-shogunaat.

Onze poging om de processen te analyseren waarmee de kracht van groei kan worden hersteld van de ogenschijnlijk fatale catastrofe van de sociale ineenstorting zal hebben aangetoond dat de herhaling van de geboorte die we uiteindelijk hebben geïdentificeerd niet een mete-wedergeboorte is van de samenleving op welk aards niveau dan ook, maar het bereiken van een bovenwereldse staat en de vergelijking van geboorte kan daarop verhelderend worden toegepast, omdat deze andere staat een positieve levensstaat is, een leven doordrenkt met het beeld van God.

Het zijn degenen die, zoals het Romeinse Rijk in de Helleense wereld of het Maurya-rijk in India of het Chin Han-rijk in China, politieke eenheid hebben gegeven aan het gehele of bijna het gehele domein van een hele beschaving in een stadium waarin deze beschaving in zicht is gebracht van ontbinding door een reeks oorlogen en revoluties op een steeds grotere schaal van geestelijke en materiële vernietiging.

Het Abbasidische kalifaat van Bagdad werd dus nieuw leven ingeblazen in de vorm van het Abbasidische kalifaat van Caïro, het Romeinse Rijk in de twee vormen van het Heilige Roomse Rijk van het Westen en het Oost-Romeinse Rijk van het orthodoxe christendom, het rijk van de Chin Tsin- en Han-dynastieën in de vorm van het Sui- en Tang-rijk van de Sinic Society.

Om onze test van de toepasbaarheid van het Chinese model op de geschiedenis van het westelijke uiteinde van de Oude Wereld te voltooien, moeten we het ook in het uiterste westen toepassen en het experiment zal aantonen dat het Chinese model hier vanaf 378 n.

De naaste buren van het Westen, de joden, orthodoxe christenen en moslims, hadden de volle kracht van het westerse religieuze fanatisme gevoeld in het tijdperk van westerse expansie, voordat de secularisatie van de westerse samenleving en de acceptatie van de moderne westerse cultuur door deze samenlevingen pas begon toen de buitenaardse westerse manier van leven zich aan de westerse samenleving kon aanbieden.Ze komen voor in een geseculariseerde versie, waarbij de technologie in de religies een plek kreeg die vroeger aan de top van de westerse waardenpiramide stond.

 Dit verschil in de geografische politieke situatie van China en Japan in het vroegmoderne tijdperk van de westerse oceanische expansie verklaart in hoge mate waarom in China de onderdrukking van het rooms-katholieke christendom werd uitgesteld tot het begin van de zeventiende en achttiende eeuw en niet het resultaat was van enige behoedzame berekeningen op het gebied van de machtspolitiek, maar van een academische theologische controverse, terwijl het christendom in Japan prompt en meedogenloos werd onderdrukt en alles behalve een eenzame Nederlandse in de verbinding tussen Japan. en de westerse wereld werden bezuinigd.

De daaropvolgende generaties Mongoolse heersers bestendigden dit patroon van extreme taalflexibiliteit en zelfs bij de stichting van het Timuridische Mogol-rijk in India in de zestiende eeuw van de christelijke jaartelling, toen het geadopteerde Turki van de bouwers van het rijk zich had ontwikkeld tot een gevestigde literaire taal, was de officiële taal die voor de nieuwe Raj werd gekozen niet het Turks, maar Perzisch. Bovendien was het Perzisch in de onofficiële hybride ingua franca die voortkwam uit de sociale omgang tussen het Mughal-hof en het leger en de hindoeïstische onderdanen. opnieuw en niet Turki dat in het Hindoestaans werd gegoten.

De Russische afwijzing van de Unie van Florence was echter veel belangrijker, want van 1439 tot 1484, toen de Unie van Florence werd verworpen op een oecumenisch concilie in Constantinopel waar alle vier de oostelijke patriarchen vertegenwoordigd waren4, was het Groothertogdom Moskou de enige politiek onafhankelijke orthodox-christelijke staat van enig belang die geen compromissen had gesloten met Rome, en Muscovy bleef de enige onafhankelijke orthodox-christelijke staat totdat de onafhankelijkheid werd bereikt door de Zuidoost-Europese orthodox-christelijke opvolgerstaten van het Ottomaanse Rijk. Rijk in de loop van de negentiende eeuw.

Toen in de vijfde eeuw v.Chr. de hoogste sociale behoefte van de Helleense wereld het bereiken van politieke eenheid was geworden, waren de karakteristieke kenmerken van het Helleense openbare leven de vloek geworden in plaats van de glorie van de Helleense beschaving en zelfs nadat deze bekrompen patriottisme de Helleense Vereniging bij het uitbreken van de Atheense Peloponnesische oorlog tot haar ineenstorting had gebracht, waren de Helleense volken doorgegaan op hun pad van zelfverbranding op de altaren van vergoddelijkte bekrompen staten. nog vier verschrikkelijke eeuwen.

Wat het christendom voorschrijft is het aanhangen van de Deo-adhesie aan God, de bron van waarheid, schoonheid en goedheid, de allerhoogste werkelijkheid als het enige fundamentele principe voor individuele wedergeboorte en voor sociale hervorming, het uitgangspunt voor een nieuw experiment in menselijke relaties, waarvan de aanvaarding de enige echte hoop rust op het vervullen van de belofte van het seculiere. voorbeeld door zichzelf op te offeren voor de verlossing van zijn medemensen.

Hij is geen burger van een seculier gemenebest, maar van het Koninkrijk van God en daarom is zijn voornaamste en allesomvattende doel niet om zichzelf te identificeren met het genie van een aardse stad, maar om de hoogste graad van gemeenschap met en gelijkenis met God Zelf te bereiken. zijn relaties met zijn medemensen zijn gevolgen van en uitvloeisels van zijn relaties met God. om te winnen wat de christen voor zichzelf zoekt, namelijk in nauwere gemeenschap met God komen en meer goddelijk worden.

Naarmate de tijd verstrijkt, kan de ervaring van het imperiale bestuur of de druk van de gebeurtenissen er echter toe leiden dat de oorspronkelijke bouwers van het imperium of hun opvolgers de hoofdstad naar een nieuwe locatie verplaatsen die niet geschikt is voor de macht die het imperium opbouwt alleen, maar voor het imperium zelf als geheel. Een centrale locatie, bijvoorbeeld als administratief gemak het criterium is of een strategisch punt op een grens als defensie de meest urgente overweging is.

Als we ons nu afvragen wie de belangrijkste begunstigden zijn geweest van de imperiale overheidsdiensten die univAls alle staten zich hebben gevestigd, zullen we zien dat de meest voor de hand liggende voordelen uiteindelijk zijn verkregen door deze rijken, niet-barbaarse opvolgerstaten, de republikeinse opvolgers van het Spaanse rijk van Indië, de Sovjet-Unie die het Petrine-Russische rijk opvolgde, de Indiase en Pakistaanse opvolgerstaten van de Brits-Indische Raj en de inheemse opvolgerstaten van het Han-rijk in het Yangtse-bekken en langs de zuidelijke zeekust van de Sinische Wereld.

Nehemia, het Achaemenische rijk, was het gekozen instrument van Jahweh voor de verspreiding van het judaïsme en deze interpretatie van de uiteindelijke oorzaak van een universele staat werd gedeeld door een van de vaders van de christelijke kerk in zijn houding ten opzichte van het Romeinse rijk. De incarnatie van het Woord van God verenigde de goddelijke natuur zo volledig met de menselijke natuur dat Gods natuur in staat was zich naar de diepte te verheffen en de onze om zich tot de hoogten te verheffen.

In de loop van de volgende zestienhonderd jaar heeft Constantinopel het politieke voorrecht gewonnen en verloren en tweemaal heroverd om te dienen als keizerlijke hoofdstad voor het Romeinse Rijk, het Oost-Romeinse Rijk en het Ottomaanse Rijk, maar vandaag de dag is de invloed die zij nog steeds uitoefent in de wereld buiten de grenzen van Turkije te danken aan het feit dat zij de zetel is van een patriarch die nog steeds door de kerkelijke hoofden van de andere Oosters-Orthodoxe Kerken wordt erkend als primus inter pares.

Zelfs na de voortschrijdende democratisering van de westerse regimes in de tweede helft van de negentiende eeuw bleef er in de westerse wereld nog steeds een spoor van autocratie bestaan ​​in de Habsburgse regering van Oostenrijk-Hongarije en in de Hohenzollern-regering van Pruisen-Duitsland, en hoewel deze beide anachronistische autocratieën uiteindelijk werden omvergeworpen na hun nederlaag in de Eerste Wereldoorlog, slaagde het getransplanteerde systeem van een verantwoordelijke parlementaire regering er niet in wortel te schieten.

Onze gemeenschappelijke menselijke natuur is onderverdeeld in verschillende spirituele typen. Deze verschillende typen vinden spirituele bevrediging in verschillende presentaties van religie en de recente vernietiging van de afstand heeft het nu voor het eerst mogelijk gemaakt dat een individu voor zichzelf, als hij volwassen is, de religie kiest die hij het meest prettig vindt, in plaats van automatisch een religie te erven door het toeval van de tijd en plaats van zijn geboorte, zonder rekening te houden met zijn individuele temperament.

Terwijl de inspiratie van de negentiende-eeuwse Japanse verwestersende beweging van beneden naar boven dus voortkwam uit het moderne westerse seculiere wetenschappelijke denken, kwam de inspiratie van de overeenkomstige en hedendaagse beweging in China uit het moderne westerse protestantse christendom, waarvan de missionarissen de Britse en Amerikaanse verkopers van de geïndustrialiseerde Westen vergezelden, zoals in de zestiende eeuw rooms-katholieke missionarissen de Portugese pioniers van het vroege Westen en Oost-Azië hadden vergezeld. De herintrede van Japan in de westerse sfeer was even dramatisch als haar vertrek.

De creatieve geesten in de Roomse Kerk, die zich in de elfde eeuw opwierpen om de westerse wereld te redden van een feodale anarchie door een christelijke republiek te vestigen, bevonden zich in hetzelfde dilemma als hun geestelijke erfgenamen, die vandaag de dag proberen een internationale anarchie te vervangen door een politieke wereldorde.

Onder de meer bekende voorbeelden hiervan kunnen we de renaissance van de stijl van beeldhouw- en schilderkunst uit het Oude Rijk na een tweeduizend jaar durende periode in de Egyptische wereld van het Saite-tijdperk in de zevende en zesde eeuw voor Christus uitkiezen, de renaissance van een Akkadische stijl van beeldhouwwerk in bas-reliëf in de Sumero-Akkadische wereld van de negende, achtste en zevende eeuw voor Christus, toen deze nieuw leven ingeblazen Akkadische kunst met de grootste virtuositeit werd beoefend in Assyrië en de renaissance in miniatuur van een Helleense stijl van beeldhouwwerk in bas-reliëf, waarvan de meest voortreffelijke voorbeelden Attische meesterwerken uit de vijfde en vierde eeuw voor Christus waren op Byzantijnse tweeluiken die niet in steen maar in ivoor waren uitgehouwen in de tiende, elfde en twaalfde eeuw van de christelijke jaartelling.

Tegen de tijd dat de Helleense universele staat door Rome wordt gevestigd, is de Helleense wereld al zo ernstig uitgeput en gedemoraliseerd dat zij niet in staat blijkt haar universele staat voor eeuwig te handhaven en het uiteenvallen van het Romeinse Rijk de ontbinding van de Helleense beschaving inluidt. 

Verliefd op haar medische glorie slaagde Venetië er niet in creatief te reageren op de uitdagingen van de moderne wereld. De zesde-eeuwse Tintoretto kon Venetië waarheidsgetrouw weergeven als de koningin van de Adriatische Zee hierboven, maar twee eeuwen later waren de reusachtige beelden van Mars en Neptunus die de kroning van de Doge presideerden niet meer dan lege symbolen van verafgood platen uit het verleden. imperialistisch absolutisme: de autoritaire heerschappij van een door de kerk gedomineerde staat verpletterde en verstoorde de sociale groei.

In het Mauryan-rijk, dat de oorspronkelijke Indische universele staat was, werd bijvoorbeeld een Indische culturele kern geflankeerd door een vreemde provincie in de Panjab die in de andere delen aan zowel Syrische als barbatiaanse invloeden was onderworpen. De Indische kern van het rijk werd geflankeerd door ex-barbaarse provincies in Zuid-India en mogelijk ook verder weg in Ceylon en Khotan. Helleense tinctuur in Gujerat en het noordwesten van Deccan en een gehelleniseerde rand met een Kushan-barbaarse verdunning in de gebieden onder zijn heerschappij in de Panjab.

In de geschiedenis van de internationale politiek van de Helleense wereld kunnen we bijvoorbeeld zien dat de mislukking van de Atheense poging om het probleem op te lossen door middel van de Delische Liga, vanaf het moment dat de economische revolutie van Solón de Helleense Vereniging voor het eerst confronteerde met de taak om een ​​politieke wereldorde te vestigen, leidde tot de poging van Filips van Macedonië om het op te lossen door middel van de Corinthische Liga en Philips onvermogen tot de poging van Augustus om het op te lossen door middel van een Pax Romana die door een principaat werd gesteund.

Het Petrine-beleid was om het Russische rijk te veranderen van een Russisch-orthodox-christelijke universele staat in een van de parochiale staten van de moderne westerse wereld waarin het Russische volk zijn plaats zou innemen als één van een aantal westerse of verwesterde naties.

In de loop van de Helleense geschiedenis zelf was een religie van staatsaanbidding overgenomen en universeel geworden in de bewondering van Dea Roma en Divus Augustus, en een post-diocletiaanse autocratische versie van deze geseculariseerde aanbidding van de oecumenische macht werd formeel nieuw leven ingeblazen in het westerse christendom, 250 jaar vóór de heropleving van de stadsstaataanbidding in Lombardije, toen Karel de Grote op eerste kerstdag 4D 800 door paus Leo III tot Romeinse keizer werd gekroond.

De vraag of het jodendom onlosmakelijk verbonden is met de cultuur van een bepaalde gemeenschap, of een religie is die door iedereen kan worden omarmd, ongeacht zijn voorouderlijke cultuur of zijn plaatselijke nationaliteit, was in de eerste generatie van het christendom een vraagstuk tussen de oorspronkelijke christelijk-joodse sekte en de niet-Joodse christelijke kerk die werd opgericht door het zendingswerk van Sint-Paulus. was het enige geval in zijn soort.

Een dergelijke politieke ambitie werd een veel sterkere stimulans voor het herodianisme toen in de loop van de zeventiende eeuw nieuwe eisen, gecreëerd door de toenemende druk van de westerse christelijke machten op het Ottomaanse Rijk, de Porte ertoe brachten nieuwe verwarde hoge staatsambten te creëren die door de orthodox-christelijke raiyeh konden worden bekleed, zonder dat er van hen een beroep zou worden gedaan om hun voorouderlijke geloof op te geven of hun persoonlijke vrijheid te verbeuren.

De afgedwongen vrede van een universele staat geeft het interne proletariaat de mogelijkheid tot geestelijke creativiteit, voor zover het het heeft uitgesloten van het voorrecht om politieke macht uit te oefenen en het heeft ontheven van de noodzaak om militaire taken uit te voeren, en zelfs de bouwers van een imperium zelf, uitgeput door de opperste poging om vrede op te leggen door middel van een overweldigende militaire meesterzet, lopen het risico de energie te verliezen die hun voorouders in de voorafgaande tijd van problemen naar de overwinning heeft gebracht.

Maar dit patroon werd vervolgens gecompliceerd door de doelbewuste vervanging van een verwesterd orthodox christelijk cultureel raamwerk door Peter de Grote voor de Russische universele staat, en door de latere annexatie van extra buitenaardse gebieden uit zowel de islamitische wereld in het zuiden als de westerse christelijke wereld in het westen.

Hoewel het pausdom uiteindelijk slaagde in zijn tweede poging om een ​​geest van het Romeinse Rijk in het Westen nieuw leven in te blazen, waren noch de Karolingische, noch de Saksische incarnatie van dit Westerse Imperium Redivivum universeel of permanent. De Engelsen bleven bijvoorbeeld loyale zonen van de Roomse Kerk zonder het voorbeeld van paus Leo III te volgen door trouw te betuigen aan het keizerlijke gezag van Karel de Grote en hun betrekkingen met de Heilige Stoel werden dus niet beïnvloed door de evocatie van het Westelijke Heilige Roomse Rijk.

De Tokugawa verspeelden uiteindelijk een politiek overwicht gebaseerd op militair geweldeen resultaat van hun militaire onmacht om te voorkomen dat het squadron van Commodore Perry in 1853 Yedo Bay binnen zou gaan en deze demonstratie van de Japanse militaire inferioriteit in de negentiende eeuw maakte duidelijk dat het regime in de loop van 215 jaar van doelbewuste isolatie had toegestaan ​​dat zijn stilstaande zeventiende-eeuwse westerse bewapening zo ver achter zich liet door de vooruitgang van de westerse militaire techniek dat het niet langer in staat was zijn zelfopgedragen taak te vervullen om het Westen op afstand te houden.

4Bovendien werd het westerse instituut van het feodalisme, dat onafhankelijk was van en in conflict was met de middeleeuwse westerse kerk en de middeleeuwse stadstaten, in het Oosten, zo niet geheel afwezig, op zijn minst effectief onderdrukt, net als de orthodoxe kerk, met de ongelukkige consequentie dat dit feodalisme, net als de kerk, de verafgoding van een kortstondige instelling zelf in het orthodoxe christendom pas laat en gewelddadig beweerde, toen de verzwakking van de imperiale macht het eindelijk zijn kans gaf.

Dit behoud en de wederopstanding van de machtige werken van het Helleense genie in de boezem van de Orthodox Christian Society had in de loop van de tijd zijn verdiende beloning moeten opleveren door het Orthodoxe Christendom te inspireren, zoals het later het Westerse Christendom op de meest effectieve wijze inspireerde om originele werken van zichzelf te verwezenlijken. totdat er geen twijfel meer kon bestaan over de overwinning van de Modernen.

Met de ene hand hield het zich vast aan de despotische kerkelijke macht over de provincies van de Westerse Kerk, die het onverwacht succesvol had weten te behouden, met de andere hand bleef het zijn seculiere territoriale macht in Midden-Italië opbouwen en door hun rol als vijftiende-eeuwse Italiaanse despoten te spelen raakten de pausen doordrenkt van die trots op het leven die de dominante toon was van de middeleeuwse Italiaanse cultuur in de vijftiende eeuw voorbij.

periode van de Helleense geschiedenis die toepasselijk het Attische Tijdperk zou kunnen worden genoemd, als erkenning van de waarheid dat het creatieve werk van Athene in het onmiddellijk voorafgaande tijdperk de sterkste indruk had achtergelaten op de Helleense Vereniging van die tijd en toch in een tijdperk dat dit opvallende stempel draagt ​​van Attische prestaties in het verleden, maakt Athene zichzelf opnieuw opvallend, maar deze keer op precies de tegenovergestelde manier door de afwezigheid van enige hedendaagse Attische bijdragen aan de oplossing van de huidige Helleense problemen.

Het Mauryan-rijk onderging 150 jaar later het lot van het Achaemenische rijk door toedoen van een Helleense opvolger van het Achaemenische rijk in Bactrië, en het rijk van de Inca's, de universele staat van de Andes, werd op soortgelijke wijze afgebroken door militante apostelen van het westerse christendom, wier leider de demonische energie navolgde, maar niet de verdraagzaamheid van de Macedonische Alexander.

Dit beleid was bedoeld om de politieke onafhankelijkheid en culturele autonomie van Rusland te redden in een wereld waarin de moderne westerse manier van leven de regel werd door Rusland toegang te geven tot het lidmaatschap van een westerlingenclub die gebonden was aan bepaalde regels van internationaal gedrag. Het was het eerste voorbeeld van vrijwillige zelfverwestersing door een niet-westerse macht.

Bovendien heeft Frankrijk sinds haar opkomst voortdurend een centrale en leidende rol gespeeld in de westerse geschiedenis. Hoewel de pogingen van Jullians om het Romeinse Rijk of het Neolithicum in termen van Frankrijk te presenteren dus een tastbaar zuur van kracht is, is de vervorming niet zo duidelijk voor het oog wanneer de moderne westerse geschiedenis zich vanuit het Franse standpunt concentreert, met Frankrijk in het centrum en al het andere in de periferie.

 Op dezelfde manier wonnen de Latijnse en Attische Griekse officiële talen en alfabetten van het Romeinse Rijk hun plaats in de geschiedenis als liturgisch-theologische en administratieve voertuigen van de Roomse Kerk in het Westen en de Griekse Kerk in het Orthodoxe Christendom, terwijl de officiële Neo-Sanskriettaal van het Gupta-rijk zijn wederopstanding rechtvaardigde door een literair medium te bieden voor zowel het Hindoeïsme als het Mahayana.

De secularisatie van de westerse cultuur opende een nieuw hoofdstuk in de westerse geschiedenis aan het begin van de zeventiende en achttiende eeuw en de vervanging van religie door technologie als de hoogste westerse culturele waarde.heropende de westerse kwestie voor China en Japan.

