Filosofie, Aristoteles en het christendom
Ik kwam de relatie van Aristoteles en het katholicisme tegen. Even later vond ik dit boek, filosofie en christendom van Alfonso Ropero
... samenvattend:
Van Til heeft gelijk als hij redeneert dat als God alle dingen heeft gemaakt en als Hij alles controleert wat er volgens een plan gebeurt, de kennis die uit de zintuigen voortkomt niet minder zeker en waar is dan de kennis die directer door het eigen intellect wordt verkregen, maar hij is niet in staat te begrijpen dat bijvoorbeeld het Griekse denken, dat de filosofische categorie van de Bijbelse schepping ontbeert, om die reden niet in staat is de rede correct te gebruiken in datgene wat de realiteit van deze wereld betreft, aangezien het openbaringskarakter van de wereld dat niet doet. hangt af van de vraag of het individu zich ervan bewust is of niet. maar van jouw gevoeligheid om je er door te laten beïnvloeden
De wijze man is zich ervan bewust, zoals José Gaos zei, dat niet alleen elke filosoof zijn eigen filosofie heeft, maar dat hij die zijn hele leven lang blijft ontwikkelen. Zo niet, dan heeft hij gedurende zijn hele leven verschillende filosofieën, of is elke filosofie als geheel niet alleen subjectief, maar ook tijdelijk omdat ze intersubjectief en intermomentair is. en wiskundig, zoals de natuurkunde van Aristoteles en de ethiek gedemonstreerd volgens de geometrische orde van Spinoza
Geconfronteerd met evangelisch filosofisch pessimisme vinden we katholiek filosofisch optimisme met brede gunstige gevolgen voor het leven van missie en geloof, wat Karl Rahner aantoont als hij zegt: Als de theologie filosofie vanuit haar essentie vooronderstelt als een voorwaarde voor mogelijkheid en ook als een onafhankelijke fundamentele wetenschap, kan de westerse filosofie, in dat geval, als ze gehoorzaamt en correspondeert met haar oorsprong, een voorloper zijn van ambassadeur van wat het Westen nog steeds als taak heeft om de boodschap van Jezus Christus aan de wereld te brengen. de Logos van God in het vlees. van de wereld
Hans Küng, die het niet eens is met deze interpretatie, bevestigt dat het lijden van de mens nooit wordt omgezet in het lijden van God. Dat het kruis geen symbool is van God die lijdt, maar van de mens die doodsangst lijdt, wat een vreemde uitspraak is van een christelijke theoloog, aangezien degene die aan het kruis stierf geen gewoon mens was, maar de God-mens als Messias. Ook heeft hij de pijniging van het kruis niet voor zichzelf ondergaan, maar voor en in de plaats van anderen, volgens de profetische aankondiging van Jesaja 5321.
Een openbaringswereld Het is de verdienste van de grote traditie om het min of meer bewust eens te worden over de basisaanname dat alle waarheid de waarheid van God is, om de eenvoudige reden dat de wereld die wij bewonen een door God geschapen wereld is, waarin elk deeltje het bestaan van zijn schepper op een zodanige manier verkondigt dat de wereld legitiem past bij het openbaringsbijvoeglijke naamwoord wereld, dat als achtergrond en fundament een bestaansreden openbaart die verder gaat dan zijn wezen.
De wijze man is zich ervan bewust, zoals José Gaos zei, dat niet alleen elke filosoof zijn eigen filosofie heeft, maar dat hij die zijn hele leven lang blijft ontwikkelen. Zo niet, dan heeft hij gedurende zijn hele leven verschillende filosofieën, of is elke filosofie als geheel niet alleen subjectief, maar ook tijdelijk omdat ze intersubjectief en intermomentair is. en wiskundig, zoals de natuurkunde van Aristoteles en de ethiek gedemonstreerd volgens de geometrische orde van Spinoza
Geconfronteerd met evangelisch filosofisch pessimisme vinden we katholiek filosofisch optimisme met brede gunstige gevolgen voor het leven van missie en geloof, wat Karl Rahner aantoont als hij zegt: Als de theologie filosofie vanuit haar essentie vooronderstelt als een voorwaarde voor mogelijkheid en ook als een onafhankelijke fundamentele wetenschap, kan de westerse filosofie, in dat geval, als ze gehoorzaamt en correspondeert met haar oorsprong, een voorloper zijn van ambassadeur van wat het Westen nog steeds als taak heeft om de boodschap van Jezus Christus aan de wereld te brengen. de Logos van God in het vlees. van de wereld
Hans Küng, die het niet eens is met deze interpretatie, bevestigt dat het lijden van de mens nooit wordt omgezet in het lijden van God. Dat het kruis geen symbool is van God die lijdt, maar van de mens die doodsangst lijdt, wat een vreemde uitspraak is van een christelijke theoloog, aangezien degene die aan het kruis stierf geen gewoon mens was, maar de God-mens als Messias. Ook heeft hij de pijniging van het kruis niet voor zichzelf ondergaan, maar voor en in de plaats van anderen, volgens de profetische aankondiging van Jesaja 5321.