De oorsprong van de westerse samenleving kan worden teruggevoerd tot de laatste fase van de Helleense geschiedenis tot aan de Grieks-Romeinse fase, maar niet verder terug dan dat, en deze chronologische relatie van de westerse geschiedenis tot de Helleense geschiedenis onthult de grenzen van de achterwaartse uitbreiding van onze westerse samenleving in de tijd.

Het Tokugawa-regime stelde zich ten doel Japan van de rest van de wereld te isoleren en slaagde er bijna twee en een halve eeuw in om deze politieke zuurtegraad in stand te houden, maar het merkte dat het machteloos was om de loop van de sociale verandering binnen een geïsoleerd Japans rijk tegen te houden, ondanks zijn pogingen om een ​​feodaal systeem dat was geërfd van de voorafgaande tijd van problemen, te verstarren tot een permanente dispensatie.

Dit is bijvoorbeeld ook bereikt door de Parseeën sinds de vernietiging van het Perzische Rijk van de Sassaniden door de primitieve islamitische Arabische veroveraars, door de monofysitische christenen sinds de verovering door de islamitische Arabieren van Syrië, Egypte en Armenië, en door de Nestoriaanse christenen sinds de vijfde eeuw, toen zij in het Sassanidische rijk asiel vonden tegen hun orthodox-christelijke vervolgers in het Romeinse rijk.

Deze basis werd geleverd door het Nieuwe Rijk van Egypte voor de Pan-Egyptische Kerk, georganiseerd door Thothmes III onder de hogepriester van Amon Re in Thebe, door het Sassanidenrijk voor de Zoroastrische Kerk en door het Romeinse Rijk voor de Christelijke Kerk.

Wat het Oxus Jaxartes-bekken betreft, dit bleef onder Grieks bestuur nadat de oprichting van de Parthische staat de Bactrische Grieken had geïsoleerd van het grootste deel van de Helleense wereld en in het begin van de tweede eeuw voor Christus Bactrische Griekse veroveraars de Hindu Kush overstaken en de Griekse heerschappij aan een groter deel van India hadden opgelegd voor een langere tijd dan Alexander zelf had kunnen doen tijdens zijn korte uitstapje naar het Indusbekken.

129 Caesar en paus tegenover Sint-Pieter geven geestelijke macht aan paus Leo III en wereldlijke macht aan keizer Karel de Grote, als weerspiegeling van de feitelijke verdeling van het gezag in de opkomende westerse christelijke wereld van de negende eeuw na Christus.

Het mysterie dat hier gesymboliseerd wordt door de omkering van de rollen tussen kinderen en volwassenen komt uit zijn allegorische omhulsel in de jubelende uitspraken van Sint-Paulus. God heeft de dwaze dingen van de wereld uitgekozen om de wijzen te verwarren, en God heeft de zwakke dingen van de wereld uitgekozen om de machtige en lage dingen van de wereld te verwarren en de dingen die veracht worden. God heeft ja en de dingen uitgekozen die niet teniet zullen worden gedaan, dingen die geen vlees in zijn aanwezigheid zou moeten roemen.

We bevinden ons nu in de vierde van deze yuga’s, de Aaliynga, wanneer de wereld vol kwaad en verdorvenheid is en dus het einde van de wereld in vergelijking dreigend is, hoewel er nog enkele millennia voor het einde liggen. Zijn deze ijdele herhalingen van de heidenen werkelijk de wet van het universum en daarom incidenteel de wet van de geschiedenis van beschavingen? veroordeelt ons om ons lijden te verduren, onze moeilijkheden te overwinnen en onszelf van onze zonden te zuiveren, om dan van tevoren te weten dat het automatische en onvermijdelijke verstrijken van een bepaalde betekenisloze tijdsmaat niet anders kan dan al onze menselijke inspanningen te ondermijnen door dezelfde situatie keer op keer tot in het oneindige te reproduceren, alsof we ons nooit hadden ingespannen.

De geest van een Romeins rijk dat had gediend als de universele staat van de Helleense Vereniging werd zowel door de Orthodoxe Christenen opgewekt als door de Westerse Christelijke Hellenistische Vereniging, en we hebben gezien dat dit necromantische hoogstandje in het Orthodoxe Christendom met zo’n virtuositeit werd uitgevoerd dat het de Societys terugbrak.

 De moderne westerse vuurwapens uit de West- en Oost-Aziatische eeuw, zowel de Chinezen als de Japanners hadden praktische overwegingen in gedachten. De wens van het Ming-regime om zijn wankelende gezag te versterken door zichzelf uit te rusten met deze nieuwe verwarde wapens was veel minder intens dan de gretigheid van hedendaagse Japanse krijgsheren om zich een nieuwe militaire techniek eigen te maken die een beslissende rol zou kunnen spelen in hun strijd om de prijs van het regeren van een herenigd Japans rijk.

Welke geest, hoe alledaags of onverschillig ook, zou niet nieuwsgierig kunnen zijn naar het proces waardoor bijna de hele wereld binnen een periode van minder dan drieënvijftig jaar onder het onbetwiste overwicht van Rome viel. De nog snellere opkomst van het Achaemenische Perzische rijk stimuleerde Herodotus en de snelle opkomst van het Mongoolse rijk stimuleerde twee grote Perzische historici Ala ad Din Juvayni vivebat ad 1226-1283 en Rashid ad Din al Hamadani vivebat.

Ze waren uitgevonden in de desintegrerende Helleense wereld, in het tijdperk na Diocletianus, en nog steedsde desintegrerende Sinische Wereld in het tijdperk van de latere Han als sterke dozen voor het behoud van een opgebouwde culturele rijkdom die dreigde verloren te gaan door vergetelheid en ze waren nieuw leven ingeblazen zoals we hebben gezien in het orthodoxe christendom en in de latere Sinische wereld als een eerste stap op weg naar het herwinnen van de controle over de begraven schatten van een voorafgaande cultuur met de bedoeling ze uiteindelijk weer in omloop te brengen.

Aan de andere kant past het model goed genoeg als de landmeter, uitgaande van het Romeinse Rijk, vanaf het jaar 31 v.Chr. niet achteruit maar vooruit in de tijd gaat en zijn oog gericht houdt op de centrale en oostelijke delen van het rijk, die het hart van deze Helleense universele staat vormden en de zetel van de keizerlijke regering werden na haar vestiging in Nicomedia door Diocletianus in 284 en in Constantinopel door Constantijn I in 324-30.

Een oppervlakkige lezing van de historische gegevens zou in sommige gevallen op deze conclusie kunnen wijzen. Het is bijvoorbeeld duidelijk dat de Christelijke Kerk historisch gezien fungeerde als een verbindende schakel tussen de overleden Helleense Vereniging en de Westerse Vereniging die op dezelfde grond tot stand kwam, en in de Sinische Wereld werd een soortgelijke rol gespeeld door de Mahayana tijdens het interregnum dat volgde op de val van de Han-dynastie aan het begin van de tweede en derde eeuw van de christelijke jaartelling.

Sultan Mehmet de Veroveraar imperabat 1451-1481, die de politieke hereniging van de orthodox-christelijke wereld, afgezien van Rusland onder Ottomaanse heerschappij, voltooide, bracht vervolgens de Ottomaanse regeringszetel naar zijn laatste rustplaats in Constantinopel, de voormalige hoofdstad van het Oost-Romeinse rijk en de culturele metropool van het orthodoxe christendom.

De mislukking van de tweede Ottomaanse aanval op Wenen in 1683 markeerde het einde van het laatste offensief van een niet-westerse samenleving tegen de westerse beschaving. Tussen die datum en het einde van de Tweede Wereldoorlog was de door het Westen verworven macht zo groot dat geen enkele concurrent of constellatie van rivalen voldoende sterk was om er een bedreiging voor te vormen.

Als we het gezicht van de westerse samenleving nauwkeurig onderzoeken in dat moderne hoofdstuk van haar geschiedenis, dat loopt van het laatste deel van de vijftiende eeuw van onze jaartelling tot het laatste deel van de negentiende eeuw, zullen we ontdekken dat haar moderne samenleving een deel of de hele periode onder Venetiaans stomiron staat. De economische en politieke efficiëntie van de Republiek Venetië, Milaan of Padua Malare Ragusa Anti Scutant Alessio Durauzo Thessatonike Vatona Butrinto Trpoti, evenals de moderne esthetische en intellectuele cultuur, zijn van een typisch Italiaanse oorsprong.

Maar is er enige reden om te veronderstellen dat de latente overlevingskracht van de Arabische cultuur, die de Arabieren ooit in staat stelde zich te verzetten tegen assimilatie met de verwante cultuur van een zustermaatschappij, zich niet vroeg of laat zal doen gelden tegen de vreemde invloed van de veel meer vreemde cultuur van het Westen? En als dit denkbaar is, zou dit dan niet ook de uiteindelijke toekomst kunnen zijn van de andere samenlevingen die momenteel aan westerse invloeden zijn blootgesteld. diensten aangeboden door een universele staat is het interne proletariaat.

De Franciscaanse en Dominicaanse reacties op de uitdaging die het katharisme rond de twaalfde en dertiende eeuw aan het westerse christendom stelde, brachten nieuw leven in het Westen in het christelijke instituut van het monachisme. Franciscus en Dominicus haalden de monniken uit hun landelijke kloosters en duwden hen de wereld in om te voorzien in de spirituele behoeften van de groeiende stedelijke bevolking van West-Europa.

Waarom heeft de mens dan religie gehad sinds hij tot bewustzijn ontwaakte? En waarom is religie het ingebouwde kenmerk van de menselijke natuur, dat het een kenmerk lijkt te zijn dat voorbestemd lijkt om de voornaamste zorg van de mens te blijven zolang het menselijk ras voortleeft. Is het redelijk dat de mens op zijn permanente agenda de eerste plaats op zijn permanente agenda toekent aan het nastreven van een doel dat misschien een dwaallichtje kan zijn. Het antwoord is dat onwetendheid en zwakte permanente vloeken van het menselijk leven lijken te zijn.

In het laatste deel van de tweede eeuw van het bestaan ​​van het Romeinse rijk bracht de heilige Irenaeus van Lyon, een christelijke vader van Aziatisch-Griekse afkomst, die ongeveer een tijdgenoot was van Aclius Aristides, een impliciet eerbetoon aan het rijk door de eenheid van de katholieke kerk in de hele Helleense wereld te verheerlijken.

Deze radicale nieuwe koersen werden geïnspireerd door de christelijke theologie, maar aangezien de christelijke kerk zowel de boeken van het Oude Testament als het goddelijk geopenbaarde woord van God beschouwde als het Nieuwe Testament, was het bijna onvermijdelijk datde geboorte van een nieuwe christelijke wet zou vroeg of laat moeten worden gevolgd door een renaissance van de latente wet van Israël, waarbij de christelijke kerk aldus was aangesloten.

Moderne westerse raciale vooroordelen zijn niet zozeer een vervorming van het westerse wetenschappelijke denken als wel een pseudo-intellectuele weerspiegeling van het westerse rasgevoel, en dit gevoel zoals we dat in onze tijd zien is een gevolg van de uitbreiding van onze westerse beschaving over de hele aarde sinds het laatste kwart van de vijftiende eeuw van onze jaartelling.

Het Romeinse rijk dat de Helleense wereld als universele staat diende, werd in de Latijnse taal gelijkgesteld met de Orbis Terrarum en in het Grieks met de Oikoumene in de zin van de hele bewoonde wereld.

Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog en de drie Pruisische agressieoorlogen in 1861-1871 werd de nieuwe industriële techniek door de westerse mogendheden naar behoren toegepast op oorlogvoering en werd de ineffectiviteit van Ruslands halfslachtige pogingen om de nieuwste westerse ontwikkelingen in te halen zichtbaar. Een hele vooruitgang op het gebied van de industriële en militaire technologie kwam aan het licht in haar vernederende nederlaag tegen het verwesterde Japan in 1904-05 en in haar totale ineenstorting toen ze daagde de Duitse militaire machine uit in de Eerste Wereldoorlog.

De geschiedenis tot nu toe van dergelijke revolutionaire pogingen om de structuur van lokale samenlevingen te herschikken heeft niet alleen de dwaasheid onthuld van het negeren van de beperkingen die de mens door de tijdsdimensie wordt opgelegd, maar ook de gevaren van het misbruiken van de verplichting van een leiderschap om de massa van de samenleving met zich mee te dragen. De combinatie van deze twee fouten heeft in onze eigen tijd geleid tot de oprichting van tirannieke regimes waarvan de onderdanen de onontkoombare straf hebben moeten dragen voor de morele en intellectuele fouten van hun meesters. van spirituele afwijkingen waaraan de ziel onderworpen is wanneer zij onder de druk van de sociale ineenstorting haar plicht tot scheppingsvermogen heeft opgegeven.

Terwijl de Ottomaanse Padishahs opzettelijk hun persoonlijke slavenhuishouden uitbreidden tot een instrument voor de regering van een snel uitgebreid imperium, met uitsluiting van de vrije Osmanlis, die het Ottomaanse keizerlijke volk vormden, ondernamen de Romeinse keizers, toen ze merkten dat ze zich gedwongen voelden om een ​​soortgelijk gebruik van Caesars slavenhuishouden te maken in een administratieve noodsituatie die voortkwam uit het faillissement van het Romeinse republikeinse regime, eerst stappen om de rol van de keizerlijke vrijgelatenen in de taak van de wereldregering te beperken en vervolgens te verkleinen.

De Noord-Europese barbaren die in het midden van de vierde eeuw van de christelijke jaartelling gelegerd waren op een nog steeds bestaand Romeins gebied, waren bekeerd tot het Arianisme dat in die tijd de officiële vorm van christendom in het Romeinse rijk was, en het effect van hun bekering was dat ze dichter bij de spirituele cultuur van de beschaving aan wiens grenzen ze stonden.

De geest van het Romeinse Rijk, die met succes werd opgeroepen op orthodox-christelijke grond in de achtste keizerin-eeuw van de christelijke jaartelling, kwam tot uiting in een substantiële Theodora-vrouw van Justinianus die evenveel aandacht kreeg als haar betaamde, en een efficiënte gecentraliseerde staat die zichzelf handhaafde voor zijn positie in de Oost-Romeinse staat.

De westerse journalisten die hier op zoek waren naar nieuws over het oorlogsfront berichtten niet alleen over een veldslag, maar waren ook getuige van de komst op het tot nu toe door het Westen gedomineerde wereldtoneel van een nieuwe Aziatische Grote Macht die een militaire macht in westerse stijl aan de dag legde.

Is de Engelse geschiedenis dan op zichzelf begrijpelijk? Kunnen we een interne geschiedenis van Engeland abstraheren van haar externe betrekkingen? Als we dat kunnen, zullen we ontdekken dat deze resterende externe relaties van secundair belang zijn. En als we deze opnieuw analyseren, zullen we ontdekken dat de buitenlandse invloeden op Engeland gering zijn in vergelijking met de Engelse invloeden op andere delen van de wereld. de wereld.

Direct verkeer tussen West-Europa en Rusland via de Witte Zee werd dus ingehuldigd op initiatief van West-Europese zeelieden tijdens hun zestiende-eeuwse verovering van de kunst van het oceanisch navigeren, maar de intensiteit van de westerse invloed werd op een hoger niveau gebracht toen in de eerste jaren van de achttiende eeuw de omslachtige maritieme route tussen Rusland en West-Europa via Archangel werd kortgesloten door de stichting van Sint-Pieter.burg.

Toen daarna in de achtste eeuw de Helleense universele staat opnieuw werd gevestigd in de twee rivaliserende vormen van het Oost-Romeinse Rijk in Anatolië en het Karolingische Romeinse Rijk in Gallië, herhaalde de geschiedenis zich door de werking van dezelfde economische oorzaken.

De islam en zijn politieke bakermat, het kalifaat, waren Syrische reacties op religieus en politiek vlak op de lang aanhoudende invasie van het hellenisme in de Syrische wereld, en een latere en kortere invasie van het hellenisme in de Indische wereld riep op vergelijkbare wijze zowel een door de Indiërs geïnspireerde hindoeïsme op als zijn Indische bakermat, het Guptan-rijk.

Toen in het Westen een weer tot leven gewekt imperiale regering probeerde de Romeinse Stoel en de rest van de Kerk binnen haar bereik terug te brengen tot de staat van ondergeschiktheid waartoe de Melchitisch-Orthodoxe Kerk in het Oost-Romeinse Rijk al was teruggebracht, riep deze seculiere uitdaging van de vrijheid van de Kerk de machtige verzetsbeweging op die onder auspiciën van het Pausdom in de elfde en twaalfde eeuw tot een zegevierend einde werd gebracht.

Aan de andere kant compenseerde de politieke ambitie van de zionisten om een ​​joodse nationale staat in de moderne westerse stijl te stichten, volgens de inschatting van de assimilationistische joden, niet de zeloten-ader in het zionisme, die voor de Joodse emancipatie in de negentiende eeuw in West-Europa de joden hun eerste kans gaf om een ​​Herodiaanse politiek van assimilatie in de lokale cultuur te proberen.

In het orthodoxe christendom werd het christelijke nieuwe vertrek aangekondigd tijdens de gezamenlijke regering van de twee Syrische grondleggers van het Oost-Romeinse rijk Leo Syrus III en zijn zoon Constantijn V in de afkondiging in april 740 van een christelijk wetboek dat een opzettelijke poging was om het rechtssysteem van het rijk te veranderen door toepassing van christelijke principes.

 Het probleem van het graantransport over lange afstanden raakte automatisch op de achtergrond tijdens de periodes van verdeeldheid die de Sinische wereld in zijn greep hadden in de tiende eeuw en in de twaalfde van de christelijke jaartelling, maar toen de eenheid in de dertiende eeuw door de bouwers van het Mongoolse rijk werd hersteld, deed deze kwestie zich opnieuw voor, en dit keer onder veel lastiger geografische omstandigheden.

De westelijke provincies waarin het rijk in de vijfde eeuw van de christelijke jaartelling instortte, waren economisch relatief achtergebleven. De centrale en oostelijke provincies waarin het rijk in dezelfde eeuw overleefde, waren de belangrijkste zetels van de industrie en handel van de Helleense wereld, en hun relatieve economische kracht compenseerde ruimschoots de relatieve ongunstigheid van hun strategische positie.

Bij het uiteenvallen van het Ottomaanse Rijk, dat een vreemde universele staat voor het grootste deel van het orthodoxe christendom had verschaft, werden beginnende barbaarse invasies achterhaald en vervolgens onderdrukt of getransformeerd door de machtigere opmars van de verwestersing, deels in de vorm van veroveringen door westerse of verwesterende machten en deels door de culturele bekering van de onderworpen volkeren van het rijk en van de binnenvallende barbaren zelf.

In de tweede plaats negeert het gebruik van het woord renaissance als eigennaam voor de evocatie van het hellenisme in het laatmiddeleeuwse Italië het feit dat er in andere provincies van het westerse christendom andere renaissances van het hellenisme zijn geweest in andere perioden van de westerse geschiedenis, zowel later als eerder dan de late middeleeuwen, en dat deze andere westerse renaissances van het hellenisme zich hebben uitgebreid tot andere facetten van de Helleense cultuur dan de literaire, artistieke en politieke.

In het westerse christendom werd dit dilemma opgelost door de re-integratie van Kerk en staat in de Pauselijke Respublica Christiana, door de ondergeschiktheid van een groot aantal lokale staten aan één enkele oecumenische Kerk, die het principe van eenheid en de bron van autoriteit was in het westerse christelijke lichaam. Deze hiërocratische constitutie van de samenleving was een geheel nieuwe creatie.

  Een andere Griek die meer dan vijfhonderd jaar later geboren werd in de Indian Summer van een Helleense universele staat die hij gemakkelijk kon waarderen vanwege de anarchie die aan de oprichting ervan was voorafgegaan, zou tegen Rome kunnen zeggen als de hoogste lof die hij haar kon geven: U hebt van de hele bewoonde wereld één huishouden gemaakt, en een Gallische dichter die meer dan tweehonderd jaar later opnieuw schrijft op een moment dat het Romeinse Rijk in het Westen al de doodsteek had gekregen, zou dit gevoel kunnen weerspiegelen in het beroemde epigram Urbem fecisti quod prius Orbis erat.

In het oosters-orthodoxe christendom werd het interregnum na het uiteenvallen van het Romeinse rijk onmiddellijk opgevolgd door het vestigen van politieke eenheid door middel van een succesvolle heropleving van het Romeinse rijk hier, een prestatie die een scherp contrast vormt met de reeks mislukte heroplevingen van het Romeinse rijk in het Westen vanaf de poging van Karel de Grote.

Het Neo-Babylonische rijk dat de laatste fase was van de Sumero AkkDe adiaanse beschaving werd afgebroken door Iraanse barbaren die bezig waren de Syrische cultuur te absorberen en op het punt stonden de oorspronkelijke Syrische universele staat te stichten, en dit Achaemenische rijk werd op zijn beurt afgebroken door Macedonische Grieks sprekende barbaren die al vóór de veroveringscampagne van Alexander de Grote onder de invloed van het hellenisme waren gevallen.

In Galata aan de noordkust van de Gouden Hoorn en in de andere Echelles du Levant leefde de katholieke raiyeh een gettoleven dat niet veel verschilde van het leven van de orthodox-christelijke raiyeh in de Phanar of het leven van de joden in het Westen tot aan de tijd van de Franse Revolutie. De Levantijnen ontwikkelden naar behoren de specifieke ondeugden en deugden die het getto in zijn verstikkende atmosfeer eist. Zij moeten op dezelfde manier op de uitdaging van religieuze bestraffing reageren als andere mannen of bezwijken.

Is religie een intrinsiek en onvervreemdbaar vermogen van de menselijke natuur? En zo ja, is haar terrein dan het innerlijke spirituele leven van een mens in tegenstelling tot zijn sociale leven? Of is religie slechts een van een aantal uitingen van menselijke socialiteit. En zo ja, is dit dan een onvolwassen uitdrukking die dat kan zijn en zou moeten zijn, en die in sommige gevallen al is verworpen, met de vooruitgang van een beschaving in seculiere verfijning en in potentie. De laatste vraag in deze reeks is de meest cruciale.

 De twee activiteiten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden omdat Hij die zijn broeder die hij heeft gezien niet liefheeft, hoe kan hij God liefhebben die hij niet heeft gezien. De christelijke ziel die werkelijk zichzelf probeert te redden door God op Gods manier lief te hebben, is een even volledig sociaal wezen als de Spartaan die zijn persoonlijke eer redt door te sterven voor zijn gemeenschap in Thermopylae. Alleen de christelijke ziel op aarde is ingeschreven in een andere samenleving dan de Spartaanse microstaat of de Romeinse Leviathan.

...

De ongeëvenaarde creativiteit van Italië in de veertiende en vijftiende eeuw was de oorspronkelijke drijvende kracht achter de beweging van de westerse beschaving gedurende de daaropvolgende periode van vier eeuwen, die met recht ons italistische tijdperk zou kunnen worden genoemd. Hier worden we opnieuw geconfronteerd met de Attische paradox, want gedurende een periode van onze gemeenschappelijke westerse geschiedenis, die het beeld en het opschrift droeg van Italiaanse scheppingsdaden in het verleden, waren de hedendaagse Italiaanse bijdragen aan het algemene leven van die tijd opvallend inferieur aan die van de moderne Transalpijnse middeleeuwse Italiaanse geschiedenis. bekeerlingen.

De ziel die de visie van eenheid heeft opgevat en de verenigende geest als liefde heeft gezien, is spiritueel voorbereid om de uitdaging van een andere wereld waar te nemen en erop te reageren, die niet alleen maar de alledaagse wereld is, vertaald in een denkbeeldig verleden of toekomst, maar een wereld van een andere orde van werkelijkheid.

 Een treffende illustratie van deze neiging onder de marsmannen van een universele staat om een ​​gemene zaak te sluiten met de barbaren aan de andere kant van de wereld wordt geleverd door de geschiedenis van de betrekkingen tussen het Romeinse Rijk en de Hun Euraziatische nomaden die tegen het einde van het derde kwart van de vierde eeuw van de christelijke jaartelling uit het hart van de Euraziatische steppe braken en zich in het Hongaarse Alféld vestigden.

Een opvolgerstaat die worstelt om zichzelf te vestigen wordt zelden door politieke of culturele vijandigheid verhinderd om van zijn imperiale voorganger een vitale administratieve techniek of zelfs bestaand professioneel personeel over te nemen om de regeringsstabiliteit te handhaven. In dit opzicht conformeren de opvolgerstaten zich inderdaad aan het patroon van het benutten van bestaande instituties dat de bouwers van het imperium zelf hadden gevolgd toen deze voor een soortgelijke taak stonden om de orde te herstellen in een verwoeste wereld.

Het is echter mogelijk dat, als politieke eenwording onmisbaar en inderdaad onvermijdelijk is, dit kan worden bereikt door de nieuwe alternatieve methode van vrijwillige samenwerking die op wereldschaal is geprobeerd na elk van de twee wereldoorlogen van deze eeuw en op een meer beperkte schaal in de huidige stappen naar lokale maar supranationale politiek-economische integratie in West-Europa.

De christelijke kerk waarin de christelijke religie een sociale vorm heeft aangenomen, dient als pop waaruit twee nieuwe beschavingen, de oosters-orthodoxe christelijke alias Byzantijnse en de westerse christelijke, uiteindelijk ontstaan ​​na een cultureel interregnum.

Aangezien het land geen eigen staat en geen nationaal thuisland heeft, is economische macht de enige vorm van macht die binnen zijn bereik ligt en moet een gemeenschap een of andere vorm van macht afdwingen om haar macht te kunnen uitoefenen.Is zijn eigen in de wereld.

De post-Romeinse politieke fragmentatie van het westerse christendom is nu de politieke dispensatie van de hele wereld geworden, en in onze tijd beleeft de parochiale soevereine staat zijn hoogtijdagen.

De hedendaagse stimulans kan de val van een grote en beroemde stad zijn, of het uitbreken van een grote en vernietigende oorlog, of de opbouw van een imperium waarvan de architecten ernaar hebben gestreefd een letterlijk wereldwijde wereldstaat te vestigen en op een steenworp afstand zijn gekomen van het verwezenlijken van hun ambitie.

Hoewel het centrum en het oosten directer waren blootgesteld dan het westen aan aanvallen van de Euraziatische nomaden van de Grote Westelijke Baai van de steppe en van de Sassanidische macht in Iran en Irak, slaagde het rijk er hier in stand te houden en hoewel het hier ook in de zevende eeuw instortte, zou het in deze economisch sterkere delen kunnen zijn blijven voortbestaan als keizer Justinianus in de zesde eeuw hun krachten niet te zwaar had belast in een poging het verlaten westen te heroveren.

Deze twee instellingen waren alleen denkbaar in een staat die over de economische en culturele middelen kon beschikken om te voorzien in de opleiding van een professioneel militair en administratief establishment, en het waren alleen het goed opgeleide korps van officieren en de goed opgeleide hiërarchie van ambtenaren die het voor de weer tot leven gewekte geest van het Romeinse Rijk in het orthodoxe christendom mogelijk maakten om zijn meest opmerkelijke en ongelukkigste triomf te behalen: de effectieve ondergeschiktheid van de Kerk aan de staat.

Als er een verschuiving plaatsvindt in de focus van de menselijke belangen en energie van de idealen die in een seculiere beschaving worden nagestreefd naar de idealen die in een andere wereldse religie worden nagestreefd, is het dan waar dat de sociale waarden waarvoor de beschaving beweert te staan, gedoemd zijn te lijden? Met andere woorden: zijn spirituele en sociale waarden tegengesteld aan en vijandig tegenover elkaar? Wordt het weefsel van de beschaving, dat een sociale prestatie is, ondermijnd als de verlossing van de individuele ziel als het allerhoogste doel van het leven wordt beschouwd? Een recente historicus van de neergang van Rome heeft deze opvatting bevestigd. Pure tevredenheid was gereserveerd voor die toegewijde christenen, vooral de monniken, die de voorschriften in praktijk brachten die het heidense stoïcisme ooit had gepredikt, voorschriften die de hele last van Seneca's geschriften vormen.

Deze gemoedstoestand lijkt voor Europese waarnemers kenmerkend te zijn voor een bepaald type Amerikaanse zakenman, maar dit type is eenvoudigweg een extreem product van een tendens die kenmerkend is voor onze westerse wereld als geheel en onze hedendaagse Europese historici negeren soms het feit dat in onze tijd dezelfde morbiditeit die resulteert in hetzelfde verlies aan verhoudingen ook waarneembaar is in hun eigen gemoedstoestand.

We kunnen nu verder opmerken dat terwijl een van de oorlogvoerende partijen in deze oorlog het simulacrum van het Romeinse Rijk was dat gevestigd was in de kern van een opkomende orthodox-christelijke wereld, de andere strijdende partij de belangrijkste was onder de naburige barbaarse gemeenschappen die waren opgenomen in een groeiend orthodox-christelijk lichaam dat sociaal bezig was zich uit te breiden.

Bovendien, ook al is een barbaarse militaire monarchie ooit opgewassen gebleken tegen de taak om als bufferstaat op te treden onder auspiciën van een universele staat, laat het lot van de barbaarse opvolgerstaten in het binnenland van het voormalige domein van een uitgestorven beschaving zien dat ze totaal niet opgewassen zijn tegen de taak van het dragen van lasten en het oplossen van problemen die op hen worden geworpen, omdat ze te veel zijn gebleken voor het staatsmanschap van een oecumenische macht die erfgenaam is geweest van de cumulatieve politieke ervaring van een hele beschaving.

Barbaren veroverden het rijk van Sumerië en Akkad, het Guptan-rijk, het rijk van Chin Tsin en Han, het Romeinse rijk, het Arabische kalifaat en zowel het Midden- als het Nieuwe Koninkrijk van Egypte.

Zich geestelijk losmaken van de wereld is een gemakkelijkere optie dan de moeite op zich te nemen om Gods liefde voor de wereld te delen en deel te nemen aan zijn werk om deze te transformeren, en in de Helleense wereld vonden de hogere religies de filosofie al in het veld met een gevestigde traditie en prestige, wachtend om zielen te boeien in wie de vlam van goddelijke liefde laag brandde.

Om de geschiedenis van de Engelse expansie overzee te begrijpen is het noodzakelijk om de gevolgen van alle algemene Europese oorlogen te begrijpen en inderdaad rekening te houden met alle wisselvalligheden.De invloed van het Europese machtsevenwicht vanaf circa 40, het laatste kwart van de vijftiende eeuw, zou in feite het gezichtsveld over de hele horizon van de moderne westerse geschiedenis moeten uitbreiden.

Het manifesteerde zich het vroegst en meest hardnekkig op politiek vlak, eerst in de barbaarse opvolgerstaten van het Romeinse Rijk, vervolgens in de middeleeuwse westerse stadstaten en meest recentelijk in de moderne westerse natiestaten die de voormalige stadstaten in het oorspronkelijke domein van de westerse beschaving hebben overweldigd en die nu het wereldwijde standaardtype van staatsbestel zijn geworden als gevolg van de mondiale expansie van de westerse samenleving.

Het manifesteerde zich het vroegst en meest hardnekkig op politiek vlak, eerst in de barbaarse opvolgerstaten van het Romeinse Rijk, vervolgens in de middeleeuwse westerse stadstaten en meest recentelijk in de moderne westerse natiestaten die de voormalige stadstaten in het oorspronkelijke domein van de westerse beschaving hebben overweldigd en die nu het wereldwijde standaardtype van staatsbestel zijn geworden als gevolg van de mondiale expansie van de westerse samenleving.

In het orthodox-christelijke lichaam dat sociaal is in zijn groeifase, vinden we niet alleen niets dat overeenkomt met het pausdom van Hilde Brandine, we missen ook de opkomst en verspreiding van zelfbesturende universiteiten die overeenkomen met de nieuwe westerse centra van intellectuele activiteit in Bologna en Parijs, en van zelfbesturende stadstaten die overeenkomen met de nieuwe westerse levenscentra in Midden- en Noord-Italië en in Vlaanderen.

Een barbaarse imperiumbouwer die door een plotselinge slag een reeds bestaande universele staat heeft veroverd, zal waarschijnlijk geen andere keus hebben dan het ambtenarenapparaat van die staat over te nemen, zoals hij dat vindt. Zo verlieten de Umayyad-bezitters van de ex-Romeinse en ex-Sassanische gebieden in het Nabije Oosten hun domein om te worden bestuurd door de bestaande christelijke en zoroastrische ambtenaren.

Wanneer ze eenmaal in dienst zijn genomen bij een imperium, valt hun persoonlijke belang niet samen met hun professionele plicht. Ze ontvangen een regelmatig loon uit de keizerlijke schatkist dat veiliger en lucratiever is dan de buit die ze bij incidentele invallen plunderden. En als ze zich op land achter de dubbeltjes hebben gevestigd, geeft dit hen dan niet ook een aandeel in het voortbestaan van het rijk waarmee hun eigen fortuinen nu verbonden zijn? Het antwoord op deze vragen is dat door zich te keren tegen het imperium dat hij is ingehuurd om de barbaarse huurling te verdedigen, hij inderdaad tegen zijn eigen onmiddellijke materiële belangen handelt, maar door dit te doen reageert hij in feite op een impuls die veel sterker is dan een louter economische overweging.

Is het leven gedoemd te eindigen in niets anders dan de zinloze zinloosheid van het graf of is de dood het Britse Rijk binnen de driekwart eeuw tussen de jaren 1897 en 1972 geliquideerd en op 15 juni 1960 zag ik in Razmak in Waziristan een overblijfsel van een verdwenen imperium dat bij deze gelegenheid feitelijk het Britse Rijk zelf was.

De tekening van een Indiaanse vrouw en kind hieronder vindt zijn plaats in een overzicht van zorgvuldig opgetekende observaties van exotische dieren en planten die zijn gemaakt door de zestiende-eeuwse Engelse ontdekkers van de Nieuwe Wereld. China heeft net als Rusland op de impact van het Westen gereageerd door de ketterse westerse ideologie van het marxisme over te nemen als basis voor een even westers industrialisatieprogramma.

Deze mythe ziet eruit als een projectie op de buitenwereld van een psychologische strijd in de eigen ziel van de barbaren voor de redding van de rationele wil van de mens of zijn vermogen tot zelfbeschikking uit de afgrond van niet-willekeurige onbewuste krachten, en deze strijd wordt aan het licht gebracht door de verpletterende ervaring van de overgang van de barbaren van de relatieve veiligheid van het leven voorbij de tijd naar de wereld van onbekende ervaringen achter de doorbroken barrière.

Mithridates V Eupator, de Iraanse afstammeling van koning van een opvolgerstaat van het Achaemenische rijk op het Hettitische grondgebied van Pontisch Cappadocië, vertoonde een aantrekkelijk Herodiaanse gelaat in de ogen van zowel Europese als Aziatische Hellenen die hem in 88 v.zetten in 74 v.Chr. de stadspoorten van hun stad tegen hem op en begroetten de Romeinse generaal Lucullus als hun redder van de ondergang van het vallen onder het buitenaardse juk van een oosterse despoot.

Het zou in herodiaanse termen kunnen worden uitgelegd als een Russische variant op de hedendaagse romantische beweging in het Westen, maar vanuit een ander standpunt zou het kunnen worden gezien als een gedempte uiting van de vijandigheid van de inheemse Russische Zeloten jegens de westerse cultuur. Een vijandigheid die in een tijd waarin verwestersing de dominante tendens in Rusland was, zich genoodzaakt zag zich in een of andere westerse kledij te vermommen en zich zo vastklampte aan een archaïserende westerse beweging die zelf een inheemse kritiek was op de westerse industrialisatie.

In hun angst om hun moeizaam verworven prestatie, het Japanse leven in immobiliteit te bevriezen op de eens zo koortsachtig geagiteerde militaire en politieke gebieden, te behouden, hadden de Tokugawa wijselijk gezocht naar alternatieve uitlaatpoorten voor onverminderde Japanse energie en hadden ze het nastreven van kennis als een onschadelijke uitlaatklep aangemoedigd. De mentale discipline waar ze de voorkeur aan hadden gegeven was de cultivering van het neoconfucianisme, de erfenis van de Surig- en Ming-tijdperken in China, maar het bleek onmogelijk voor een reactionair regime in Japan. aan het begin van de achttiende en de negentiende eeuw om haar onderdanen toe te staan hun geautoriseerde cultivering van een conservatieve ader van het inheemse denken aan te vullen met een strikt utilitaire studie van de moderne westerse geneeskunde, zonder daarbij een doorgang te openen voor de machtige stroom van moderne westerse kennis in haar geheel.

Vanaf het moment dat de westerse wereld als geheel haar morele verdoving van zich af begon te schudden en naar een beter leven te streven, werd de Romeinse Stoel geconfronteerd met het alternatief om met één stap van de laagste naar de hoogste trede van de morele ladder zoals die in die tijd stond, te springen, of anders aan de schandpaal te worden genageld in de feitelijke staat van degradatie en het af te leggen van zijn koninkrijk dat geteld en voltooid en verdeeld was en aan de Meden en de Perzen werd gegeven.

Een cordon van barbaarse volkeren drukte op de noordelijke grenzen van alle gebieden.

Bij de volgende beproeving rond de vierde en vijfde eeuw, toen het bekeerde Romeinse Rijk uiteenviel, reageerde de Kerk opnieuw op deze manier op de binnenvallende barbaren, maar niet op haar niet-christelijke medeburgers, en deze keer was de beloning de bekering van de barbaarse krijgsbendes met wie zij oog in oog stond in de verlaten westelijke provincies van het gevallen Rijk.

De hele tijd projecteert Jullian zijn eigen brandende bewustzijn van Frankrijk terug naar het verleden, aangezien zij voor hem een ​​spiritueel Frankrijk bestaat dat hem de ervaring van het menselijk leven zo uitputtend verschaft dat als de rest van de wereld zou worden vernietigd en Frankrijk eenzaam maar intact zou blijven, Jullian zich nauwelijks bewust zou zijn geweest van enige geestelijke verarming en een materieel Frankrijk met duidelijk afgebakende grenzen die voortdurend zijn overspoeld door indringers en voortdurend opnieuw zijn gevestigd door het patriottisme van de Franse natie.

Als Communistisch China kan slagen in zijn baanbrekende onderneming van sociale en economische selectie, kan het in staat blijken de hele wereld het geschenk te geven dat zowel China als de rest van de wereld nodig hebben, en dit geschenk zou een gelukkige mix zijn van moderne westerse dynamiek met traditionele Chinese stabiliteit.

De barbaarse opvolgerstaat van een stervende universele staat kan ten onder gaan door een laatste tegenslag van zijn stervende slachtoffer, of hij kan dezelfde gewelddadige dood ondergaan door toedoen van zijn medebarbaren, of hij kan wegkwijnen in uitputting en onmacht totdat hij van het toneel van de geschiedenis wordt geveegd om plaats te maken voor de herintrede van een oude beschaving of voor de intrede van een nieuwe.

Welke rechtvaardiging is er om aan te nemen dat het mandaat van dit geslacht, als het werkelijk onderworpen is aan enig mandaat, niet nog minstens 500.000 jaar meegaat. En om opnieuw tot ons directe probleem van de ineenstorting van beschavingen te komen, welke grond is er om te suggereren dat deze ineenstorting gepaard gaat met symptomen van fysieke of psychische degeneratie bij de individuele mensen die toevallig in een samenleving leefden op het moment van de ontbinding ervan. Waren de Atheners van de generatie van Socrates en Euripides en Thucydides en Pheidias en Pericles die door de catastrofe van 431 v. met de ideale constitutie wordt niet zomaar weggegooidEr is sprake van evenwicht, maar uiteindelijk zal alles wat een generatie heeft die gedoemd is tot uiteindelijke desintegratie en zelfs de ideale grondwet, niet eeuwig blijven bestaan, maar uiteindelijk uiteenvallen.

Het kan in dit opzicht een terugkeer betekenen naar de omstandigheden van de voorgaande fase, de zogenaamde middeleeuwse fase van de westerse geschiedenis, toen het bewustzijn van de westerse samenleving werd gedomineerd door instellingen als het pausdom en het Heilige Roomse Rijk, die sommige aspecten van haar leven als geheel incorporeerden, terwijl koninkrijken en stadstaten en leengoederen en andere lokale instellingen als iets parochiaals en ondergeschikts werden ervaren.

De specifieke effecten van een centralisatie van het bestuur worden versterkt door het feit dat de bouwers van het imperium zelf de neiging hebben om buitengewoon ontvankelijk te zijn voor nieuwe ideeën, ondanks het aangeboren conservatisme van hun bedoelingen, en dit ongewenste en niet gewaardeerde kenmerk van hen is waarschijnlijk een van de oorzaken geweest van hun overwinning in hun strijd op leven en dood in een tijd van problemen met hun rivaliserende concurrenten om de prijs van overleven als meesters van een universele staat.

 De oorzaak van de ontstaansgeschiedenis van het ras Vis-inertie, verankerd in de gewoonte, kan verantwoordelijk zijn voor de pauze van de mens op het pre-beschavingsniveau van de cultuur gedurende misschien een half miljoen jaar, maar hoe komt het dat in de afgelopen vijfduizend jaar bepaalde leden van het menselijk ras in bepaalde samenlevingen hun traagheid zo ver hebben overwonnen dat ze deze Yin-staat hebben verlaten en zijn overgegaan in een nieuwe golf van Yang-activiteit. Hoe meer gewicht we hechten aan vis-inertie als een negatieve vertragende factor, des te groter is het momentum dat we moeten toeschrijven aan de positieve factor, wat deze ook is. kan het zijn dat het menselijk leven door zijn impuls weer in beweging heeft gezet.

Het Britse bestuur in India was tot het einde van de achttiende eeuw in handen van de commerciële officieren van de Oost-Indische Compagnie, die hun hele werkzame leven in dienst van de Oost-Indische Compagnie in het buitenland zouden doorbrengen. De totale isolatie van Engeland voordat de stoomtransporten hen veel dieper in het Indiase leven en de Indiase cultuur dompelden dan hun negentiende-eeuwse opvolgers, leden van een professioneel koloniaal bestuur, die de ambtenaar zich afzijdig hielden van het inheemse leven.

De bekering tot het jodendom of het zoroastrisme heeft onderwerping aan een rechtssysteem met zich meegebracht waarin religieuze gebruiken onlosmakelijk verweven zijn met wat in de ogen van christenen Alexis de Man van God noemde, die de Oost-Romeinse samenleving uit de vijfde eeuw de rug toekeerde om als een rondzwervende bedelaar het christelijke leven te volgen.