Een openbaringswereld Het is de verdienste van de grote traditie om het min of meer bewust eens te worden over de basisaanname dat alle waarheid de waarheid van God is, om de eenvoudige reden dat de wereld die wij bewonen een door God geschapen wereld is, waarin elk deeltje het bestaan van zijn schepper op een zodanige manier verkondigt dat de wereld legitiem past bij het openbaringsbijvoeglijke naamwoord wereld, dat als achtergrond en fundament een bestaansreden openbaart die verder gaat dan zijn wezen.
FARRE Luis Waardentheorie en oude filosofie Vijftig jaar filosofie in Argentinië Esthetiek Leven en denken van Jorge Santayana Geest van de Engelse filosofie Lucretius filosoof en dichter Patristische en middeleeuwse christelijke filosofie Thomas van Aquino en neoplatonisme Esthetische categorieën Filosofische antropologieDe enige aanvaardbare betekenis van de uitdrukking christelijke filosofie is deze: de filosofie van christenen als zodanig.30 Hegel had al opgemerkt dat er geen christelijke filosofie bestaat, net zoals er geen christelijke schoenenwinkel is, maar eerder christelijke schoenmakers die schoenen maken.
Het begrip van de mens, het juiste gebruik van de rede, de ontsluiering van de waarheid door middel van intellectuele vermogens zijn enorm geconditioneerd en beschadigd door de zonde en de gevolgen ervan, namelijk het verbergen van de waarheid door onrechtvaardigheid, maar tegelijkertijd is er geen excuus, want ondanks alles wat de mens in de toekomst doet en kan doen, blijft de wereld de wereld van God en is de mens een getuige van het goddelijk geweten wiens gedachten met elkaar in dialoog treden en Romeinen 215 veroordelen of goedkeuren.
Terwijl de filosoof zich in de raadsels van de wereld verdiept, maar in zijn aanspraak een rationele wetenschap te zijn, niet in staat is verder te gaan dan de waarneembare en manipuleerbare verschijnselen van deze wereld, raakt de christen wiens leven altijd een leven van het hiernamaals is als een toekomstige Bultmann, dat wil zeggen de daad van geloof die wordt bepaald in de ontmoeting met God, die de mens van zijn idolen rukt, hem zijn zonden vergeeft en hem in een nieuwe situatie plaatst, ook in de raadsels van de wereld die worden belicht door het Woord van God.
De menselijke waarheid die correleert met de geopenbaarde waarheid gaat een relatie aan waarin intuïties uit het leven en de ervaring worden bevestigd en geassimileerd door het geloof in wat positief aan hen is, en afgewezen in hun negatieve aspect vanwege wat onverenigbaar is met de geopenbaarde waarheid, wat de waarheid van de werkelijkheid is, de totale waarheid.
Geloof is toegang tot de waarheid via de rede. Ondanks scepticisme en nihilistische verleidingen leert het christelijk geloof ons dat het mogelijk is de waarheid te kennen.Waarheid is de waarheid die het pad is naar bevrijding van het werkelijke wezen dat diep in jezelf slaapt of beladen is met illusoire ketens van menselijke makelij.
Het idee van een God die zich ontdoet van zijn goddelijke eigenschappen voor de liefde, een mens wordt, onder de mensen leeft, opgesplitst in zijn dubbele natuur, zowel goddelijk als menselijk, een archetypische figuur van alle ongelukkige bewustzijn, vormt het meest diepgaande idee dat het christendom heeft nagelaten aan onze ethische en esthetische gevoeligheid en aan ons rationele denken, een gedachte die erin slaagt dit te vatten in de Idee van Passie, een idee dat in hetzelfde oordeel Liefde en Dood samenvat, en in dat oordeel tegelijkertijd het laatste woord van de goddelijke substantie vertaalt als haar kern en zijn wortel. de natuur en de menselijke conditie
De christelijke openbaring als de God die van God komt in het woord van genade waardoor de vergeving van de zonden wordt uitgesproken en de bevrijding van de mens van zijn zonden tegen het leven, inclusief de rede, heft de rede niet op, maar redt deze en vanaf dat moment kunnen we spreken van een geredde rede
Anatomie van het menselijk leven Omdat bij Ortega de filosofie en de Spaanse taal hun hoogste uitdrukking bereiken op een zodanige manier dat men daaruit schrijft en denkt met een stijl die onuitwisbaar zijn lichtgevende stempel draagt19, zullen we ons houden aan de beschrijving die Ortega van het leven maakt in zijn gevarieerde literaire productie op een zodanige manier dat we een minimaal filosofisch opgevat fenomenologisch beeld van het leven kunnen krijgen en van daaruit kunnen proberen een actueel begrip van het christelijk geloof te krijgen.