Het doorbreken van deze militaire dam door een onweerstaanbare vloed van barbaarse indringers lijkt het verhaal te zijn geweest van alle linies van elke universele staat die de geschiedenis kent, maar is deze sociale catastrofe eigenlijk een onvermijdelijke tragedie of een vermijdbare tragedie. Om het antwoord op deze vraag te vinden moeten we de sociale en psychologische gevolgen van het militaire spervuur ​​analyseren.

Japan had de westerse manier van leven overgenomen in die mate dat het een rol op zich nam in de concurrentiestrijd van de westerse machtspolitiek, terwijl China's late en onvolledige poging tot zelfverwestersing had gediend om de ongepastheid van het traditionele westerse politieke model voor China's eigen interne organisatie bloot te leggen.

Ze hadden de ambitie van de Phanarioten om het hele erfgoed van de Osmanlis binnen te gaan en het Ottomaanse Rijk intact te houden onder Grieks in plaats van Turks management, en tegelijkertijd hadden ze de nieuwe ambitie opgevat om een ​​soevereine, onafhankelijke nationale staat op te richten, een staat die niet meer kon zijn dan een deel van het uiteengereten karkas van de Empites.

Sinds 1945 is er echter een einde gekomen aan dit westerse machtsmonopolie in de wereld als gevolg van de opeenvolgende intrede in de wereldarena van Japan, de Sovjet-Unie en China als ideologisch of politiek vooraan staande mogendheden die modern zijn, niet langer louter op grond van het feit dat zij zichzelf gedeeltelijk verwesterd hebben, maar op grond van hun eigen onafhankelijke en originele prestaties.

Binnen een christelijk raamwerk wordt dit geïllustreerd in de overgang tijdens de vierde eeuw van de christelijke jaartelling van een ankeritische vorm van christelijke toewijding waarvan de beoefenaars zich volledig isoleerden van hun sociale context naar een coenobitisch leven in gemeenschapsvorm van het kloosterleven dat probeerde de bedrieglijke tweedeling tussen het doel van een puur persoonlijke verlossing en de sociale implicaties van christelijke liefde te doorbreken.

Toen in de loop van de vijftiende eeuw van de christelijke jaartelling West-Europese zeelieden de techniek van de oceaannavigatie onder de knie kregen, verwierven zij daarmee een middel voor fysieke toegang tot alle bewoonde en bewoonbare landen op aarde en tussen die datum en de huidige tijd heeft deze verovering van de oceaan geresulteerdbij het tot stand brengen van contact op westerse voorwaarden tussen het Westen en alle andere levende samenlevingen, zowel pre- als beschaafd.

Gedurende de eeuw van revolutie en burgeroorlog die in 133 v.Chr. begon met het tribunaat van Tiberius Gracchus en die pas in 31 v.Chr. eindigde met de slag bij Actium, haalden de nieuwe armen het weinige voordeel uit hun situatie door huurlingen in dienst te nemen onder de rivaliserende krijgsheren die nu streden om de heerschappij over het nieuwe Romeinse Rijk.

Een reeks anti-boeddhistische gedenktekens, gericht aan de keizerlijke troon van Tang tussen 624 en 819, produceerde uiteindelijk hun cumulatieve effect in 842-45 in een systematische renaissance van instituties, wetten en filosofieën. Officiële vervolging, hoewel mild vergeleken met de vervolgingen waarvan de christelijke kerk het slachtoffer of de dader was, was een uitzonderlijk gewelddadig en bloedig incident in de minder ongelukkige geschiedenis van de betrekkingen tussen kerk en staat in de sinische wereld.

Tegelijkertijd geeft de atrofie van de krijgsgeest onder de onderdanen van een universele staat, die voortvloeit uit het monopolie van het militaire beroep door de imperiale macht en uit de politieke passiviteit die daardoor wordt ingeprent, het externe proletariaat de kans om in te breken en voor zichzelf de heerschappij over de militair ondergeschikte staat te grijpen.

Terwijl de andere wereld van de filosoof in wezen een wereld is die exclusief is voor de onze op aarde en een toevluchtsoord daarvoor, overstijgt de goddelijke andere wereld het aardse leven van de mens zonder op te houden deze te omarmen.

De uitbarsting van het joodse Zcalotisme in Judaca in de eerste helft van de tweede eeuw v.Chr. was in het laatste deel van de vorige eeuw voorzien door een Zelote émente in Egypte, terwijl de snelle mislukking van Joshua Jasons gedurfde Herodiaanse poging om het joodse priesterschap in Jeruzalem te helleniseren in de Egyptische wereld werd gecompenseerd door het uiteindelijke succes van een geleidelijke beweging in de richting van het omzetten van de metropoleis van de Egyptische nomen in simulacra van Helleense gemeenten.

Er werd nu onomstotelijk aangetoond dat in het orthodoxe christendom de jurisdicties van de Oost-Romeinse keizer en de oecumenische patriarch geografisch gezien even groot moesten zijn, en aangezien Symeon er niet in was geslaagd deze noodzakelijke en onvermijdelijke stand van zaken tot stand te brengen door zijn poging om het rijk politiek te annexeren bij de buitenlandse kerkelijke provincie Bulgarije van de patriarchen, volgde daaruit dat vroeg of laat de onontbeerlijke politieke eenwording tot stand zou moeten worden gebracht door het omgekeerde proces van de annexatie van Bulgarije. naar het rijk.

 MENSELIJK COMPASSIE - Liefde voor God, uitgedrukt in de daad van aanbidding, is onlosmakelijk verbonden met mededogen voor de mens, want hij die zijn broeder die hij heeft gezien niet liefheeft, hoe kan hij God liefhebben die hij niet heeft gezien? Deze christelijke oproep tot liefdadigheid kan in het jodendom worden vergeleken. U zult uw hand wijd opendoen voor uw broeder, voor uw armen en voor uw behoeftigen in de islam. bereikt niet het hoogste stadium.

De westerse dynamiek heeft het voor de niet-westerse meerderheid onmogelijk gemaakt om de traditionele pre-industriële manier van leven ongewijzigd voort te zetten, terwijl de westerse explosiviteit de voortzetting van de moderne westerse manier van leven eveneens onmogelijk heeft gemaakt zonder enige drastische beteugeling en vermindering.

Ons menselijk bewustzijn gaat na zijn zelf-genererende of werkelijkheid-genererende articulatieve handeling verder met het ontleden van de werkelijkheid in de bewuste en onderbewuste ziel en lichaam geest en materie leven en milieu vrijheid en noodzaak schepper en schepselen god en duivel goed en slecht goed en fout liefde en macht oude en nieuwe oorzaak en gevolg.

Door de eeuwen heen is Rusland erin geslaagd de ene na de andere gebieden te heroveren die gedurende verschillende tijdsperioden onder deze westerse overheersing hadden gelegen, maar de militaire en politieke overwinning die Rusland aldus geleidelijk behaalde op haar opdringerige westerse buren werd op cultureel vlak gecompenseerd door de daaruit voortvloeiende verspreiding van moderne westerse invloeden vanuit deze semi-verwesterde gebieden naar het Moskovitische hartland, dat zich aldus aan besmetting had blootgesteld.

Maar rond de eeuwwisseling van de vierde en vijfde eeuw, toen het Arianisme in het Romeinse Rijk zelf door het Christendom van Nicea was overwonnen, kozen de Arianiseerde barbaren, die nu over de doorgebroken barrières van het Rijk stroomden, ervoor om hun religie te dragen als een teken van hun sociale onderscheiding ten opzichte van een overwonnen bevolking waarmee ze nu vastbesloten waren zich niet te identificeren, en hoe meedogenlozer een Ariaanse oorlogsbende was in de behandeling van haar provinciale slachtoffers, des te fanatieker ze geneigd was te zijn in haar vijandigheid jegens het katholieke christendom.

Plinius schreef in de eerste eeuw van de Romeinse vrede van Romeins Italië en van het wereldrijk dat ze rond hIk heb zelf een verslag gegeven dat in zekere zin waar is voor elke universele toestand.

Haar onverbeterlijke egoïsme verpestte de kans van de Helleense wereld om de dreiging van de Macedonische overheersing in de vierde eeuw voor Christus het hoofd te bieden, en pas toen ze merkte dat ze hopeloos werd overklast door de nieuwe grote mogendheden van titanisch kaliber die aan de rand van de Helleense wereld opkwamen, deed Athene met tegenzin afstand van haar pretentie van de status van een Griekse grote macht.

Het Romeinse Rijk vormde een door Helleens gemaakte bakermat voor een voornamelijk Syrisch geïnspireerd christendom, terwijl de Kushan barbaarse opvolgerstaat van het Bactrische Griekse Rijk een eveneens door Helleens gemaakte bakermat vormde voor een voornamelijk Indiaas geïnspireerde Mahayana.

Het allergrootste is het op het eerste gezicht verbazingwekkende feit dat het Duitse Epos vrijwel geheel voorbijgaat aan het bestaan ​​van het Romeinse Rijk en a fortiori aan de geschiedenis van de Helleense beschaving, waarvan het Romeinse Rijk de universele staat was.

Voor dit oordeel is het voldoende om het gezag aan te halen van Eduard Meyer, een geleerde die in zijn eigen generatie niet zonder eer was, hoewel hij zijn beheersing van de moderne wetenschappelijke uitrusting en techniek gebruikte om de Universele Geschiedenis te schrijven in de grote traditie van het Essai sur les Maurs of De Geschiedenis van het verval en de ondergang van het Romeinse Rijk, als een te vroeg geboren zoon van Anak.

zijn familie en zijn kudden over de uitgestrekte gebieden van de steppe, van weiland tot weiland, in overeenstemming met de klimaatjaarcyclus die de capaciteit van opeenvolgende weidegronden bepaalt voor het voeden van zijn dieren. het uitoefenen en eisen van de mensen en dieren die onder zijn gezag staan, die deugden van vooruitziendheid, zelfredzaamheid en fysiek en moreel uithoudingsvermogen die een militaire commandant van zijn troepen uitoefent en eist wanneer de mens in oorlog is met de mens en niet met de fysieke natuur.

Hoewel een effectieve verovering van heel China uiteindelijk de Japanse machtsverwerving bleek te boven te gaan die Japan minder dan een halve eeuw nodig had na de Meiji-bronnen, is het duidelijk dat als de Japanse oorlogsmachine over herstel beschikte om haar beleid van verwestersing tot een triomfantelijk einde te brengen, deze in de Tweede Wereldoorlog niet door de Verenigde Staten zou zijn verbrijzeld.

In de ontmoeting van het jodendom met het post-Alexandrijnse hellenisme was geen van beide varianten van de defensieve reactie van de aangevallen samenleving in staat het gemeenschappelijke doel te bereiken, namelijk het vinden van een oplossing voor het Griekse probleem van het jodendom, die praktisch uitvoerbaar en tegelijkertijd aanvaardbaar zou zijn. Herodes de Grote en zijn school van Herodianen waren niet in staat hun zelotistische landgenoten te overtuigen of te dwingen om in te stemmen met een politieke autonomie onder Romeinse hegemonie die de Palestijns-joodse gemeenschap een kans zou hebben gegeven om in het reine te komen met Het hellenisme zonder zijn eigen gemeenschappelijke identiteit in zijn voorouderlijk huis te verliezen, en de Zeloten slaagden erin dit Herodiaanse beleid te saboteren, alleen om de Joodse gemeenschap in Palestina naar de vernietiging te brengen die de Herodianen hadden voorzien en voorspeld als onvermijdelijk als de Zeloten er ooit in zouden slagen het bit tussen hun tanden te nemen.

In de nasleep van een westerse imperialistische penetratie in de Afrikaans-Indiase Midden-, Zuid-Amerikaanse en Aziatische werelden, die hoe dan ook niet het werk is geweest van één enkele universele staat, maar van concurrerende parochiale vertegenwoordigers van één beschaving, heeft het er misschien een tijdje uitgezien alsof deze gebieden veroordeeld zouden zijn tot een gedwongen verwestersing, maar de hedendaagse en ongekende dekolonialisering van de overzeese rijken van de westerse wereld, samen met het groeiende culturele zelfbewustzijn van de pas geëmancipeerde staten en de wereldwijde diaspora’s, kan een beslissende breuk in deze wereld met zich mee hebben gebracht. proces.

We hebben gezien dat nadat het post-Helleense interregnum zich op politiek vlak had uitgeroepen in het uiteenvallen van het unitaire Romeinse Rijk in een mozaïek van opvolgerstaten, de opkomst van twee nieuwe Hellenistische christelijke beschavingen haar politieke uitdrukking vond in pogingen om dit Romeinse Rijk uit de dood op te wekken.

Zonder de val van de mens zou God niet in staat zijn zijn zelfopofferende liefde te openbaren. De verleiding van Eva en de kruisiging van Christus zijn met elkaar verbonden in het gemeenschappelijke middeleeuwse symbool van een boom van dood en leven. In het Nieuwe Testament is het unieke karakter van de goddelijke gebeurtenis de essentie van het verhaal en dit is een struikelblok geweest voor het westerse intellect sinds de geocentrische opvatting van het materiële universum voor het eerst in twijfel werd getrokken door de ontdekkingen van de moderne westerse astronomie.

Het openstellen van carrières voor talent, wat niet werd bereikt in het Romeinse EmpDit duurde tot meer dan driehonderd jaar nadat de vrede van Augustus in het Han-rijk werd ingehuldigd door Han Liu Pang zelf, binnen zes jaar na zijn herstel van de orde in 202 v.Chr., in een verordening uitgevaardigd in 196 v.Chr., waarin hij de provinciale publieke autoriteiten opdroeg kandidaten voor de openbare dienst te selecteren op basis van een test van verdienste en hen naar de hoofdstad te sturen voor benoeming of afwijzing door de functionarissen van de centrale overheid.

Tegelijkertijd is het duidelijk dat op de lange termijn en waarschijnlijker op de korte termijn de wereld politiek verenigd moet worden door een of andere instantie. Dit is voor de mensheid het enige alternatief voor zelfvernietiging nu de westerse technologische virtuositeit kernwapens heeft voortgebracht, de consumptie van onvervangbare natuurlijke hulpbronnen, de vervuiling van de niet-menselijke natuurlijke omgeving van de mens en de bevolkingsexplosie.

 Onze God, die heer en maker is van alle dingen, de schepper van de mens, die de mens het voorrecht van de vrije wil heeft gegeven, heeft in de taal van de profetie de mens een wet gegeven om hem te helpen, waarin God aan de mens alles heeft bekendgemaakt wat de mens behoort te doen en te mijden.

Na 1945 en voor het eerst sinds 1683 begonnen niet-westerse mogendheden opnieuw een belangrijke rol te spelen in de arena van de machtspolitiek, niet in een westers raamwerk maar op hun eigen voorwaarden, en deze terugkeer naar de normaliteit heeft opnieuw een cultureel conflict geïntroduceerd in een politieke arena die ongeveer 250 jaar geleden was gereserveerd voor de binnenlandse politieke ruzies tussen machten die allemaal zowel inheemse als genaturaliseerde leden waren van de enkele moderne westerse Kulturkreis.

Dit roept twee vragen op: de ene is van direct belang: wat is het begrijpelijke onderzoeksgebied dat westerse historici in dit nieuwe tijdperk voor zichzelf zullen ontdekken, en de andere van blijvend belang. Bestaat er een begrijpelijk gebied van historische studie dat absoluut is en niet louter relatief aan de specifieke sociale omgeving van bepaalde historici? Tot nu toe lijkt ons onderzoek aan het licht te hebben gebracht dat het historische denken een diepe indruk ondervindt van de dominante instituties van de voorbijgaande sociale omgeving waarin de denker toevallig leeft.

 Deze diepe drang om het hele leven te overzien en te begrijpen is zeker immanent in de geest van de historicus en dergelijk geweld wordt eraan aangedaan door de arbeidsverdeling die de analogie van het industriële systeem oplegt aan het historische denken dat onze historici vrijwel zeker tegen deze tirannie in opstand zouden zijn gekomen als er niet een tweede dominante instelling in het hedendaagse westerse leven was geweest die de eenheid van visie nog steeds verenigbaar zou willen maken met de Verenigde Staten. De ondergeschikte plaats van de mens in het industriële proces.

 Drieëntwintig eeuwen vóór de verschijning van deze achttiende-eeuwse en negentiende-eeuwse westerse filosofen schreef een Helleense wetenschapper Empedocles de veranderingen in het aangezicht van het universum waarvan we ons empirisch bewust zijn, toe aan de afwisselende eb en vloed van twee krachten die complementair aan elkaar zijn en tegelijkertijd antithetisch: een integrerende kracht die hij liefde noemt en een desintegrerende kracht die hij haat noemt.

De Christelijke Kerk ontstond onder het proletariaat van een desintegrerende beschaving; haar inspiratie kwam van een andere beschaving; zij overwon gemakkelijk een tegenkerk die naar eigen zeggen geïnspireerd was door de inheemse tradities van de beschaving in wiens domein de zegevierende kerk haar intrede had gedaan; de zegevierende kerk bekeerde de wereld waarin zij had gezegevierd en ook de barbaarse indringers van deze wereld.

Tegen 1075 was de dubbele strijd tegen de seksuele en financiële corruptie van de geestelijkheid in de hele westerse wereld gewonnen en de overwinning was behaald door de morele bekwaamheid van een Romeinse Stoel wiens losbandigheid het grootste van alle schandalen van de westerse Kerk in de voorgaande eeuw was geweest.

De westerse wereld heeft in onze tijd geleefd onder de heerschappij van twee instellingen: het industriële systeem van de economie en een nauwelijks minder gecompliceerd politiek systeem dat we democratie noemen als een korte titel voor een verantwoordelijke parlementaire representatieve regering in een soevereine, onafhankelijke nationale staat.

Zelfs de oorspronkelijke kerkelijke eenheid van het westerse christendom werd in de zestiende eeuw verstoord en sinds de zeventiende eeuw zijn de verdeelde fragmenten van de westerse christelijke kerk in omvang afgenomen met het voortschrijdende verlies van de greep van het christendom op de westerse zielen.

In het laatste hoofdstuk van de geschiedenis van het Romeinse Rijk, dat voor ons huidige doel kan worden beschouwd als zijnde begonnen met de dood van keizer Theodosius de Grote in 395, was er aanvankelijk een opmerkelijk verschil geweest in de lotgevallen van de Helleense universele staat in zijn Latijnse provincies aan de ene kant, en anderzijds in de Griekse en Oriental provincies.

Hoe het ook zij, we hebben gezien dat de keuze van de mensheid in feite beperkt is tot één wereld of tot geen wereld, en we kunnen raden dat in een wereld die in de toekomst door vrijwillige overeenstemming verenigd zal zijn, de westerse samenleving de energie van haar culturele agressie moet verminderen, zowel vanwege de destructieve neigingen van sommige westerse opvattingen en doelstellingen als vanwege de rivaliserende claims van andere culturele waardesystemen.

In de westerse wereld werden de rationalisten eerst verbitterd door de lengte en moeizaamheid van hun strijd met een formidabel verschanste geïnstitutionaliseerde Kerk en vervolgens bedwelmd door de schijnbare volledigheid van hun uiteindelijke overwinning. Deze opeenvolgende ervaringen brachten bij hen een geest van arrogantie voort, hoewel ironisch genoeg deze arrogantie van de moderne westerse verlichting zelf gedeeltelijk een erfenis was van de joodse religie tegen wiens heerschappij zij in opstand was gekomen.

480 v.Chr. Terwijl de beschavingen in het uiterste oosten en westen van de Oude Wereld zich in een fase van politieke verdeeldheid bevonden, verenigde het Achaemenische rijk de Syrische en Iraanse wereld in één universele staat.

De Russische beschaving is bijvoorbeeld van oorsprong een satelliet van de oosters-orthodoxe christelijke beschaving van het Oost-Romeinse rijk en Bulgarije. De laatste tijd is zij een satelliet geworden van de westerse beschaving, maar zij heeft op zichzelf onderscheidende prestaties geleverd en in sommige daarvan heeft zij de oosters-orthodoxe christelijke beschaving overtroffen, onder wiens invloed de Russische samenleving haar cultuur boven het vorige niveau van vóór de beschaving heeft gebracht.

Ach, maar het bereik van een mens moet zijn bereik te boven gaan. Of waar is een hemel voor? Deze uiteenzetting van de harmonie tussen de opvatting van de plicht van de mens jegens God en de opvatting van zijn plicht jegens zijn naaste is hier gemaakt in termen van het christendom, maar het zou vertaald kunnen worden in termen van het Mithraïsme of van de aanbidding van Cybele en Isis, die met het christendom concurreerden om de verovering van de Helleense wereld, of in termen van het Mahayana, dat de Sinische wereld fascineerde, zoals het christendom de fascistische wereld fascineerde. Helleens.

De verouderdheid van een religieuze doctrine lijkt misschien een tijdlang de opvatting te bevestigen dat religie zelf onnodig en illusoir is, maar er is een sterke neiging bij de spirituele aspiraties van de mens om zichzelf regelmatig opnieuw te laten gelden door middel van een heropleving van de spirituele geloofsovertuigingen uit een verleden dat verder weg ligt dan het tijdperk waaruit de verworpen religie voortkwam. Het is misschien niet al te fantasievol om in de huidige reactie op de vervuiling van zijn natuurlijke omgeving door de mens een herontdekking te zien van het oude geloof in de heiligheid van de natuur.

Maar de onconventionele Aziatische religieuze geest die aldus in de grootstedelijke provincies van het Oost-Romeinse Rijk was onderdrukt, bleef nog steeds belichaamd in de Paulicianen, en toen de Paulicianen ergens in de negende eeuw een militante republiek van hedendaagse heiligen oprichtten in een afgelegen en nauwelijks toegankelijk niemandsland tussen het Rijk en het Abbasidische kalifaat, boden zij de dissidente elementen in Klein-Azië een verzamelpunt aan dat onafhankelijk was van de afnemende fortuinen van de iconoclasme.

Aan de ene kant zorgde het ervoor dat het rationalisme gemakkelijker en dus eerder de kop opstak in de Helleense beschaving dan in het Westen, maar aan de andere kant toonde de intellectueel verlichte Helleense wereld zich nooit zo vatbaar voor intellectueel Aybris als de geseculariseerde westerse wereld.

De geest van een Sinische universele staat die belichaamd was in het Chin Han-rijk keerde terug om de samenleving te achtervolgen in de vorm van het Sui- en Tang-rijk en toen de Sinic Society een uitloper naar Japans grondgebied propageerde, werd deze Sinische politieke incubus in april 643 naar Yamato geëxporteerd als een integraal onderdeel van het Chinese cultuurpakket.

Een goed voorbeeld hiervan is de vakbondssacrée tussen de dominante minderheid van de Egyptische Vereniging en haar interne proletariaat tegen het externe proletariaat, zoals vertegenwoordigd door de Hyksos-indringers in de achttiende eeuw voor Christus. Het was deze verzoening op het elfde uur die het voortbestaan ​​van de Egyptische Vereniging in een versteende staat van leven in de dood verlengde tot ongeveer tweeduizend jaar na de datum waarop het proces van desintegratie anders zijn hoogtepunt zou hebben bereikt in de verwachte ontbinding.

Zelfs de oorspronkelijke kerkelijke eenheid van het westerse christendom werd in de zestiende eeuw verstoord en sinds de zeventiende eeuw zijn de verdeelde fragmenten van de westerse christelijke kerk elk in omvang afgenomen met het voortschrijdende verlies van de greep van het christendom op de westerse zielen.

Zijn de christelijke en islamitische gevestigde orde in staat zichzelf los te maken van hun eigen tradities? Zullen ze in staat zijn de vriendelijke geest van het boeddhisme over te nemen, die beantwoordt aan de spirituele behoeften van een fysiek verenigde wereld?als ze het toch verliezen, zal hun erfgoed overgaan in het boeddhisme of zal de mensheid een andere religie of religies omarmen die nog niet boven de horizon zijn verschenen. De vernietiging van de afstand heeft deze vragen al opgeroepen, maar heeft nog niet aangegeven wat de antwoorden daarop waarschijnlijk zullen zijn.

Deze Romeinse verdraagzaamheid jegens de Griekse taal was meer dan een eerbetoon aan de superioriteit van het Grieks boven het Latijn als medium voor culturele uitwisseling. Het vertegenwoordigde een grote overwinning van het staatsmanschap op de ybris in de Romeinse zielen, want in die uitgestrekte delen van het rijk waar het Grieks niet met het Latijn concurreerde, was de triomf van het Latijn zo sensationeel dat het de hoofden had kunnen doen keren, behalve de meest nuchtere rijksbouwers.

Industrialisme en nationalisme, en niet zozeer industrialisme en democratie, zijn de twee krachten die de facto heerschappij hebben uitgeoefend over onze westerse samenleving in onze tijd, en gedurende de eeuw die rond 1875 eindigde, werkten de industriële revolutie en de hedendaagse opkomst van het nationalisme in de westerse wereld samen om grote mogendheden op te bouwen die elk beweerden een universum op zichzelf te zijn.

Hij schaamt zich bijvoorbeeld ernstig als hij te maken krijgt met de integratie van enkele tientallen onafhankelijke staten van Gallië in het Romeinse Rijk, en hij doet zijn best om de stelling geloofwaardig te maken dat zelfs gedurende de vijf eeuwen die tussen de generatie van Julius Caesar en de generatie van Sidonius Apollinaris plaatsvonden, de lokale individualiteit van Gallië een belangrijker feit was in het leven van zijn inwoners dan hun lidmaatschap van een Rijk dat het hele orbis-terrarum van het Middellandse-Zeebekken omvatte.

 Bovendien was het slachtoffer van deze langgerekte Romano-Bulgaarse strijd niet de ci devant Bulgaarse staat die nu was opgenomen in het lichaam van het Oost-Romeinse Rijk. Het echte slachtoffer was het officieel zegevierende Oost-Romeinse Rijk zelf, dat in 1071 ten prooi viel aan zijn eigen aartsvijand toen Klein-Azië werd bezet door de Saljuq-Turken nadat keizer Rhomanos Dhioyenes gevangen was genomen.

Er is een alternatief uitgangspunt in het postulaat dat de goddelijke natuur, voor zover die voor ons toegankelijk is, iets gemeen moet hebben met de onze en als we op zoek zijn naar een bepaald spiritueel vermogen waarvan we ons bewust zijn dat we het in onze eigen ziel bezitten en dat we ook met absoluut vertrouwen aan God kunnen toeschrijven, omdat God spiritueel inferieur zou zijn aan Man quod est absurdum als dit vermogen niet in Hig zou zijn, maar niettemin in ons zou zijn, dan zal het vermogen waarvan we eerst moeten denken dat het gemeenschappelijk is voor de mens en voor God, het vermogen zijn dat de filosofen wensen. te doden en dat is het vermogen van liefde.

Het Akkadisch won terrein terwijl het Sumerisch aan het afnemen was en uiteindelijk was het Sumerisch bijna een dode taal geworden tegen de tijd dat de universele staat die de Sumerisch sprekende rijksbouwers hadden ingehuldigd het einde van zijn veelbewogen carrière bereikte na de dood van Hammurabi imperabat.

Tegen de tijd dat Augustus zijn universele staat vestigde, was er niemand in de Helleense wereld behalve de Romeinse senatoriale aristocratie die nog steeds de voorkeur zou hebben gegeven aan het behouden van zelfbestuur boven het wegwerken van sociale wanorde, en helemaal niemand die nog steeds de voorkeur zou hebben gegeven aan het behouden van parochiale soevereiniteit boven het afschaffen van oorlogen.

 De toepassing van deze cyclustheorie op de geschiedenis van de mensheid was een natuurlijk uitvloeisel van de sensationele astronomische ontdekking die tegen het einde van het derde millennium in de Babylonische wereld lijkt te zijn gedaan en die na de vierde eeuw door Griekse astronomen werd gepopulariseerd. voorbeelden van periodieke herhaling in de bewegingen van de hemellichamen dat er ook een grotere coördinatie was van sterrenbewegingen die alle planeten omarmden, evenals de aarde, de maan en de zon, en dat de muziek van de sferen die werd gemaakt door de harmonie van dit hemelse koor, akkoord voor akkoord rond kwam in een cyclus van grote kosmische maanden en jaren die het zonnejaar tot onbeduidendheid verkleinden.

Hun ongemak zorgde er echter niet voor dat hun rivalen in de paardensport konden genieten van het monopolie van het keizerlijke ambtenarenapparaat, want tegen die tijd had het verval van het lokale burgerlijke zelfbestuur de omvang van het keizerlijke ambtenarenwerk zo vergroot dat Diocletianus zich genoodzaakt zag een buitensporige uitbreiding te maken van de permanente vestiging van zowel het ambtenarenapparaat als het leger, en in het post-diocletiaanse tijdperk stond de toegang tot de dienst open voor elke Romeinse burger die over de noodzakelijke mate van opleiding beschikte zonder discriminatie tussen klassen.

... De Helleense geschiedenis gedurende de vier eeuwen (725-325 v.Chr.) vertoont dezelfde configuratie als de middeleeuwse Noord-Italiaanse geschiedenis en als de moderne westerse geschiedenis als geheel, maar hoewel deze episode van de Helleense geschiedenis vergelijkbaar is met deze twee andere episoden, is zij daarmee niet hedendaags.

In de Latijnse provincies was er onmiddellijk sprake van een financiële, politieke en sociale situatie. Het raamwerk van het rijk was uiteengevallen en het politieke vacuüm was ingenomen door de automatisch geëmancipeerde bezitters van de grote landbouwgronden en leiders van machtige barbaarse oorlogsbendes, terwijl de Kerk in de sociale breuk was gestapt.

Hoewel dit klassieke verhaal voor altijd een filosofische waarheid samenvat die wordt geïllustreerd door de zich langzaam ontvouwende geschiedenis van de wapencompetitie, is het tegelijkertijd een historisch feit dat de individuele hoplietkampioen niet bezweek voor een enkele uitdager, maar voor een falanx, en dat de essentie van de falanx niet bestond uit de uitrusting van de strijdkrachten die er deel van uitmaakten, maar eerder in de discipline die een barbaars gepeupel van individuele krijgers had getransformeerd in een militaire formatie waarvan de ordelijke evoluties konden plaatsvinden. tien keer zoveel bereiken als de ongecoördineerde inspanningen van een gelijk aantal even goed bewapende mannen.

De Scandinavische barbaren aan de rand van een wereld die de laatste doodsstrijd van het Romeinse Rijk doormaakte vóór de oprichting van de nieuwe Westerse Christelijke Vereniging leerden eerst de kunsten van de scheepsbouw en het zeemanschap van Friese marsmannen en daarna de Frankische kunst van het cavaleriegevecht.

Had de paus, die de verschrikkingen van de plundering van Constantinopel door Franse kruisvaarders had betreurd, gedacht dat zijn Franse kerkelijke onderdanen zich minder wreed zouden gedragen als ze zouden worden losgelaten op een van de rijkste provincies van de Westelijke Respublica Christiana, terwijl ze deze keer zelfs de officiële steun van de paus hadden? Heeft Innocent gedacht dat hij er deze keer beter in zou slagen dan voorheen om de angstaanjagende krachten van geweld en goddeloosheid die hij losliet te beheersen? uit Innocents omgang met zijn kruistochten blijkt ook uit zijn omgang met de zaken van het rijk en de Hohenstaufen.

En vanaf de eerste tel van het afwisselende ritme van eenheid en verdeeldheid in het Oude Rijk marcheert dit ritme verder door de Eerste Tussenperiode van de Egyptische geschiedenis, het Middenrijk, de Tweede Tussenperiode, het Nieuwe Rijk en een reeks heroplevingen van het Nieuwe Rijk waarin, net als in de overeenkomstige fase van de Chinese geschiedenis, de rol van de bouwers van het rijk steeds vaker wordt vervuld door buitenlanders in het Egyptische geval Libiërs Ethiopiërs Assyriërs Perzen Macedoniërs Romeinen met inheemse dynastieën die steeds vaker opduiken en zeldzamer.

 Als de makers en lofzangen van het Romeinse imperiale communicatiesysteem de toekomst hadden kunnen voorzien, zouden ze het ongetwijfeld onverdraaglijk hebben gevonden, maar niet onbegrijpelijk in een wereld waarin alle wegen naar Rome leidden, dat de verkeersaders die in hun tijd gevangenen, indieners en toeschouwers naar de keizerlijke stad brachten, op een dag barbaarse oorlogsbendes of de legers van rivaliserende rijken zouden overbrengen.

 Deze expliciete erkenning van het sociale doel van het christendom was belangrijk in een tijd waarin de ankerbeweging haar meer bizarre en excentrieke kenmerken dreigde te accentueren ten koste van haar centrale ideaal van onverwrongen en oprechte contemplatie. voor mij een woord vader, zodat ik mag leven.

Laten we onszelf eraan herinneren dat een van de twee overgebleven exemplaren van de soort China is, een staatsbestel dat sinds het jaar 221 v.Chr. het grootste deel van de tijd een gestaag groeiend gebied en een steeds groter wordende bevolking heeft bijeengehouden die tot voor kort de Opiumoorlog van 1839 zowel het culturele als het politieke middelpunt van de halve wereld was.

De nieuwe Caesar van Rome Qaysar i Rum breidde de herstelde universele staat opnieuw uit tot aan de grenzen in Zuidoost-Europa en in het Tigris-Eufraatbekken dat was bereikt door keizer Trajanus imperabat in 98-117 n. belegering van Wenen.

Dus toen het uiteenvallen van de universele staat, voor wiens administratieve dienst zij waren opgeleid, deze Romeinse heren de mogelijkheid had ontnomen om seculiere wetten te volgen,Na hun carrière reageerden ze op deze enorme uitdaging door in dienst te treden van de christelijke kerk en al hun krachten te wijden aan het helpen bij het creëren van een nieuwe sociale orde.

De wet die werd toegepast in de gemeentelijke rechtbanken van de moslimgemeenschap in het hele Ottomaanse Rijk, was in het Arabisch geschreven, de wet van de gemeentelijke rechtbanken van de orthodox-christelijke gemeenschap in het hele rijk in het Grieks, de wet van de Gregoriaanse monofysitische gemeenschap in het Armeens, enzovoort.

De verlichting van de Helleense wereld vond plaats tegen het einde van de vijfde eeuw voor Christus, op de dag van Alexander. Deze verlichting was dus al honderd jaar oud en er was geen hoofdstuk in de post-Alexandrijnse Helleense geschiedenis waarin het hellenisme in zijn oorspronkelijke integriteit werd gepropageerd.

Het relatieve onvermogen van de dominante minderheid om te profiteren van omstandigheden die zij zelf in het leven heeft geroepen door de oprichting van een universele staat, wordt treffend geïllustreerd door haar vrijwel onveranderlijke onvermogen om een ​​eigen filosofie of fantasiereligie van bovenaf te propageren. Een schijnbare uitzondering hierop is de confucianistische officiële religie van de Sinische universele staat.

In meer algemene termen en met minder poëtische beelden wordt hetzelfde verhaal verteld door Origenes, een denker die in de tweede eeuw van onze jaartelling een van de vaders van de christelijke kerk werd zonder op te houden een Helleense filosoof te zijn. God wenste dat de intelligentie van de mens overal werd uitgeoefend, zodat deze niet ijdel zou blijven en zonder een idee van de kunsten die de mens met behoeften had geschapen, zodat pure behoefte hem zou kunnen dwingen kunst uit te vinden om zichzelf van voedsel en onderdak te voorzien.

Zoals we hebben gezien, dachten de Romeinen en de Chinezen dat hun respectievelijke rijken alle volkeren in de wereld omvatten die van enig belang waren, en het Oost-Romeinse rijk maakte, net als deze en anderen, aanspraak op een denkbeeldige soevereiniteit over de hele wereld.

In het overeenkomstige hoofdstuk van de orthodox-christelijke geschiedenis was er geen vergelijkbare creatieve daad, omdat in een eerder hoofdstuk de Orthodox Christian Society, door het succesvolle herstel van het Romeinse rijk te verwezenlijken, afstand had gedaan van de mogelijkheid van creatie ten gunste van de gemakkelijkere weg van het verafgoden van een instelling die een erfenis uit het verleden was, en deze natuurlijke maar rampzalige afwijking is verantwoordelijk voor de voortijdige ondergang van het orthodoxe christendom.

In plaats van te proberen de westerse kwestie voor de hele islamitische wereld op te lossen in de traditie van het Ortomaanse kalifaat, beperkte Atatürk zich doelbewust tot het beperkte maar haalbare doel van het creëren van een moderne Turkse staat die volledig voorbereid was op de taak om zich staande te houden in een verwestersende wereld.

De eerste daad van Innocent na zijn toetreding was het prediken van een kruistocht voor de redding van de overblijfselen van de Frankische vorstendommen in Syrië uit de greep van de Ayyubid-macht, en deze onderneming liep ernstig mis toen het westerse christelijke expeditieleger werd afgeleid van zijn oorspronkelijke doel om deel te nemen aan een irrelevante en snode campagne tegen de medechristenen van de kruisvaarders in het Oost-Romeinse rijk.

De Britten in India waren zich er eveneens van bewust een rol te spelen waarin de politieke en culturele elementen onafscheidelijk waren en zoals we in een eerder hoofdstuk hebben gezien, raakte de taal die het instrument van politieke heerschappij was zo goed opgenomen in het openbare leven van India dat zij het vertrek van de imperiale macht overleefde en een medium voor politiek en cultureel verkeer blijft in zowel India als Pakistan.

In de zielen van Euripides en Thucydides en Socrates en Plato had het begin van de politieke tegenspoed die werd ingeluid door het uitbreken van de Peloponnesische Oorlog in Athene het effect van een uitdaging die de hoogste morele en intellectuele vluchten van de Attische geest opriep, en de vierde eeuw voor Christus, waarin het begin van de politieke herfst van de Atheense geschiedenis het hoogtepunt van de culturele zomer markeerde.

In ap 534 kon Gelimir, de voormalige koning van een kortstondige Vandaalse barbaarse opvolgerstaat van het Romeinse Rijk in Noordwest-Afrika, terwijl hij door Constantinopel werd geparadeerd in een Romeinse triomftocht om zijn eigen omverwerping te vieren, niet vergeten dat zijn voorganger Genseric Carthago minder dan honderd jaar geleden had veroverd en Rome zelf had geplunderd in 455 n.Chr.

In het begin van de negentiende eeuw stelde Mehmet Ali zichzelf in Egypte het beperkte doel van het verwesteren van zijn strijdkrachten om zich staande te kunnen houden in een verwestersende wereld. Het vervolg hierop toonde echter aan dat een nieuw vertrek op militair gebied niet met succes kon worden voltooid, tenzij het werd ondersteund door een reeks verdere innovaties in de andere afdelingen van het sociale leven.

 UNIVERSEEL RIJK - De creatie van een universele staat remt de halsstarrige achteruitgang van een desintegrerende beschaving af. Dergelijke staten zijn door de hemel gezonden naar degenen dieze lijden onder de ondraaglijke ellende van een tijdperk van parochiale oorlogvoering en in deze gemoedstoestand willen mensen graag geloven dat hun rijk voorbestemd is om net zo onsterfelijk te zijn als de goden die het hebben ingesteld.

Nadat Alexander de Grote het Achaemenische rijk had opgebroken, bouwde de dynastie van de Ptolemaeën enkele van de fragmenten uit tot een grote macht gebaseerd op Egypte, terwijl de Seleuciden een andere grote macht opbouwden uit de voormalige provincies van het rijk in Azië.

De troepen van beide categorieën waren allemaal volledig met elkaar vermengd in de gelederen, want zelfs het register van de soldaten die op de sterkte van de militaire eenheden werden gedragen, werd nu niet langer up-to-date gehouden. De barbaarse deserteurs van de grensoverschrijdende oorlogsbendes naar het Romeinse keizerlijke leger waren dus vrij, nadat ze in Romeinse formaties waren ingeschreven, om weer naar huis te gaan en vervangers te sturen om hun plaats in te nemen totdat ze er op hun eigen tijd voor zouden kunnen kiezen om hun persoonlijke dienst onder de Romeinen te hervatten.

We zouden ook kennis kunnen nemen van de mogelijkheid van een samengesteld soort ontmoeting waarbij zowel tijd als ruimte betrokken zijn. Een voorbeeld hiervan is de renaissance van de Helleense beschaving in de westerse wereld, waarvan het geografische domein marginaal was binnen het domein van de Helleense beschavingen en gedeeltelijk daarbuiten lag.

Sinds het de macht van het vrijwillige initiatief had verloren, ging het pausdom zijn veiligheid in stagnatie zien en het was in deze geest dat het zijn gezicht niet alleen richtte tegen de theologische en hiërarchische innovaties van de protestantse Reformatie, maar ook tegen de meeste nieuwe ontdekkingen van de moderne westerse natuurwetenschappen en nieuwe ideeën van de moderne westerse sociale filosofie.

Op het hoogtepunt van de Helleense tijd van problemen gedurende de laatste twee eeuwen v.

Maar terwijl het Chanson uit de elfde eeuw de moeder kon worden van een volkstaalliteratuur in alle levende westerse talen, die zo'n negenhonderd jaar later nog steeds vruchten afwerpt, werd het hedendaagse Byzantijnse Griekse epos uit zijn eigen duidelijke lot beroofd door te worden gesteriliseerd door de triomf van een orthodox-christelijke renaissance van de oud-Griekse taal en literatuur, en zelfs het stimulerende voorbeeld dat de Franse en Venetiaanse volkstaalliteratuur aan de Grieken bood, slaagde er niet in een vergelijkbaar krachtige Griekse volkstaalliteratuur voort te brengen met een eigen karakter.

Dezelfde roekeloze woede die de Joden ertoe aanzette hun wanhopige campagne tegen veel machtiger onderdrukkers te beginnen en voort te zetten, bewoog de semi-gehelleniseerde inboorlingen van West-Klein-Azië er ook toe om zichzelf twee keer bloot te stellen aan Romeinse wraak. Interne proletariaten, eerst in 132 v. Tegen Rome's rebellencliënt, koning Mithridates van Pontus, maakten de burgers van de gelegenheid gebruik om de hele Italiaanse zakengemeenschap in hun midden af te slachten.