Zoals alles wat menselijk is, zijn consumptie en welzijn blootgesteld aan meerdere vervormingen, we leven onder het teken van de zonde dat erin is ingevoegd, maar het christelijke antwoord kan nooit de verlammende en manicheïstische ontkenning zijn die een kwaad vermijdt door een ander groter kwaad te begaan, maar eerder de moed van het geloof en het risico om dat geloof te beleven vanuit vrijheid en persoonlijke verantwoordelijkheid jegens God en de naaste, omdat men juist om die reden door Christus wordt bevrijd.
De christen kan de filosofische niet dicteren wat hij moet doen, hoe hij zijn werkveld en zijn methode moet reguleren, maar hij kan wel een repertoire van vragen aanreiken die, omdat ze geworteld zijn in de realiteit waarvan de ervaring getuigt, bijdragen aan het verhelderen van wat ons het meest interesseert, wat het diepste in ons ego reikt, wat het is en wat de betekenis is van zijn bestaan en zijn uiteindelijke bestemming: de dood als ophouden of de dood als toegang tot een andere realiteit die niet ultiem en definitief is, aangezien het christendom niet speculeert over de onsterfelijkheid van de ziel, maar predikt eerder iets dat veel radicaler en definitiever is: de wederopstanding van het lichaam, de duurzaamheid van de persoon, de eeuwige integriteit van zijn wezen, lichaam, ziel en geest
Kenmerkend voor het christelijk denken is dat de geest een inhoud krijgt die een ware relatie met God aangaat, zodat het geloof geen geloof is in het gevoelde geloof, maar in datgene wat het geloof grondt en mogelijk maakt.
Alan Richardson zag duidelijk dat de leer van Luther, ondanks de grofheid van zijn taalgebruik, volkomen trouw was aan het denken van Augustinus, in die zin dat Luther geloofde in de versterking van de rede als resultaat of gevolg van het geloof in Christus en religieus ontkende dat de rede, afgezien van de Openbaring, een zekere gids voor het geloof kon zijn, maar integendeel: geloof leidt tot rede.
Filosofie en theologie met de Bijbel in het midden De theologie is nog niet ingewikkeld genoeg zonder dat we daar de nog grotere kopzorgen van de filosofie aan toevoegen. 23 Wat een verlangen om het leven ingewikkelder te maken Dit is hoe het zou zijn als het leven niet al ingewikkeld genoeg was, zelfs vóór de opkomst van de filosofie
Dit is een echte ideologische oorlog, een conflict dat niet alleen kan worden opgelost door fouten in de representatie te corrigeren of zelfs door de vooroordelen te bestrijden die de waarheid beschadigen of de onnauwkeurigheden die haar verduisteren recht te zetten. Het is eerder zo dat de wil tot waarheid zich verzet tegen een machtswil tot niet-waarheid die altijd, op steeds complexere manieren, het menselijk bewustzijn verstrikt in dat wat vals is en aan zijn kant nieuwe elementen van leugens krijgt waarvan de belangrijkste ziekte blindheid ten opzichte van de werkelijkheid is.
Toen de kerkvaders gebruik maakten van de heidense filosofie, deden ze dat niet omdat ze er enige vorm van onafhankelijke autonomie aan toeschreven, wat een latere abstractie is, maar omdat ze als christenen in bovennatuurlijke termen dachten dat de natuurlijke rede een licht voor het begrip is, omdat het een rede is die wordt verlicht door haar natuurlijke oriëntatie op het goddelijke, zoals Plato in zijn filosofie had gezegd.
Aintermezzo
... is een diepgaande studie waarin Ropero de invloed van Aristoteles' filosofie op het christelijk denken onderzoekt, met name in de middeleeuwen en de ontwikkeling van de christelijke theologie. Kernpunten van het boek:
- Aristoteles' invloed op het christendom:
- Ropero analyseert hoe Aristoteles' metafysica, ethiek en logica werden geïntegreerd in de christelijke theologie, met name door denkers als Thomas van Aquino. Hij laat zien hoe Aristoteles' denken een brug sloeg tussen Griekse filosofie en christelijke leer.
- Thomas van Aquino en de synthese van geloof en rede:
- Een groot deel van het boek richt zich op Thomas van Aquino, die Aristoteles' filosofie gebruikte om een rationele basis te geven aan het christelijk geloof. Ropero onderzoekt hoe Aquino Aristoteles' ideeën over de natuur, de ziel en de goddelijke orde aanpaste aan de christelijke doctrine.
- Kritiek en tegenstellingen:
- Ropero bespreekt ook de spanningen en kritiek op Aristoteles' denken binnen het christendom, met name van auteurs zoals Augustinus, die meer nadruk legden op de rol van de wil en de genade in plaats van de rede.
- Aristoteles' nalatenschap in de moderne tijd:
- Het boek sluit af met een reflectie op hoe Aristoteles' denken nog steeds invloedrijk is in de moderne filosofie en theologie, en hoe zijn ideeën hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van het westerse denken.
- Waarom is dit boek belangrijk?
- Het boek biedt een helder overzicht van de complexe relatie tussen Aristoteles' filosofie en het christendom, en laat zien hoe deze twee tradities elkaar hebben beïnvloed en verrijkt. Het is een waardevolle bron voor iedereen die geïnteresseerd is in de geschiedenis van de filosofie, theologie en de middeleeuwse cultuur.
Vervolg
Als we kijken naar de nog steeds niet ver verwijderde Analogie van de Anglicaanse bisschop Butler, het meest originele en diepgaande werk over de godsdienstfilosofie dat in welke Mackintosh-taal dan ook bestaat, zullen we opmerken dat Butler nergens de atheïst in de moderne zin hoeft te confronteren. Integendeel, in al zijn werk veronderstelt hij het bestaan vana van God als iets dat zelfs wordt erkend door de tegenstanders die hij probeert te overtuigen van de rationele waarheid van het christelijk geloof als een wonderbaarlijke openbaring
Hoe kunnen we ontkennen, zo wordt gevraagd, dat de juristen uit de oudheid een geest hadden die verlicht was door het licht en de waarheid, toen zij zo rechtvaardig een dergelijke juiste orde en een dergelijk rechtvaardig beleid tot stand brachten. We zullen zeggen dat de filosofen blind waren, zowel in het met grote ijver nadenken over de geheimen van de natuur als in het schrijven ervan met dergelijke kunst. We zullen zeggen dat degenen die de kunst van het redeneren hebben uitgevonden en ons hebben geleerd oordeelkundig te spreken, geen oordeel meer hebben. als hij zich had onderworpen aan het tribunaal van de werkelijkheid, zou hij hebben toegegeven aan de verleiding van de leerstellige theologie die pure en slechte metafysica is, en a priori enkele bijbelteksten hebben uitgekozen die betrekking hebben op de zonde en de onwaarheid van de menselijke wijsheid, zou hij hebben gezegd tegen alle bewijzen in dat de menselijke wetenschap een massa fouten is
Wat zijn de redenen voor deze zorgen die zich roeren in het wezen van de mens die zijn plaats in de wereld niet lijkt te vinden, maar zich daarin vreemd voelt, veroordeeld tot het leven, gedwongen tot een leven dat noch gezocht noch gewenst is? De mens is het enige wezen dat, om zijn bestaan veilig te stellen, moet weten wat hij kan verwachten39, aangezien zijn aard niet uit een programma bestaat, maar uit het programmeren van zichzelf.
Het christelijk geloof is zeker een waarheid die door God is geopenbaard, maar er moet aan worden toegevoegd en vastgesteld dat het een waarheid is die niet iets anders dan ons betreft, maar onszelf, dat wil zeggen de betekenis en waarde van het bestaan van de mens in de wereld, inclusief ook zijn relatie met de wereld en God.
Volgens het christelijk geloof bestaat de grondslag van de filosofie uit het bewustzijn van de waarheid, het bewustzijn van de geest in en voor zichzelf, het ontwaken in de mens zelf en in de mens die de behoefte voelt om een partner in deze waarheid te zijn.
Paulus verraadt of schuwt de schriftuurlijke basis in Hebreeuwse gedaante van zijn christelijke boodschap niet. Het enige wat hij doet is de ervaring van zijn geloof in Christus presenteren op een manier die relevant is voor de huidige situatie. Hij doet een beroep op het religieuze karakter van de Atheners zoals hij dat had waargenomen en verwijst naar ideeën, noties en zelfs citaten van auteurs als Pausanias en Philostratus die bij de aanwezigen welbekend zijn als een legitiem middel om zijn ervaring van het christelijk geloof te correleren met de ervaring van het religieuze geloof van de Atheners.