Toen het pausdom met succes zijn claim tegen het West-Romeinse Rijk had laten gelden als de presiderende instelling in het middeleeuwse westerse christelijke Gemenebest, lokte de aanname van deze quasi-politieke macht eerst de Conciliaire Beweging en uiteindelijk de Protestantse Reformatie uit.

Als het zichzelf wil verzekeren tegen het gevaar van verovering door militair efficiënte buren, moet het militaire efficiëntie voor zichzelf winnen door zichzelf te voorzien van strijdkrachten naar het moderne westerse patroon. Maar dat kan het land niet doen zonder zichzelf bloot te stellen aan het alternatieve gevaar van vernietiging, niet door buitenlandse verovering, maar door binnenlandse revolutie, door de ontvangst van subversieve westerse politieke ideeën door de professioneel in het Westen geschoolde militaire officieren van wier technische vaardigheid de militaire kwaliteit van de strijdkrachten van de autocratie afhing.

Net als El Greco in Rome en Toledo deden de Basiliaanse monniken in Calabrië hun pionierswerk voor het toekomstige voordeel van het vreemde christendom in het Westen en er is een beruchter voorbeeld van hetzelfde onvrijwillige altruïsme ten behoeve van dezelfde buurman bij de bevruchting van de cultuur van het Westen aan het begin van het moderne hoofdstuk van de westerse geschiedenis door de westerse ontdekking van de literatuur van de Helleense beschaving tussen de ruïnes van de instortende zusterchristendom gebouw.

In het Westen werd de bekering van deze heidense buren gevolgd door hun stevige integratie in het politieke en sociale weefsel van het westerse christendom, maar de hedendaagse orthodox-christelijke Bulgaren waren van hun nieuwe Oost-Romeinse geloofsgenoten gescheiden door een diepere morele kloof dan er tussen de twee religies had bestaan.honderd jaar eerder, toen de kloof zowel religieus als politiek was.

De meest noodlottige gebeurtenis in de hele Griekse geschiedenis was de ideologische en religieuze botsing in Coele Syrië in de tweede eeuw voor Christus tussen het hellenisme en het jodendom van de Syrische religie, dat tegen die datum enkele elementen van een Iraanse religie, het zoroastrisme, had overgenomen.

De eerste ziekte was een agrarische crisis, de tweede een aanval van militarisme en beide waren voortekenen omdat het klachten waren waarvan het orthodox-christelijke sociale lichaam in de dagen van haar goede gezondheid uitzonderlijk vrij was gebleven. Toen de opkomende orthodox-christelijke beschaving uit het post-Helleense interregnum was voortgekomen rond de eeuwwisseling van de zevende en achtste eeuw van de christelijke jaartelling, was ze begonnen met het bezit van een immens waardevol sociaal bezit.

Maar zelfs als we deze nu omstreden stelling zouden aanvaarden, zou deze uitspraak over de materiële kosmos niets van de belofte van spirituele bevrijding door het uitsterven van ons bewustzijn of anders door de etherisering ervan met zich meebrengen, die het voor Lucretius en voor Cyprianus met zich meebracht, want onze westerse kosmologen presenteren een tijdkaart waarop de menselijke geschiedenis en de kosmische geschiedenis op zo’n volkomen verschillende schaal zijn uitgezet dat ze vanuit praktisch standpunt gezien kunnen worden als volkomen los van elkaar.

EEN DIASPORA-MODUS - Het diaspora-model houdt rekening met samenlevingen die geografisch verspreid zijn en gedeeltelijk zijn opgegaan in het leven van buitenaardse samenlevingen, maar die hun eigen spirituele eenheid en onderscheidend vermogen behouden door vast te houden aan een gemeenschappelijke culturele traditie. Het duidelijkste voorbeeld zijn de joden. Deze twee scènes lijken volkomen typerend voor hun tijd en plaats: Renaissance-Italië links en Duitsland rechts uit de twintigste eeuw.

In de nogal verschillende omstandigheden waarin de westerse samenleving, niet als een universele staat maar als een groep concurrerende parochiale natiestaten, aan het project begon om een ​​reeks koloniale rijken in Afrika en elders te creëren, stond het bewustzijn om de missionarissen van de beschaving te zijn tout court op zijn minst even hoog in de hoofden van politici en colonia-bestuurders als welk mondiaal politiek doel dan ook. Dit aspect van de impact van de westerse samenleving op de inwoners van haar overzeese rijken heeft, zoals we nu weten, het puur politieke effect overleefd.

Hoewel de hogere religies van elkaar verschillen in de mate waarin zij erin zijn geslaagd zich los te maken van de matrix van hun voorouderlijke culturen, zijn het allemaal soortgelijke pogingen om religie uit het veld van het sociale leven te halen en er een persoonlijke aangelegenheid van te maken waarin een mens in directe gemeenschap staat met de ultieme spirituele realiteit, in plaats van dat hij met deze ultieme realiteit te maken krijgt via het medium van de menselijke samenleving waaraan hij toevallig deelneemt.

In het orthodoxe christendom was vanaf de achtste eeuw de loyaliteit die gereserveerd had moeten worden voor de orthodox-christelijke samenleving als geheel beperkt tot één enkele instelling: het Oost-Romeinse rijk, dat beperkt was tot één gebied van het sociale leven en daar door de eigen handen van zijn aanbidders was opgericht.

Zelfs in het oosters-orthodoxe christendom, waar de Kerk voortdurend van haar onafhankelijkheid is beroofd dan in enig ander deel van de christelijke wereld, riep het opleggen van een orthodox kerkelijk establishment aan Bulgarije een aanstekelijke reactie op in de vorm van het bogomilisme, en in de moderne tijd is er minstens één groot oosters-orthodox land, Rusland, geweest, waar de beweging van non-conformiteit net zo krachtig is geweest als in de Engelssprekende landen.

Bij het maken van een alomvattend overzicht van de menselijke aangelegenheden ben ik begonnen met het in twijfel trekken van de recente westerse praktijk om de hele menselijke geschiedenis te laten culmineren in het eigen land van de westerse onderzoeker in zijn eigen tijd.

Ze begonnen hun imperiumopbouwoperaties vanuit een basis net buiten de grenzen van de orthodox-christelijke wereld in de veertiende eeuw van de christelijke jaartelling en hun regeringszetel reisde pari passu met de geleidelijke uitbreiding van hun heerschappij in de veertiende en vijftiende eeuw.

De laatste factor die de reeks contacten en botsingen tussen beschavingen heeft vermenigvuldigd, is de fusie van de Nieuwe Wereld met de Oude Wereldgroep als gevolg van de verovering van de Atlantische Oceaan door de moderne westerse beschaving in de vijftiende eeuw.

Tegenwoordig zijn Engeland en Schotland de enige Engelssprekende landen waar nog steeds gevestigde kerken zijn. In de rest, inclusief de Verenigde Staten, zijn alle protestantse kerken en de rooms-katholieke kerk vrij van controle door de staat en in Rusland is sinds de communistische revolutie van 1917 de zegen van de harde vrijheid, die voorheen het duur gekochte voorrecht van de Russische non-conformisten was, opgedrongende oosters-orthodoxe kerk door een vijandig politiek regime waarvan de intentie om de kerk te ontbinden ongetwijfeld niet welwillend was.

... Een stervende samenleving valt uiteen in een climax van geweld, door de overwinnaars gezien als een ramp waarin de krachten van het kwaad worden vernietigd en een nieuw tijdperk van vrede wordt ingeluid. Christelijk icoon en marxistische poster gebruiken hetzelfde beeld van het doden van draken om deze reeks te symboliseren. In een desintegrerende samenleving zijn het interne proletariaat, de geestelijk onteigenden, pioniers van wedergeboorte en creëren ze een hogere religie, puttend uit inheemse en buitenlandse bronnen.

De aldus bereikte externe utopie is bedoeld om plicht te vervullen in plaats van de innerlijke spirituele kosmos als een andere wereld van transcendente waarde, maar het is alleen een andere wereld in de oppervlakkige, onbevredigende en uiteindelijk zinloze betekenis van een ontkenning van de macrokosmos in de huidige huidige staat van het bestaan ​​van de macrokosmos hier en nu.

In tegenstelling tot Abd al Hamid Kemals campagne van verwestersing in Turkije, die zich uitstrekte tot alle afdelingen van het sociale leven en de ervaring van de secularisatie van een traditionele islamitische samenleving verbrijzelde, bereikte Kemals beleid zijn beperkte en praktische doel, namelijk het creëren en behouden van een onafhankelijke Turkse nationale staat na de Eerste Wereldoorlog.

Sociaal onrecht, spiritueel lijden en de verspilling van het natuurlijke erfgoed van de mens zijn de onverwachte oogst geweest van een eeuw van ongebreidelde industriële expansie in de westerse wereld en het lijkt erop dat een groeiend aantal voormalige bekeerlingen tot het westerse industriële geloof zijn gaan twijfelen aan de wenselijkheid van het betalen van een even zware prijs voor een laat en waarschijnlijk ook onbeduidend aandeel in de materiële rijkdom van het Westen.

De kracht van deze eerdere uitstraling van de Helleense cultuur in de Syrische wereld draagt ​​in hoge mate bij aan de verklaring van de snelheid waarmee de Syrische wereld bezweek voor het hellenisme na Alexanders militaire verovering van de Achaemenische heerschappijen in Zuidwest-Azië en Egypte.

De versteende overblijfselen van het iïsme zijn te zien in rijken als de Egyptische, de Chinese en de Romeinse en in samenlevingen als de Indiase wereld en de wereld van de islam, die honderden en duizenden jaren blijven bestaan ​​en van de ene overwinnaarshand naar de andere dode lichamen van de andere kunnen overgaan, vormloze massa's van de mensheid waaruit de ziel het opgebruikte materiaal van een groot historisch verleden heeft verlaten.

Als het water onder normale omstandigheden stroomafwaarts stroomt in een gecontroleerde en vruchtbare stroom, waarom keert het dan plotseling terug als een venijnig destructieve vloed? Het antwoord kan gedeeltelijk worden gevonden in het oprichten van het imes-spervuur, wat een menselijke daad is van inmenging in de normale loop van de natuur, en gedeeltelijk in de transformatie van menselijke energie tijdens haar overgang van de gecultiveerde wereld binnen de imes naar het barbaarse reservoir daarbuiten, een transformatie die het instrument van de natuur is om een ​​obstakel te overwinnen dat de mens op haar pad heeft geplaatst.

De opkomst van inheemse beschavingen in Afrika bezuiden de Sahara werd gestimuleerd door de verspreiding van de metallurgie vanuit Egypte in het laatste millennium voor Christus en door nog steeds duistere invloeden uit de Kush- en Meroe-landen in de Nijlvallei ten zuiden van Egypte, waarvan de cultuur gedeeltelijk aan Egypte was ontleend, maar ook gedeeltelijk een originele eigen creatie was. De koninkrijken in de Nijlvallei ten zuiden van de Eerste Cataract en ten noorden van de Witte Nijlmoerassen waren ongeveer acht eeuwen lang monofysitisch christelijk voordat ze werden veroverd en bekeerd door Moslim-Arabieren in de veertiende eeuw van de christelijke jaartelling.

Het thema komt terug in een controversieel werk dat ongeveer driehonderd jaar later door een van de kerkvaders van de Westerse Christelijke Kerk werd geschreven onder de indruk van de volgende terugval van de getroffen Helleense Vereniging in een tijd van verdrukking waarin Cyprianus een heidense geleerde was geworden en die hem een ​​christelijke martelaar zag voordat de crisis voorbij was. Je moet je ervan bewust zijn dat de tijd nu seniel is.

In de loop van de veertiende en vijftiende eeuw had de westerse christelijke Poolse en Litouwse heerschappij over grote delen van het oorspronkelijke erfgoed van de Russisch-Orthodoxe Christelijke Vereniging gevestigd, waardoor de nieuw opgerichte hoofdstad van het Russische rijk, Moskou, een grensfort werd tegen het oprukkende westerse christendom.

In de sensatie die in de Helleense wereld werd teweeggebracht door de wetenschappelijke ontdekkingen van Aristoteles en Theophrastus en in de westerse wereld door Copernicus en Galileo werd het gevoel van macht dat voortkwam uit een opmerkelijke toevoeging aan kennis eveneens vergezeld en gekwalificeerd door een gevoel van onmacht in het licht van de herinnering aan de relatieve onwetendheid van de mens, die elke toevoeging aan het begrip van de mens van het heelal met zich meebrengt.

In een middeleeuwse westerse wereld zouden de Romeinse keizers van de Duitse natie dat wel kunnen met hun paarse gewaden geen perfecte titel verwerven voor legitieme inhuldiging zonder op zijn minst een bezoek te brengen aan de ruïnes van Rome om in hun midden gekroond te worden door de paus en geprezen te worden door een Romeins volk dat in hun tijd niet de faex droesem was maar de faex faecis Romuli. Voor Duitse potentaten wier kracht was ontleend aan erfelijke heerschappijen die ten noorden van de Alpen lagen, was deze Italiaanse expeditie altijd even kostbaar en gevaarlijk als vaak onvruchtbaar en vernederend.

In het langdurige drama van de impact van het Westen op Rusland, dat nu al meer dan 250 jaar op dit hoge niveau actief is en ongeveer tweehonderd jaar daarvoor in een lagere toonsoort, werd het plot gedicteerd door een voortdurende wisselwerking tussen de intense technologische bekwaamheid van de moderne westerse wereld en Ruslands niet minder intense vastberadenheid om haar eigen onafhankelijkheid tegen iedereen te behouden en haar rijk uit te breiden naar Centraal- en Oost-Azië.

Vanaf de negende eeuw van de christelijke jaartelling werden de werken van de Helleense filosofen en wetenschappers onderdeel van het erkende en zelfs verplichte apparaat van de islamitische cultuur, zoals ze onderdeel waren geworden van het apparaat van de christelijke cultuur. Het was vaak via islamitische versies dat de werken van Helleense filosofen voor het eerst onder de aandacht van de middeleeuwse westerse samenleving kwamen.

In de christelijke opvatting van de Godheid wordt Zijn transcendente aspect getoond in God de Vader en Zijn immanente aspect in God de Heilige Geest, maar het onderscheidende en tevens cruciale kenmerk van de christelijke canon is de doctrine dat de Godheid niet slechts een dualiteit is, maar een drie-eenheid in eenheid en dat in Zijn aspect als God de Zoon de andere twee aspecten verenigd zijn in een persoon die op grond van dit mysterie net zo toegankelijk is voor het menselijk hart als onbegrijpelijk voor het menselijk begrip.

De zachte reactie is een even oprechte uitdrukking van de wil van het proletariaat om zich af te scheiden als de gewelddadige reactie en in de geschiedenis van het oosterse proletariaat van de Helleense wereld vanaf de tweede eeuw voor Christus zien we geweld en zachtmoedigheid streven naar de beheersing van de zielen, totdat het geweld zichzelf vernietigt en de zachtmoedigheid in het veld met rust laat.

 Iedere religie is een poging om de ultieme werkelijkheid te begrijpen voorbij de horizon van de bewuste geest en de meest religieuze religies zagen deze zoektocht als een sociale onderneming.

Het ideaal van onze moderne westerse democratie is geweest om in de praktische politiek de christelijke intuïtie van de broederschap van de hele mensheid toe te passen, maar de praktische politiek die dit nieuwe democratische ideaal in de westerse wereld in werking stelde, was niet oecumenisch en humanitair, maar tribaal en militant.

De Helleense Vereniging had bijvoorbeeld de externe militaire uitdaging van de Perzen en de Carthagers in 480 v.Chr. weerstaan met twee krachtige wapens: de Atheense marine en de Syracusaanse dictatuur, maar deze twee instrumenten die zo succesvol waren in het uitvoeren van hun directe functies veroorzaakten ook ernstige interne spanningen en spanningen binnen het Griekse lichaam. Sociale strijd om de hegemonie tussen Athene en Sparta. De Syracusaanse overheersing stelde op haar beurt de Helleense Vereniging voor een uitdaging die zij niet aankon en die uiteindelijk resulteerde in een sociale ineenstorting.

 Het moderne Westen en Rusland We hebben de opening van het moderne hoofdstuk van de westerse geschiedenis gedateerd rond de eeuwwisseling van de vijftiende en zestiende eeuw en de oprichting door Moskovië van een Russische universele staat tegen het einde van de vijftiende eeuw.

In de Indische wereld, die in nauw contact met het hellenisme was gedwongen door de invasie van de Bactrische Griekse krijgsheer Demetrius in het Mauryan-rijk rond 200-183 v.

Het jodendom was dus in staat wraak te nemen op het christendom door de Kerk te dwingen tegelijkertijd op twee fronten te strijden, en de buitenlandse oorlog tegen een hardnekkig onbekeerd jodendom was voor de christelijke kerkelijke autoriteiten minder formidabel dan de binnenlandse strijd die diep in elke christelijke ziel werd gevoerd tussen een hellenisch gemakkelijk christelijk heidendom en een joods teder christelijk geweten.

Zelfs de syncretistische religieuze sekten die zijn bedacht door koel berekenende post-Alexandrijnse Griekse staatslieden zoals Ptolemaeus Soters proberen zijn Egyptische en Helleense onderdanen samen te brengen op gemeenschappelijke religieuze gronden.Door zijn vervaardiging van de hybride godheid Sarapis of de Romeinse instelling van Caesar-aanbidding als religieus symbool voor hun Helleense universele staat waren het eerbetoon aan hun Helleense onderdanen, een afschuw van een religieus vacuüm, en waren het bovendien plannen om misbruik te maken van de religiositeit van hun niet-Helleense onderdanen.

In het voorwoord van zijn Studies in Roman History heeft de Romeinse staat in het voorwoord van zijn Studies in Roman History het hoogste punt van organisatie bereikt en de overheidsinkomsten het hoogste cijfer, terwijl een lange en stabiele vrede de hele wereld naar een niveau van veilige welvaart heeft gebracht.

De huidige ontmoeting tussen de westerse beschaving en de niet-westerse samenlevingen vertegenwoordigd in de Derde Wereld vindt dus plaats in een radicaal andere context dan die waarin de eerdere ontmoetingen tussen het Westen en Rusland of Japan of China plaatsvonden.

De zesde-eeuwse Mughal-keizer Jahangir weigerde bekering, maar respecteerde de christelijke igion. Deze marginale illustraties uit het Jahangir-album zijn kopieën van christelijke figuren uit schilderijen die hem door jezuïetenmissionarissen zijn gepresenteerd. Niet-christenen worden door de Kerk doorgaans beschouwd als vijanden van God die met geweld moeten worden overwonnen, maar als zij zich onderwerpen aan de doop zullen deze inferieure afgodendienaars worden geaccepteerd als gelijkwaardige leden van de gemeenschap van ware gelovigen.

Of we nu wel of niet het oordeel in twijfel trekken dat het oosters-orthodoxe christendom een ​​verloren kracht is in het moderne Russische leven, het lijkt onbetwistbaar dat de Russen niet zijn misleid door de luchtspiegeling van een Romeins wereldrijk, maar het lijkt er ook op dat deze Russische helderziendheid uitzonderlijk is geweest.

... Tegen die tijd was het Oost-Romeinse Constantinopel nog maar een kleine, onverzwolgen enclave in het uitgestrekte rijk dat zich uitstrekte tot aan de Donau en de Stier dat de voorgangers van Mehmet II hadden veroverd. Toch wordt Mehmet II de Veroveraar bij uitstek genoemd, omdat hij en zijn mede-Osmanlis de Oost-Romeinse doctrine accepteerden dat een keizer die vanuit Constantinopel regeerde juridisch gezien de soeverein van de hele wereld was en daarom telde de verwerving van Constantinopel in hun ogen zwaarder dan de verovering van Constantinopel. onderwerping van het brede Europese en Aziatische achterland van de stad.

Gedurende de honderd jaar na de onderhandelingen over het Russisch-Turkse vredesverdrag van Kiigiik Kainarca in 1774 werd het Ottomaanse kalifaat voor het eerst een actieve deelnemer aan de westerse internationale politiek en tegelijkertijd kon het groot voordeel halen uit een misverstand onder de westerse mogendheden over de aard van een ambt dat eeuwenlang achterhaald was geweest, behalve de naam.

Sinds de latere decennia van de zeventiende eeuw van de christelijke jaartelling is het geloof dat religie een intrinsiek en onvervreemdbaar vermogen van de menselijke natuur is, opnieuw betwist, eerst door een kleine groep westerse rationalisten, maar vervolgens door een toenemend aantal niet alleen westerlingen maar ook deelnemers aan de overgebleven niet-westerse beschavingen, aangezien de ideeën van het Westen zich geleidelijk buiten de eigen grenzen van het Westen hebben verspreid.

  DE GEBOORTE VAN DE BESCHAVING - Wat is de kracht die dynamische beweging in een inerte kosmos injecteert. Dit Indiase beeld van de bevruchte wereld cgg illustreert de tantrische boeddhistische opvatting van de levensconstitutie. De ongedifferentieerde eenheid van het zuivere Zijn moet worden opgedeeld in afzonderlijke categorieën voordat bewust leven mogelijk is, te beginnen met het onderscheid tussen het passieve vrouwelijke levensprincipe en het mannelijke element van activerende energie.