Met minder welsprekendheid dan Hegel, maar niet minder duidelijkheid en een goed Catalaans gevoel heeft Jaime Balmes een aantal belangrijke ideeën bijgedragen aan de filosofie. De filosofie wordt slecht begrepen door degenen die haar beschouwen als een reeks ijdele overpeinzingen over onbelangrijke objecten; de mens, het universum en God zijn ongetwijfeld objecten van groot belang en dat zijn ook de objecten van de filosofie; alles wat bestaat en kan bestaan is niet een object van weinig belang en alles wat bestaat en kan bestaan is het object van de filosofie.
Goede theologie maakt gebruik van alle hulpbronnen van de wetenschap en de natuurfilosofie en de geschiedenis van de rede en de geopenbaarde waarheid om de volledige waarheid te kennen zonder iets weg te laten, omdat alleen de waarheid bevrijdend is.
Het is waar dat er soms een nieuwe filosofie verschijnt die stelt dat de andere waardeloos zijn, en in principe ontstaat elke filosofie niet alleen met de bedoeling de voorgaande te weerleggen, maar ook om hun fouten te corrigeren en eindelijk de waarheid te hebben ontdekt.
Historische observatie De christenen van de eerste eeuwen, vol geloof en missionaire ijver, wendden zich tot de Grieks-Romeinse filosofie met het verlangen deze door het geloof te verwerven, niet door de laatste aan de eerstgenoemde aan te passen, maar door de filosofie te transfigureren vanuit de goddelijke uitstraling van de openbaring.
Liegen is geen dwaling of een tijdelijke heerschappij van niet-waarheid, maar een macht die op beledigende wijze het geweten en het intellect aantast van de mens die hem niet alleen fantasie in handen legt in plaats van realiteit en fictie in plaats van geschiedenis, maar ook opzettelijk in de geest een representatie van bestaande dingen voortbrengt die de werkelijkheid verbiedt met de uitgesproken bedoeling ons eraan te ontsnappen.
Waarom filosofie toevoegen aan de theologie Van de eenvoudige christen die zijn geloof wil begrijpen, moet worden verwacht dat hij de zware speculatieve last draagt van het uitvoeren van dit werk en het plaatsen als basis van dat moeras waar filosofieën verschijnen en verdwijnen zonder ogenschijnlijk ooit een beslissende stap voorwaarts te zetten Juan Luis Segundo Welke wereld Welke mens Wat God p
Het christelijke geweten dat zich bewust is van zijn hoge roeping vindt het vervelend om te zien dat dezelfde mensen die verzekeren en prediken dat genade een persoon moreel beter kan maken, hem van zijn zonde kan redden en hem op het pad naar het eeuwige leven kan zetten, weigeren toe te geven dat openbaring de ene filosofie tot een andere kan maken.
Het is noodzakelijk dat we begrijpen dat deze verscheidenheid tussenVeel filosofieën brengen niet alleen de filosofie zelf geen schade toe aan de mogelijkheden van de filosofie, maar zijn integendeel altijd iets dat eenvoudigweg noodzakelijk is voor het bestaan van de filosofische wetenschap zelf, iets dat daarvoor essentieel is.
Alleen door een terugval in absurditeit zou kunnen worden bevestigd dat de apologetiek zelf de macht heeft om van iemand een christen te maken of om de wereld voor Christus te veroveren, aangezien alleen de Geest van het leven het leven aan de dode ziel kan overbrengen of de wereld kan overtuigen van haar zonde van gerechtigheid en oordeel.
De christelijke metafilosofie wordt niet vervalst door de bovennatuurlijke redenen van geloof in God, verlossing en onsterfelijkheid van de ziel, maar ze leiden de filosofie eerder naar de diepte ervan, namelijk de invoeging ervan in de fundamentele werkelijkheid van God wanneer deze in geloof wordt gegeven, en door verlating wanneer deze in afwijzing wordt gepresenteerd.
In deze samenleving en met het risico te veel te generaliseren, aangezien het denken altijd zeer individueel en onafhankelijk is geweest, was een apologetische consensus mogelijk tussen de verschillende protestantse auteurs dankzij de epistemologie die algemeen door iedereen werd aanvaard en dankzij John Locke, later bemiddeld door de filosofie van het Schotse gezonde verstand. zoals later alle theologie. Princeton van de Schotse filosofie
Als de christelijke kerk zich doof houdt voor de eisen van een volwassen, reflectief geloof of voor de vragen die worden opgeworpen door filosofie, wetenschap en cultuur in het algemeen, zich tevreden stelt met het prediken van het Evangelie en zich op gezaghebbende wijze verzet tegen kritiek, loopt ze het risico haar recht te verliezen om te spreken in de naam van hem wiens naam de weg, de waarheid en het leven is (Johannes 146).
Dit gezegd hebbende, wordt onze voornaamste veronderstelling bevestigd dat filosofie geen kennis is die concurreert met of tegen de theologie, dat wil zeggen dat zij noch christelijk, noch antichristelijk van aard is, maar eerder een kennis die, zolang zij zich houdt aan de realiteit van de waarheid, veel te zeggen en veel te leren heeft van de theologie.
Binnen het protestantisme was Hegel de eerste die waarschuwde dat door de christelijke leerstellingen terug te brengen tot de meest minimale uitdrukking, alsof deze trouwer zou zijn aan de eenvoud van de eerste christenen van het Nieuwe Testament, door filosofie en rationele of natuurlijke theologie overboord te gooien, het protestantisme alle inspanningen had geconcentreerd op de exegese als interpretatie van het geschreven woord en de theologie en daarmee het christelijk geloof had teruggebracht tot zuivere en eenvoudige filologie.
Het fundamentele punt van elke gezonde filosofie is het leven zelf, het echte leven, het volledige leven, dat pure activiteit is, puur doen, waarbij het subject en het object niet zijn wat ze zijn, maar in hun actieve samenhang.
De meest recente studies over dit onderwerp geven aan dat de hedendaagse mens, door de arbeidstijd te verkorten, de kwaliteit van het leven heeft verkozen boven de levensstandaard, en heeft aanvaard de consumptie van voorwerpen te verminderen met het oog op het genieten van de consumptie van vrije tijd als een vrije tijd om zichzelf te zijn. Vrije tijd is niet de ontkenning van het doen, maar veeleer het zich bezighouden met het mens-zijn in de mens38, mogelijk gemaakt door de techniek die menselijk is, die de zoölogische reikwijdte en het niveau overwint of er afstand van neemt.
Slotopmerkingen over filosofie en religie De verlossing die het christendom verkondigt en in wiens essentie het bestaat, is niet een verlossing van de macht van de rede alsof het een vijand is die verslagen moet worden, maar van de macht van de zonde die de vrije en volledige uitoefening van de rede tenietdoet.
In welke andere religie dan de christen is de kritiek op haar aannames en conclusies tot nu toe terechtgekomen? Welk ander geloof heeft zoveel intellectuele energie aan de dag gelegd als de christen bij het ontrafelen van zijn dogma’s of overtuigingen? Dezelfde eerlijkheid die van de moraliteit is gevraagd, wordt ook van het intellect geëist en het resultaat is een steeds nauwkeuriger conceptualisering van de christelijke ervaring.
Op dat moment confronteerde Paulus en met hem het christelijke denken voor het eerst het Griekse denken en deed dat waar dat alleen op de juiste manier mogelijk was in Athene, het emporium van de Helleense cultuur en filosofie, hoewel het zichzelf in die tijd, hoewel het zijn filosofisch prestige niet had verloren, zichzelf als verweesd beschouwde door prestigieuze filosofen5.
Uit wat is gezegd kan worden afgeleid dat er eigenlijk geen christelijke filosofie bestaat, maar een filosofische activiteit met christelijke wortels als uitdrukking van het individu dat vanuit zijn geloof vraagt naar de rationele begrijpelijkheid van zijn geloof en naar het begrijpen van de totaliteit van alles wat betrekking heeft op God en zijn openbaring.
Zeker, de student van de apologetiek mag er nooit van uitgaan dat iemand bekering kan bereiken door middel van rationele argumenten of op welke andere menselijke manier dan ook. Het is God die de openbaring geeft, dezelfde die het geloof geeft en die ook ontvangtlicht dat het geloof omvat, zoals we dat altijd consequent zullen volhouden, is in wezen een geschenk van God
Als de schepping absoluut autonoom zou zijn, op zichzelf een gesloten en gesloten systeem zoals het materialisme wil, dan zouden we bang kunnen zijn om gebruik te maken van de gegevens die aan de wereld worden ontleend. Maar omdat de schepping niet onafhankelijk is van God, maar onder zijn controle staat en aan hem wordt geopenbaard vanuit de hemel boven en in het geweten in de diepte, moet de christen een optimistische en echte filosofie in praktijk brengen.
Dan wordt het geloof in de eerste plaats fiduciair, wat de persoonlijke houding bij uitstek is als we bedenken dat het essentiële object van het geloof de overgave aan een persoonlijke God is, die niet wordt begrepen als een persoon, maar als de kracht die de persoon maakt.