Terwijl de zes rivaliserende staten die ten prooi vielen aan deze laatste koning van Chin Tsin en de eerste heerser van een Sinische universele staat nog steeds onder het traditionele Chou-feodale regime leefden, was het feodalisme in de staat Chin Tsin geliquideerd door de revolutionaire hervormingen van de Heer van Shang, die zijn werk bijna een eeuw vóór Shih Hwang's toetreding tot de Chin-troon in 247 v.Chr. had gedaan.

Door krachtig staatsmanschap en vastberaden militaire hervormingen had Leo de Grote in het jaar 457-74 het rijk in het oosten bevrijd van zijn gevaarlijke afhankelijkheid van barbaarse huurlingen uit het niemandsland buiten de keizerlijke grenzen, en zijn opvolgers Zeno en Anastasius worstelden met succes met de problemen van administratieve en financiële hervormingen en pareerden het leerstellige geschil dat de Grieken dreigde te scheiden van de oosterse provincies van het rijk.

Tegen de tijd dat we in het hart van TToen Orbis Romanus, de Frankische oorlogsbende, op verlaten Romeinse grond de oorlogsbendes van buiten de zuidelijke grens ontmoette en versloeg, was het duidelijk dat de derde poging van het externe proletariaat om de Helleense universele staat stormenderhand te veroveren volledig en triomfantelijk succesvol was geweest.

Het belangrijkste toevallige kenmerk dat een hoofdstad verwerft, vloeit in feite rechtstreeks voort uit haar rol als regeringszetel, want de stad die deze oecumenische functie vervult, wordt een microkosmos van haar eigen wereld en wordt het centrale aandachtspunt voor het leven van de staat in al zijn aspecten.

Ik heb daarom terug in de tijd gespeurd naar de oorsprong van mijn eigen westerse beschaving, totdat ik het laatste uiteinde ontdekte van een eerdere, de Grieks-Romeinse alias de Helleense, waarmee de westerse beschaving via de christelijke kerk verbonden is.

Wanneer we kijken naar een individueel mens of een menselijke samenleving die opeenvolgende antwoorden geeft op een opeenvolging van uitdagingen en wanneer we ons afvragen of deze specifieke reeks van Prometheus' dubbele mythologische rollen als de schepper van de mens en als de uitdagende brenger van vuur van God naar de mens vaak zijn samengevoegd tot één enkel beeld om te laten zien dat Prometheus de figuur van de mens bezielt door middel van vuur.

 Was deze uitroeiingsoorlog die in Christus’ naam door het pausdom op het hoogtepunt van zijn macht werd gevoerd, de zonde die het meesterinstituut van het westerse christendom tot zijn enorme ondergang veroordeelde. Wat het antwoord op deze vraag ook mag zijn, het is zeker dat de tragedie van Albi de tragedie van Tephrike op grotere materiële schaal reproduceerde, maar toch een uitdaging waarop het orthodoxe christendom alleen had gereageerd met een bloedige misdaad die in het Westen zowel een scheppingsdaad als een daad van vernietiging teweegbracht.

Het pad dat China zou kunnen volgen zal in een later hoofdstuk van dit Deel 5 worden besproken. Ondertussen kunnen we waarnemen dat China en Japan nu de twee belangrijkste culturele exportproducten van het westerse wereldkapitalisme en het communisme vertegenwoordigen, terwijl de onderliggende stroom van technologische bekwaamheid die deze twee westerse bewegingen verenigt, in een verschillend tempo door beide samenlevingen stroomt.

Voor het in stand houden ervan heeft het een goedbetaalde professionele ambtenarij en een professionele defensiemacht nodig, en de kosten van deze diensten zullen stijgen als het een van de wetten van de geschiedenis van een universele staat is dat met het verstrijken van de tijd het administratieve en militaire personeel waarschijnlijk talrijker zal worden naarmate de instellingen voor plaatselijk zelfbestuur in verval raken en de druk van de grensoverschrijdende barbaren toeneemt.

De bekering van Bulgarije tot het orthodoxe christendom vond pas in 864 plaats. Tegen die tijd had het westerse christendom op zijn beurt niet alleen al het terrein heroverd dat voorheen in dit deel van Europa door het Romeinse Rijk werd bezet, maar ook tot voorbij deze oude grens was doorgedrongen en tot aan de Elbe was doorgedrongen.

Toch zou de verenigende invloed van deze oorspronkelijke taalkundige homogeniteit ruimschoots teniet zijn gedaan door het gecombineerde effect van de geografische expansie en de politieke ontwrichting van de Sinic Society in haar tijd van problemen, als Shih Hwangti geen nieuw hoofdstuk in de Sinische geschiedenis had geopend door politieke eenheid op te leggen en als zijn Han-opvolgers dit bouwwerk van oecumenisch bestuur niet hadden geschraagd door een efficiënt ambtenarenapparaat te creëren om het te besturen.

De waarheid is dat de menselijke natuur deel uitmaakt van de natuur en ook het terrein is waarop ons begrip en onze controle minimaal zijn, hoewel het wel het terrein is waarop een correct begrip en een effectieve controle voor ons noodzakelijker zijn dan op enig ander terrein, aangezien de menselijke natuur een veel krachtiger kracht is in onze menselijke wereld dan alle levenloze natuurkrachten die we hebben aangewend.

 Barbaar gezien door Chinese ogen beeldje uit het Tang-tijdperk Tang-veroveringen bouwden een groot rijk op in de zevende eeuw na Christus, maar uiteindelijk werd het het slachtoffer van opeenvolgende barbaarse indringers. De oude sporen van zeezout blijven achter tijdens het verdampingsproces en een nieuw spoor van steenzout wordt verkregen wanneer de stromen, gevoed door de vallende regen, ravijnen uitschuren tijdens hun afdaling in het reservoir.

 Hoofdsteden - De Franse keizer Napoleon probeerde het Heilige Roomse Rijk te vervangen door een nieuw rijk dat zich op Frankrijk concentreerde. Nadat hij het duizend jaar oude instituut had ontmanteld, keerde hij ook de traditie van de kroning om en deporteerde paus Pius VII naar Parijs om hem daar in 1804 te kronen.

Sterke traditionele culturele krachten verzetten zich tegen een volledig effectieve verwestersing van de tsaristische autocratie. In de praktijk werd het Petrinische beleid van herodianisme halfslachtig omdat het tsaristische regime de liberalisering van het Russische politieke en sociale leven niet kon tolereren, ook al zou de adoptie van de westerse kapitalistische techniek dit kunnen eisen als de prijs voor het behoud van de Russische onafhankelijkheid en de militaire gelijkheid met het Westen.

 We kunnen deze geografisch in twee groepen verdelen, één die zijn oorsprong vindt in de Oude Wereld en één in de Nieuwe Wereld, die tot relatief kort geleden van elkaar geïsoleerd waren, en we kunnen onze beschavingen in de Oude Wereld verder chronologisch in generaties verdelen, waarbij het maximale aantal generaties tot nu toe drie is.

Attila's minister van Buitenlandse Zaken was een Pannonische onderdaan van het Romeinse rijk genaamd Orestes, wiens zoon Romulus Augustulus naam zou maken door de gemakkelijke prestatie de laatste Romeinse keizer in het Westen te zijn.

Terwijl de Han- en Romeinse rijken hun schitterende ambtenarenapparaat uit hun eigen sociale en culturele erfgoed creëerden, creëerden Peter de Grote en zijn opvolgers in Rusland een administratief apparaat om hun onderneming van verwestersing van hun rijk te promoten, nadat de erfelijke Moskovitische adel voor dit doel nutteloos was gebleken.

Ons onderzoek in het voorgaande deel van deze studie heeft aangetoond dat de belangrijkste begunstigden van universele staten universele kerken zijn en het is daarom niet verrassend dat de voorvechters van een universele staat in een fase van zijn geschiedenis waarin deze duidelijk zijn verval ingaat, een hekel hebben aan het schouwspel van een universele kerk in zijn schoot die profiteert van de diensten die de universele staat blijft verlenen zonder deze nog langer in zijn eigen voordeel te kunnen aanwenden.

Door deze onthullende visie kan de ziel eindelijk de waarheid ontdekken dat de wereld van alledag geen definitief antwoord biedt op de hinderlijke ellende van het leven in een tijdperk van desintegratie, en zal zij ertoe worden aangezet boven het alledaagse niveau van het bestaan ​​uit te stijgen en een uitgangspunt in het leven van de geest te zoeken.

Het Mongoolse Rijk, dat voor een moment een effectieve Pax Nomadica uitbreidde over de Jength en de breedte van Eurazië, fascineerde de missionarissen van een groot aantal rivaliserende religies door de onheilspellende omvang van de kansen die deze bijna letterlijk universele staat leek te bieden. Als je bedenkt hoe kort dit voorbijgaande moment eigenlijk was, is het opmerkelijk hoe succesvol dit werd benut door de Nestoriaanse en de Westerse Katholieke Christelijke Kerken en door de Islam, evenals door de Lamaïstische Tantrische sekte van het Mahayaniaanse Boeddhisme.

Daarentegen had Vico, die in het begin van de achttiende eeuw in Napels werkte, slechts twee beschavingen binnen zijn historische horizon, namelijk zijn eigen westerse beschaving en haar Helleense voorganger, terwijl Ibn Khaldun, die in de veertiende eeuw van de christelijke jaartelling in Noordwest-Afrika en Egypte werkte, slechts één enkele beschaving had, zijn eigen islamitische beschaving tot zijn beschikking, aangezien zijn kennis van niet-islamitische beschavingen uit die tijd of van vroeger zwak was.

Dit waren de fanatieke oud-gelovigen die in de zeventiende eeuw met de officiële Moskovitische kerk en staat hadden gebroken over de vraag of de traditionele Moskovitische versie van de orthodox-christelijke rituelen en praktijken wel of niet in overeenstemming moest worden gebracht met de zeventiende-eeuwse Griekse praktijk.

Het historische zonnesymbool van Japan krijgt een grafische vorm ontleend aan westerse kunst op een poster die reclame maakt voor de Wereldtentoonstelling van 1970 in Osaka. 

Op Sicilië in de vorige eeuw voor Christus, minder dan vijfhonderd jaar na de stichting van de laatste Griekse kolonie daar, zou het onmogelijk zijn geweest om de afstammelingen van de inheemse Sicels te onderscheiden van die van de Griekse Sicelioten in een bevolking die lange tijd verenigd was geweest door zijn gemeenschappelijke Helleense cultuur, zijn gemeenschappelijke Griekse taal en zijn gemeenschappelijke lijden onder Romeins wanbestuur.

Laten we onszelf eraan herinneren dat een van de twee overgebleven exemplaren van de soort China is, een staatsbestel dat sinds het jaar 221 8c het grootste deel van de tijd een gestaag groeiend gebied en een steeds groter wordende bevolking heeft bijeengehouden die tot voor kort de Opiumoorlog van april 1839 42 zowel het culturele als het politieke middelpunt van de halve wereld was.

In deze orthodox-christelijke verafgoding van de geest van het Romeinse rijk, die Leo Syrus had opgeroepen, was de ondergeschiktheid van de orthodoxe kerk aan de Oost-Romeinse staat de cruciale daad, en deze daad was bewust en met heel ons hart.

De reanimatieHet Griekse politieke ideaal dat deze impact had op de elfde-eeuwse westerse christelijke stedelijke gemeenschappen in Noord-Italië, had een overeenkomstige impact op de volkeren van de feodale monarchieën in het Transalpijnse Europa na de verspreiding van de laatmiddeleeuwse Italiaanse subcultuur naar de andere provincies van het westerse christendom.

Als de bouwers van imperiums in het algemeen een puur seculier doel voor ogen hebben gehad, hebben de gebeurtenissen aangetoond dat het niet de in wezen kortstondige en veranderende seculiere wereld is, maar het voortdurende streven van de mensheid naar spirituele doeleinden, dat heeft geprofiteerd van de inspanningen van de bouwers van het imperium.

Hoe valt deze stilte te verklaren als het tijdperk waarover deze Duitse heroïsche gedichten gaan precies het post-Helleense interregnum is dat door de Vékerwanderung van de Noord-Europese en andere grensoverschrijdende barbaren werd bezet naar de gebieden van het Romeinse Rijk. Het is juist de opwinding die wordt gegenereerd door de ervaring van de Vélkerwanderung en de verovering van een verlaten rijk die de barbaarse dichter inspireert om zijn staaltjes van romantische verbeeldingskracht uit te voeren.

De alternatieve ontknoping waarin de barbaren hun aantal verkleinen door elkaar uit te roeien in broederoorlogen wordt geïllustreerd door de geleidelijke eliminatie van het aantal concurrerende Macedonische barbaarse opvolgerstaten van het Achaemenische Rijk en opnieuw door de opeenvolgende uitzettingen van opeenvolgende oorlogsbendes op het grondgebied van het ter ziele gegane Romeinse Rijk in het Westen.

De Attische paradox waarvoor we in Athene een verklaring hebben gevonden, de fatale afwijking van het verafgoden van haar dode zelf, vertoont een parallel in de westerse wereld in het vergelijkbare contrast tussen de respectieve rollen die Italië heeft gespeeld in opeenvolgende hoofdstukken van de westerse geschiedenis.

Als deze interessante Pauliciaanse gemeenschap had mogen overleven, had ze mogelijk het leven van het orthodoxe christendom kunnen redden door het behoud en uiteindelijk het herstel van die vitale elementen in het orthodox-christelijke sociale erfgoed die onverenigbaar waren met een Oost-Romeins regime waarin de Kerk onderworpen was aan de staat d facto.

Deze illustratie van het spijsverteringsstelsel komt uit een zeventiende-eeuws manuscript van de Canon van de Geneeskunde van de elfde-eeuwse Arabische arts en filosoof Avicenna ibn Sina, dat tot de zeventiende eeuw het standaard medische leerboek in de westerse wereld bleef.

Het is daarom waarschijnlijk dat de kerk op het eerste gezicht de schijn van een sociale kanker draagt, want in deze situatie en gemoedstoestand zijn de toegewijden van de universele staten niet alleen geneigd het feit te observeren en kwalijk te nemen dat de kerk bloeit terwijl de staat in verval is, maar ook aan te nemen dat de begunstigde ook een parasiet moet zijn en dat de winst die zij duidelijk van haar gastheer haalt, zelf de oorzaak is van de ziekte van de gastheer.

Op het vroegste tijdstip waarop de geschiedenis van China duidelijk in beeld komt, en dit is niet eerder dan in de negende of achtste eeuw, verschijnt China op het toneel als een politiek verdeelde wereld van lokale staten, en de politieke eenheid die zij uiteindelijk bereikte onder de Chin Tsin- en Han-dynastieën was het gevolg van een langdurige reeks van steeds verwoestendere oorlogen tussen staten.

Het Chinese volk overleefde de daaropvolgende eeuw van vernedering door westerse en Japanse handen, en in de wereld van het einde van de twintigste eeuw zijn de Chinezen nog steeds het imperiale volk bij uitstek.

In de loop van de volgende honderd jaar werd de politieke macht van de Phanarioten gestaag vergroot door de invloed en bescherming die deze ambten met zich meebrachten en door de toenemende behoefte, ondanks de toegenomen westerse druk, aan de diensten van het enige element in het Ottomaanse Rijk dat het westerse vraagstuk het hoofd kon bieden.

Vanuit het wetenschappelijk standpunt van een beroepssoldaat vertegenwoordigt dit systeem van Diocletianus, waarbij lineaire verdediging in de diepte wordt vervangen door het organiseren van een mobiele reserve ter ondersteuning van de frontlinie, een opmerkelijke vooruitgang in de kunst van het oorlogvoeren en het was ongetwijfeld gedeeltelijk te danken aan deze militaire hervorming dat het rijk, dat in de halve eeuw onmiddellijk voorafgaand aan de toetreding van Diocletianus al in de greep van ontbinding leek te zijn, het in werkelijkheid honderd jaar langer volhield in het Westen en driehonderd jaar langer in het Oosten en Centrum.

Het Westen kijkt naar een verwesterd Japan. Na twee eeuwen van zelfopgelegd isolement keerde Japan zich in de negentiende eeuw om de terugkerende westerse uitdaging het hoofd te bieden door middel van een programma van snelle modernisering. Het succes van het nieuwe beleid werd bewezen door haar geheel onverwachte overwinning op China in de oorlog van 1894-1895.

De vergoddelijking van het Romeinse Rijk, de Helleense universele staat, door zijn onderdanen is berucht en we kunnen dit zelfverzekerde geloof in de onsterfelijkheid van Rome nagaan vanaf de datum van de oprichting van het Rijk tot aan de vooravond van zijn ontbinding.

Verdieping

De passage - GRIJS -  die je hebt gedeeld, lijkt een beknopte samenvatting te zijn van historische gebeurtenissen met betrekking tot de Balkan, Byzantijnse Rijk, orthodox christendom en de opkomst van de islam, geïnspireerd op het werk van Arnold J. Toynbee (A Study of History). Hier is een gestructureerde uitleg en contextuele analyse van de belangrijkste punten:

 1. Bulgaarse bekering tot het orthodoxe christendom (9e–10e eeuw)

- 864 n.Chr.: Khan Boris I van Bulgarije bekeert zich tot het orthodoxe christendom (onder invloed van Byzantium), in plaats van zich te onderwerpen aan de Roomse Kerk (Rome). Dit versterkt de banden met het Byzantijnse Rijk en markeert het begin van de Bulgaarse Orthodoxe Kerk.
- 870 n.Chr.: Een orthodoxe aartsbisschop wordt geïnstalleerd in Kiev (toekomstige kern van het Kiëvse Rijk), wat de verspreiding van het orthodoxe christendom naar de Slavische volkeren versnelt.
- 893–927 n.Chr.: Onder Khan Symeon I bereikt Bulgarije een culturele bloei ("Semi-Griekse Renaissance"), met een sterke hellenistische invloed in kunst en architectuur. Symeon probeert zonder succes het Byzantijnse Rijk te veroveren.
- 972 n.Chr.: Bulgarije wordt definitief veroverd door het Byzantijnse Rijk onder Keizer Basilius II ("de Bulgaarse moordenaar"), na decennialange oorlogen. Dit leidt tot de annexatie van Bulgarije als Byzantijnse provincie.

 2. Religieuze en culturele ontwikkelingen

- Bogomilisme: Een dualistische ketterse beweging die in Bulgarije ontstaat (10e eeuw) en zich verspreidt naar het Byzantijnse Rijk en West-Europa (voorganger van de Katharen). Ze verwerpen de kerkelijke hiërarchie en sacramenten.
- Kloosters: De Grote Lavra op de Berg Athos (gesticht 963) wordt een belangrijk spiritueel centrum voor het orthodoxe christendom.
- Russische bekering: Rond 988 n.Chr. bekeert Groothertog Vladimir van Kiev zich tot het orthodoxe christendom, wat de basis legt voor de Russisch-Orthodoxe Kerk.

 3. Neergang van het Byzantijnse Rijk (11e–15e eeuw)

- 1071: De Slag bij Manzikert – De Seltsjoekse Turken verslaan het Byzantijnse leger en veroveren Klein-Azië, wat het begin markeert van de Turkse dominantie in de regio.
- 1204: De Vierde Kruistocht leidt tot de plundering van Constantinopel door Venetiaanse en Franse kruisvaarders. Het rijk valt uiteen in Latijnse (kruisvaarders) en Griekse (Byzantijnse) staten.
- 1261: De Grieken herstellen het Byzantijnse Rijk onder de Palaeologen-dynastie, maar het rijk is nu een schim van zichzelf en verliest grondgebied aan de Osmanen.
- 1453: Val van Constantinopel – De Ottomaanse Turken onder Mehmed II veroveren de stad, wat het einde van het Byzantijnse Rijk betekent.

 4. Opkomst van de islam (8e–15e eeuw)

- 7e–8e eeuw: De Arabieren breken uit Arabië en veroveren grote delen van het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Spanje. Hun expansie wordt mogelijk gemaakt door:
  - Militaire zwakte van het Sassanidische Perzië en Byzantijnse Rijk (uitgeput door oorlogen).
  - Religieuze eenheid onder de islam, die lokale bevolkingen aantrok.
- 8e eeuw: Permanente Arabische nederzettingen in Syrië, Mesopotamië en Egypte, met een mix van Arabische en inheemse culturen.

 5. Chronologische mijlpalen (samenvatting)

| Jaar  | Gebeurtenis                                                                 |
|-------|-----------------------------------------------------------------------------|
| 864   | Bulgaarse bekering tot het orthodoxe christendom (Boris I).                 |
| 870   | Orthodoxe aartsbisschop in Kiev.                                            |
| 963   | Stichting van de Grote Lavra op de Berg Athos.                              |
| 972   | Bulgarije wordt een Byzantijnse provincie.                                  |
| 988   | Bekering van Rusland tot het orthodoxe christendom (Vladimir van Kiev).     |
| 1071  | Slag bij Manzikert – Seltsjoeken veroveren Klein-Azië.                      |
| 1204  | Plundering van Constantinopel door kruisvaarders.                           |
| 1453  | Val van Constantinopel door de Ottomanen.                                   |
| 1638  | Russen bereiken de Stille Oceaan (expansie naar het oosten).                |

 6. Thematische analyse (Toynbee’s perspectief)

Toynbee’s werk benadrukt culturele cycli en de interactie tussen beschavingen. Enkele sleutelthema’s in deze passage:

1. . Religieuze invloed: Het orthodoxe christendom als bindmiddel tussen Bulgarije, Byzantium en Rusland, in contrast met de islamitische expansie.
2. . Politieke fragmentatie: Het uiteenvallen van het Byzantijnse Rijk door kruistochten, Turkse invasies en interne verdeeldheid.
3. . Culturele wedergeboorte: De Semi-Griekse Renaissance in Bulgarije en de rol van kloosters als centra van leren.
4. . Militaire confrontatie: De eeuwige strijd tussen christelijke staten en islamitische machten (Seltsjoeken, Ottomanen).

 Bronnen en context

Toynbee’s A Study of History (1934–1961) is een vergelijkende studie van beschavingen, waarbij hij patronen in opkomst, bloei en verval analyseert. Deze passage past in zijn hoofdstukken over de Byzantijnse beschaving en de interactie met Slavische en islamitische volkeren.

 Verdere verdieping

- Bogomilisme: Zie De Hemelsche ladder van Johannes Klimakos (7e eeuw) voor een vroege kritiek op ketterse bewegingen.

- Val van Constantinopel: Beschreven in The Fall of Constantinople 1453 door Steven Runciman.

- Byzantijnse kunst: De Hellenistische stijl in de 10e eeuw wordt vaak toegeschreven aan de heropleving van klassieke Griekse invloeden. (Bron: Mistral)

Aanpak en structuur

Arnold J. Toynbee’s A Study of History (1934–1961) is een monumentaal werk dat een vergelijkende analyse van beschavingen door de eeuwen heen biedt. De structuur die je hebt gedeeld, volgt een logische opbouw die de levenscyclus van beschavingen beschrijft, van hun ontstaan tot hun ondergang of transformatie. Hieronder een gedetailleerde uitleg van de structuur en de kernideeën achter elk deel, inclusief de filosofische en methodologische aanpak van Toynbee.

 1. Algemene structuur en doel van het boek

Toynbee’s werk is niet een lineaire geschiedenis, maar een vergelijkende studie die patronen zoekt in de opkomst, groei, verval en ondergang van beschavingen. Hij analyseert 21 beschavingen (waaronder de West-Europese, Byzantijnse, Islamitische, Hindoeïstische, Chinese, en Meso-Amerikaanse) en probeert universele wetmatigheden te ontdekken.

De drie hoofdthema’s van het boek zijn:

1. De levenscyclus van beschavingen (gebaseerd op Spengler’s De Ondergang van het Avondland, maar met belangrijke verschillen).
2. De rol van religie en "universal churches" als bindmiddel in tijden van crisis.
3. De interactie tussen beschavingen (via contacten in ruimte en tijd, zoals renaissances).

 2. Gedetailleerde uitleg per deel

 Volume I: Inleiding (Introduction)

- Doel: Toynbee legt uit waarom hij dit boek schrijft en welke methoden hij gebruikt.
- Belangrijke punten:
  - Hij definieert een beschaving als een sociaal-economische eenheid met een eigen cultuur, religie en politieke structuur.
  - Hij bekritiseert de traditionele geschiedschrijving, die vaak te eurocentrisch is en zich richt op politieke gebeurtenissen in plaats van culturele patronen.
  - Hij introduceert zijn vergelijkende methode: door beschavingen met elkaar te vergelijken, hoopt hij universele wetten te ontdekken.

 Volume II: De oorsprong van beschavingen (The Geneses of Civilizations)

- Focus: Hoe en waarom nieuwe beschavingen ontstaan.
- Kernideeën:
  - Beschavingen ontstaan niet vanzelf, maar als reactie op uitdagingen (bijv. geografische omstandigheden, externe dreigingen, of spirituele crises).
  - Toynbee onderscheidt primordiale beschavingen (die ontstaan uit een eerdere "primitieve" samenleving) en afgeleide beschavingen (die voortkomen uit een bestaande beschaving, zoals de Russische beschaving uit de Byzantijnse).
  - Hij analyseert 21 beschavingen en categoriseert ze op basis van hun oorsprong.

 Volume III: De groei van beschavingen (The Growths of Civilizations)

- Focus: Hoe beschavingen bloeien en zich ontwikkelen.
- Kernideeën:
  - Een beschaving groeit wanneer het antwoord kan geven op uitdagingen (bijv. militaire dreigingen, economische crises, of spirituele leegte).
  - Toynbee introduceert het concept van de "creatieve minderheid": een kleine groep leiders (politici, religieuze figuren, kunstenaars) die de beschaving naar een hoger niveau tillen.
  - Hij bespreekt culturele bloeiperiodes (bijv. de Gouden Eeuw van Athene, de Renaissance in Italië, of de Byzantijnse Renaissance onder de Macedonische dynastie).

 Volume IV: De ineenstorting van beschavingen (The Breakdowns of Civilizations)

- Focus: Waarom en hoe beschavingen in crisis raken.
- Kernideeën:
  - Een beschaving breekt af wanneer de creatieve minderheid faalt om adequate antwoorden te geven op nieuwe uitdagingen.
  - Toynbee beschrijft twee soorten crises:
    1. Externe crises: Bijv. militaire nederlagen (zoals de val van het West-Romeinse Rijk door de Germaanse volkeren).
    2. Interne crises: Bijv. morele verval, economische ongelijkheid, of religieuze verdeeldheid.
  - Hij introduceert het concept van de "schizofrenie van de beschaving": wanneer een beschaving te complex wordt en haar eigen waarden ondermijnt (bijv. de decadentie van het Romeinse Rijk).

 Volume V: De desintegratie van beschavingen (The Disintegrations of Civilizations)

- Focus: Hoe beschavingen uiteenvallen in kleinere eenheden.
- Kernideeën:
  - Wanneer een beschaving niet meer in staat is om haar eenheid te behouden, valt ze uiteen in kleinere politieke of culturele entiteiten.
  - Toynbee noemt dit proces "desintegratie" en vergelijkt het met de val van het Romeinse Rijk in West-Europa (waaruit de Germaanse koninkrijken ontstonden) en het Byzantijnse Rijk (dat uiteenviel in kleinere Griekse staten).
  - Hij introduceert het concept van de "universal state": een politieke eenheid die probeert de desintegratie tegen te gaan (bijv. het Romeinse Rijk of het Britse Rijk).

 Volume VI: Universele staten (Universal States)

- Focus: Hoe beschavingen proberen hun eenheid te behouden via politieke structuren.
- Kernideeën:
  - Een "universal state" is een politieke eenheid die probeert een beschaving bijeen te houden na een crisis (bijv. het Romeinse Rijk, het Byzantijnse Rijk, of het Britse Rijk).
  - Toynbee beschrijft hoe deze staten tijdelijk stabiliteit bieden, maar uiteindelijk falen omdat ze niet in staat zijn om culturele eenheid te behouden.
  - Hij vergelijkt dit met moderne imperia (zoals de Verenigde Staten of de Europese Unie) en vraagt zich af of deze wel duurzaam zijn.

Volume VII: Universele kerken (Universal Churches)

- Focus: De rol van religie in het behouden van een beschaving.
- Kernideeën:
  - Wanneer een beschaving in crisis raakt, kan een "universal church" (een religieuze instelling die boven politieke verdeeldheid staat) eenheid en hoop bieden.
  - Toynbee noemt voorbeelden zoals:
    - Het katholicisme in het West-Romeinse Rijk.
    - De Russisch-Orthodoxe Kerk in het tsaristische Rusland.
    - De islam als bindmiddel in de Arabische beschaving.
  - Hij betoogt dat religie de belangrijkste factor is in het overleven van een beschaving, omdat het morele en spirituele leiderschap biedt.

 Volume VIII: Heroïsche leeftijden (Heroic Ages)

- Focus: Periodes van culturele heropleving na een crisis.
- Kernideeën:
  - Na een periode van verval kan een beschaving een "heroïsche leeftijd" doormaken, waarin nieuwe ideeën, kunst en politiek bloeien.
  - Toynbee noemt voorbeelden zoals:
    - De Griekse donkere eeuwen (na de val van de Myceense beschaving).
    - De Karolingische Renaissance (na de val van het West-Romeinse Rijk).
    - De Byzantijnse Renaissance (onder de Macedonische dynastie).
  - Deze periodes worden vaak gekenmerkt door sterke leiders, religieuze hervormingen en artistieke bloei.

 Volume IX: Contacten tussen beschavingen in ruimte (Encounters between Contemporaries)

- Focus: Hoe beschavingen met elkaar interageren in dezelfde tijd.
- Kernideeën:
  - Toynbee beschrijft drie soorten contacten:
    1. Vriendschappelijke contacten (bijv. handel, culturele uitwisseling).
    2. Vijandige contacten (bijv. oorlogen, kolonisatie).
    3. Neutrale contacten (bijv. migratie, diplomatie).
  - Hij analyseert hoe deze contacten beschavingen beïnvloeden (bijv. de islamitische expansie die de Byzantijnse en Perzische beschavingen beïnvloedde).
  - Hij introduceert het concept van de "stimulus-response": wanneer een beschaving een uitdaging tegenkomt, kan ze reageren door zich aan te passen of te vernieuwen.

 Volume X: Contacten tussen beschavingen in tijd (Renaissances)

- Focus: Hoe beschavingen teruggrijpen op hun eigen verleden voor inspiratie.
- Kernideeën:
  - Een "renaissance" is een heropleving van een oude cultuur in een nieuwe context.
  - Toynbee noemt voorbeelden zoals:
    - De Karolingische Renaissance (herleving van de Romeinse cultuur in de 8e–9e eeuw).
    - De Italiaanse Renaissance (herleving van de Griekse en Romeinse klassieken in de 14e–16e eeuw).
    - De Byzantijnse Renaissance (herleving van de Hellenistische cultuur in de 9e–10e eeuw).
  - Hij betoogt dat renaissances vaak optreden na een periode van verval, wanneer een beschaving behoefte heeft aan nieuwe inspiratie.

 Volume XI: Wet en vrijheid in de geschiedenis (Law and Freedom in History)

- Focus: De spanning tussen orde en vrijheid in beschavingen.
- Kernideeën:
  - Toynbee onderzoekt hoe beschavingen balanceren tussen:
    - Wet en orde (bijv. het Romeinse recht, het islamitische sharia-recht).
    - Vrijheid en creativiteit (bijv. de Griekse democratie, de Renaissance-idealen).
  - Hij betoogt dat te veel orde kan leiden tot stagnatie, terwijl te veel vrijheid kan leiden tot chaos.
  - Hij vergelijkt dit met moderne democratieën en vraagt zich af of deze wel duurzaam zijn.

 Volume XII: De toekomst van de Westerse beschaving (The Prospects of the Western Civilization)

- Focus: Een analyse van de Westerse beschaving en haar toekomst.
- Kernideeën:
  - Toynbee beschrijft de West-Europese beschaving als een afgeleide van de Hellenistische en Romeinse beschavingen, met sterke invloeden van het katholicisme en later het protestantisme.
  - Hij waarschuwt voor drie grote bedreigingen:
    1. Technologische vooruitgang (die kan leiden tot militaire vernietiging of milieuvervuiling).
    2. Moreel verval (bijv. materialisme, individualisme).
    3. Externe dreigingen (bijv. de opkomst van de islamitische wereld of Aziatische machten).
  - Hij voorspelt dat de West-Europese beschaving kan overleven als ze haar spirituele en culturele waarden behoudt, maar waarschuwt dat ze kan instorten als ze te veel nadruk legt op materiële vooruitgang.

 Volume XIII: De inspiratie van historici (The Inspirations of Historians)

- Focus: Een reflectie op de rol van de historicus.
- Kernideeën:
  - Toynbee bespreekt hoe historici de geschiedenis interpreteren en welke methoden en bronnen ze gebruiken.
  - Hij bekritiseert deterministische geschiedschrijving (bijv. Marxisme, Spengler) en pleit voor een meer genuanceerde benadering.
  - Hij benadrukt het belang van vergelijkende studies en interdisciplinair onderzoek (bijv. antropologie, sociologie, religiewetenschap).
 Aanhangsels
- Tijdlijn en chronologie: Een overzicht van de belangrijkste gebeurtenissen in de geschiedenis van de beschavingen.
- Kaarten en geografische gids: Visuele hulpmiddelen om de verspreiding van beschavingen te begrijpen.
- Dankbetuigingen en erkenningen: Toynbee bedankt zijn collega’s, vrienden en familie voor hun steun tijdens het schrijven van het boek.

3. Toynbee’s methodologie en kritiek

 Methodologie
Toynbee gebruikt een vergelijkende en interdisciplinaire aanpak:
1. Vergelijkende analyse: Hij vergelijkt 21 beschavingen om universele patronen te ontdekken.
2. Cyclische theorie: Hij gelooft dat beschavingen een levenscyclus doormaken, van geboorte tot ondergang.
3. Religieuze en culturele factoren: Hij benadrukt het belang van religie, kunst en filosofie in het overleven van een beschaving.
4. Uitdagingen en antwoorden: Hij analyseert hoe beschavingen reageren op externe en interne crises.
 Kritiek op Toynbee. Toynbee’s werk is omvangrijk en invloedrijk, maar ook omstreden. Enkele kritiekpunten:

• 1. Eurocentrisme: Hoewel Toynbee 21 beschavingen analyseert, richt hij zich vaak op Europa en het Midden-Oosten, terwijl andere beschavingen (bijv. Meso-Amerika, Afrika, Oceanië) minder aandacht krijgen.
• 2. Determinisme: Zijn theorie van de levenscyclus van beschavingen wordt soms gezien als te mechanisch en te pessimistisch.
• 3. Religieus determinisme: Hij benadrukt te veel de rol van religie en te weinig de rol van economie, technologie en politiek.
• 4. Overgeneralisatie: Zijn theorieën zijn te abstract en te weinig gebaseerd op empirisch onderzoek.

 4. Relevantie van Toynbee’s werk vandaag

Ondanks de kritiek blijft A Study of History een invloedrijk werk, vooral omdat:
1. Vergelijkende geschiedenis: Toynbee’s aanpak inspireert hedendaagse historici om beschavingen met elkaar te vergelijken (bijv. Jared Diamond’s Collapse).
2. Crisisanalyse: Zijn analyse van hoe beschavingen reageren op crises (bijv. klimaatverandering, pandemieën, economische instorting) is zeer relevant in de 21e eeuw.
3. Religie en cultuur: Zijn nadruk op religie en culturele eenheid als sleutelfactoren voor stabiliteit is actueel in een tijd van globalisering en identiteitspolitiek.
4. Toekomst van de Westerse beschaving: Zijn waarschuwingen over militaire vernietiging, moreel verval en externe dreigingen zijn nog steeds relevant in het licht van nucleaire wapens, klimaatverandering en de opkomst van China en Rusland.

 5. Conclusie: Waarom is Toynbee’s werk belangrijk?

Arnold J. Toynbee’s A Study of History is een uniek en ambitieus werk dat:
- Een vergelijkende analyse biedt van 21 beschavingen door de eeuwen heen.
- Een cyclische theorie presenteert over de opkomst, groei, verval en ondergang van beschavingen.
- De rol van religie, cultuur en politiek benadrukt als sleutelfactoren voor stabiliteit.
- Waarschuwingen geeft over de toekomst van de Westerse beschaving in een tijd van crisis.

Hoewel zijn theorieën omstreden zijn, blijft zijn werk een essentiële bron voor historici, sociologen en politicologen die geïnteresseerd zijn in de dynamiek van beschavingen.

Verdere verdieping. Als je meer wilt weten over een specifiek deel van Toynbee’s werk, kun je:

1. Deel II (The Geneses of Civilizations) lezen voor een diepgaande analyse van hoe beschavingen ontstaan.
2. Deel IV (The Breakdowns of Civilizations) bestuderen voor zijn theorie over crisis en verval.
3. Deel VII (Universal Churches) lezen voor zijn analyse van religie als bindmiddel.
4. Deel XII (The Prospects of the Western Civilization) bestuderen voor zijn visie op de toekomst van het Westen (bron: Mistral).

.. wordt vervolgd.

* - Fanarioten - ... zijn vooraanstaande, kosmopolitische christelijke Grieken die eeuwenlang de hogere politieke en bestuursfuncties vervulden in het Ottomaanse Rijk en zo konden uitgroeiden tot een invloedrijke bestuurlijke 'kaste'. Fanarioten vervulden sinds de achttiende eeuw uiteenlopende functies als respectievelijk diplomaat, dragoman, hospodar, patriarch enzovoorts, welke geleidelijk aan meer en meer werden ingevuld via erfopvolging en familieconnecties. Zo werd deze goed opgeleide Griekse bovenlaag, veelal meertalige Byzantijnse adellijke kooplieden en priesters van origine, langzamerhand een intrinsiek onderdeel van de bestuurlijke aristocratie in het Ottomaanse Rijk. De Fanarioten koesterden echter altijd hun Helleense wortels en speelden dan ook een belangrijke rol in de heropleving van het Griekse nationalisme, dat uiteindelijk resulteerde in de Griekse onafhankelijkheid welke zou leiden tot de moderne Griekse staat. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Fanarioten)

** - Afbeelding uit Arnold Toynbee, A STUDY OF HISTORY The one-volume Illustrated

Andere kritieken.

(1) Eind jaren veertig en begin jaren vijftig voerde de historicus en internationalist Arnold J. Toynbee (1889-1975) een zeer publieke campagne tegen het westerse imperialisme. Hij betoogde dat het Westen zijn agressie moest erkennen en boete moest doen als de wereld vrede wilde bereiken. Zijn inspanningen stuitten op aanzienlijke weerstand, wat zijn reputatie als wetenschapper en politiek denker schaadde. Dit artikel onderzoekt de oorsprong van Toynbee's anti-imperialisme in zijn geschiedfilosofie, zijn publieke betogen in de naoorlogse periode en de reacties die deze teweegbrachten.

(Bron: Ian Hall, 'De Toynbee-convector': De opkomst en ondergang van Arnold J. Toynbee's anti-imperialistische missie naar het Westen

https://www.researchgate.net/publication/262903613_'The_Toynbee_Convector'_The_Rise_and_Fall_of_Arnold_J_Toynbee's_Anti-Imperial_Mission_to_the_West)

(2) Deze scriptie onderzoekt de diepe verbanden tussen klassieke studies en moderne internationale betrekkingen bij drie Britse internationalisten uit het begin van de twintigste eeuw. 

• Gilbert Murray, 
• Arnold J. Toynbee en 
• Alfred Zimmern. 

Deze intellectuelen begonnen hun carrière als classici voordat ze na de Eerste Wereldoorlog uitgroeiden tot enkele van de meest vooraanstaande academische experts en publieke commentatoren op het gebied van de wereldpolitiek in Groot-Brittannië. De klassieken, met name het Griekse erfgoed, bleven een enorme invloed uitoefenen op de manier waarop zij internationale betrekkingen begrepen en theoretiseerden. Verwijzingen naar klassieke literatuur en politiek gedachtegoed, of naar episodes uit de antieke geschiedenis, waren alomtegenwoordig in al hun publicaties en weerspiegelden een voortdurende, consistente en alomvattende interesse in de klassieke wereld en een onderliggend geloof in de constructieve waarde die klassieke ideeën ook in het heden bezaten. Murray, Toynbee en Zimmern worden de 'classiciserende internationalisten' genoemd, en de manier waarop zij de wereldpolitiek conceptualiseerden is 'classiciserend internationalisme'. De manier waarop zij moderne internationale betrekkingen voorstelden, vloeide voort uit hun bewondering voor de instellingen en burgerlijke idealen van de Atheense polis uit de vijfde eeuw. Zij wilden de morele cohesie en de burgerlijke geest die zij in het oude Athene waarnamen, overbrengen naar het domein van de moderne internationale politiek door een geïnternationaliseerde formulering van de polis voor te stellen als organisatiemodel voor een burgerlijke internationale orde. Dit was verweven met een educatief ideaal dat erop gericht was de burgerlijke identiteit uit te breiden naar de mondiale politieke sfeer en een politiek betrokken en internationaal georiënteerd publiek te creëren naar het voorbeeld van de Atheense burger. Voor Toynbee was dit internationalistische project verbonden met de behoefte om de dynamiek van de wereldgeschiedenis te theoretiseren. Door het belang van de klassieke verbeelding in de internationalistische geschriften van deze figuren te benadrukken, ontwikkelt het proefschrift een meer afgerond begrip van de intellectuele en disciplinaire geschiedenis van de internationale betrekkingen, waarbij de bredere intellectuele invloeden op de grondleggers van de discipline worden onderstreept. De klassieke oudheid was een cruciaal instrument voor Murray, Toynbee en Zimmern om de internationale politiek te begrijpen tijdens de turbulente periode tussen de twee wereldoorlogen.

[bron: The Athens of Example: The Classical World in British International Thought, 1900–1939 Een proefschrift ingediend bij de Universiteit van Manchester voor de graad van Doctor of Philosophy in de Faculteit der Geesteswetenschappen 2020 Liam Stowell, https://pure.manchester.ac.uk/ws/portalfiles/portal/205624964/FULL_TEXT.PDF]

--

2018/07/de-geopolitiek-van-emotie