Zoals Jaime Bofill y Bofill die probeerde de Augustijnse filosofie loyaal te integreren met het thomistische systeem, tegenover degenen die Thomas van Aquino in een intellectualistische versie van de waarheid plaatsten met zijn rug naar het integrerende motief van liefde en de kennis van de rede en het gevoel dat zo duidelijk aanwezig is in zowel het leven en denken van Augustinus en Thomas van Aquino als in zijn briljante Spaanse opvolger Francisco Suárez
Vandaag is de dag van de verlossing, de dag waarop we kunnen beginnen te begrijpen dat we in een wereld van openbaring leven, omdat dit de wereld van God is, de wereld waar onze geest naar verlangt, niet terwijl hij zich aan het bevrijden is van de ketenen van deze materiële wereld, zoals het platonisme geloofde, maar op hetzelfde moment waarop hij zich bewust wordt van de grootsheid van de oneindigheid van zijn wezen en van alles wat is, en zich vastklampt aan het leven als de allerhoogste waarde die God heeft toegekend.
Het leven is niets anders dan het wezen van de mens. Dat betekent dus de meest buitengewone extravagante dramatische paradox van de menselijke conditie, namelijk dat de mens de enige realiteit is die niet eenvoudigweg uit het zijn bestaat, maar zijn eigen wezen moet kiezen.
De auteur met een doctoraat in filosofie en professor aan het Northern Baptist Theological Seminary biedt een zeer complete handleiding over de christelijke filosofie in zijn dubbele aspect: analyse van het seculiere filosofische denken en de basis van wat de auteur beschouwt als een realistische christelijke filosofie.
Mantengo schrijft dat elke filosofie de rationalisatie van een valse theologie of religie vertegenwoordigt en dat ware theologie noodzakelijkerwijs de filosofie uitsluit, niet haar problemen of haar taal, maar haar opvatting van de wereld, haar metafysische uitspraken.
De filosofie die opereert volgens christelijke aannames is degene die erin slaagt de totaliteit van de ervaring consistent te interpreteren met betrekking tot het enige principe van het Bijbelse geloof, zonder dit ondergeschikt te maken aan vreemde categorieën. Daarom is een waarlijk christelijke filosofie zonder enige twijfel altijd eerder een ideaal dan een voldongen feit.
Het vervangt zijn gebrek aan vertrouwen in de reden voor zijn geloof door een entelechie van volmaakt geloof in zichzelf, voorbij waarheid en leugens, dat wil zeggen, pure rationele abstractie.
Zo doodt elke vrome gelovige die met Abraham de duisternis van het geloof binnengaat de rede door te zeggen: je bent gek, je kunt niets doen tegen degenen die God toebehoren, spreek daarom niet tegen mij maar volg je pad, oordeel niet maar luister naar het Woord van God en geloof.
Met andere woorden, ze verkochten het geloof niet aan de filosofie, maar namen veeleer uit de filosofie wat eigen was aan het geloof.
Het is niet zo dat het razernij een emancipatie is van het feit dat het een razón sino is geworden dat een ander land zijn eigen autonomie wil vergroten, die de juiste zaken doet in de relatie met de goddelijke openbaring
Oriëntatie en repertoire De christelijke denker hoeft het veld van de filosofie niet binnen te dringen om ermee in debat te gaan; wat hij vanuit zijn geloofservaring doet, is een voor de filosoof onbekende filosofische oriëntatie bieden die op zichzelf niet interessant is vanwege wat hij heeft aan religie, maar vanwege zijn levenservaring.
Wanneer er in een individu die prachtige combinatie van nederigheid, sympathie en toewijding aan de waarheid bestaat, ontstaan de mogelijkheden voor een gemeenschap van gedachten, omdat de waarheid van een relatie een relatie van samenwerking is waaruit met kracht een intellectuele stroming kan voortkomen die zijn eigen intuïties ontwikkelt, en die intuïties die als schatten op de bodem van de zee verborgen blijven dankzij de kracht en het effect van een team van mensen die langs dezelfde lijn werken en hetzelfde doel nastreven: de waarheid waarin geen schaduw van een leugen schuilt.
Is het niet dereden zoals gegeven door openbarende prediking die gehoorzaamheid aan God dicteert door geloof alleen. Wat is anders dan een wanhopige rationele apologetiek, de verdediging van het christendom gebaseerd op een openbaring die zijn eigen reactie creëert? Hoe weten we dat openbaring een openbaring van God is? Door het getuigenis van de Schrift, die getuigt van dat getuigenis van God Zelf
Voor het geloof betekent dit dat de geloofsdaad waarmee we zeggen ik geloof niet kan worden herleid tot ik denk, omdat deze deze overstijgt, aangezien het subject dat gelooft niet het denken in het algemeen is, maar eerder het bestaande, een levend persoon, een wezen van vlees en bloed met ziel en geest.
Iedereen die zich tegen het geloof verzet, kan dat doen op basis van rationele historische, wetenschappelijke of filosofische argumenten, maar niet vanwege de rationaliteit, historiciteit en intrinsieke wetenschappelijkheid ervan, maar eerder vanwege de ongelovige houding die ten grondslag ligt aan het argument en de manier waarop het wordt uitgevoerd. Anders zouden we moeten concluderen dat geloof een grote leugen is of, in het beste geval, een fantasie, een illusie die verder gaat dan waarheid en leugens.
In dit geval zou het belachelijk zijn om te zeggen dat het onlogisch is om in hem te geloven omdat wat hij zegt niet in overeenstemming is met de rede, waarmee hij met de rede een bepaalde mening bedoelt die onafhankelijk is van de getuigenissen van anderen, met het argument dat de rede de superieure regel moet zijn en niet de individuele getuigenis, omdat we via de rede de getuigenis en geloofwaardigheid beoordelen van de man die getuigt, wat in dit geval het vermogen van de rede betekent.
De religieuze waarheid die uitgaat van de ervaring en ernaar verwijst, begint niet alleen met de rede of het intellect, cognitieve functies waarmee we de waarheid als proposities opvatten, maar ook met de wil en emoties waarmee we ons openstellen voor de werkelijkheid als geheel als passie en gevoel.
Omdat verschillende theologische en filosofische scholen naast elkaar bestaan onder dezelfde dekmantel van het christelijk geloof, waarbij elk zijn lichtstraal projecteert en zijn historische en vitale perspectief bijdraagt aan het totale begrip van het geloof, moet de christelijke denker elke vorm van gedeeltelijke houding verafschuwen die tot bekrompenheid leidt en van daaruit in de sombere kerker van willekeur worden geworpen, dat kwaad van de geest dat de rede bedwelmt en degenen isoleert die eronder lijden.
Het is waar dat er in de periode van de Reformatie in die richting niet veel werd bereikt, om de eenvoudige reden dat het voornaamste conflict destijds niet met ongeloof was, maar met een verkeerd geloof binnen de kerk zelf. Emil Brunner The Christian Doctrine of God 1949 p
En hij gelooft dat zijn verheerlijking moet worden uitgevoerd in de integriteit van de handeling waarin geloof en rede elkaar wederzijds sublimeren, omdat het geloof daarin bijna anticipeert op de rede en de rede het geloof wakker houdt met zijn vragen.
Deze specifieke antifilosofische filosofie heeft een complex complot van pseudo-christelijke concepten en principes ontwikkeld om de seculiere filosofie te diskwalificeren, waardoor deze van nature de vijand lijkt te zijn van het christelijk geloof, het arrogante product van de autonome mens die rebelleert tegen de goddelijke openbaring.
Noch rationalisme, noch irrationalisme, zei Ortega, maar vitale rede, en Unamuno, die niet zo ver weg was, voegde eraan toe: 'Het is slecht dat je ondanks de rede met het leven moet denken en het is slecht dat je ondanks het leven kennis moet rationaliseren.'
Als de christelijke theologie haar toevlucht nam tot de Griekse rede en haar methoden, deed ze dat niet uit toewijding aan de menselijke wijsheid, maar omdat ze, zeker van haar transcendentie binnen het Woord van God, niet beperkt is tot het gebruik van deze of andere methoden, maar vrij is om ze te gebruiken naar gelang haar behoefte.
Het christendom en zijn joodse matrix hebben zich altijd van andere religies onderscheiden door het feit dat het criterium van de waarheid niet op een plek ligt die onbereikbaar is voor de menselijke rede, maar in het geweten en de rede van de mensheid waarvan het diepste substraat een ervaring van God is.
De Openbaring heeft aan het filosofische werk voorheen onvermoede vragen voorgesteld, zoals de oorsprong van het heelal die onbekend waren in de Griekse filosofie, die mythisch geloofde dat het heelal voor altijd bestond en periodiek werd vernieuwd, of het zeer belangrijke idee van de persoon als zijn eigen subject en doel op zichzelf, dat onvolmaakt werd opgepikt in de Griekse filosofie vóór het christendom.
De naakte mens voor God ontdekt in zijn ellende in zijn reddende liefde dat het werk waar God om vraagt niet het onmogelijke product is van een wezen in moreel bankroet, maar dat hij zichzelf laat voortbrengen in het werk van het geloof dat de vrucht is van de nieuwe geboorte waar Christus over sprak als een onmisbare voorwaarde om het Koninkrijk der Hemelen binnen te gaan, de vrucht en garantie van een relatie die niet onderworpen is aan de onzekerheid van ambivalent handelen, maar aan de belofte van het nieuwe bevrijd worden voor glorie.
Op zo'n manier dat de filosofie geen dienaar is van de theologie zoals zij zo lang werd geloofd, maar eerder een metgezel en bondgenoot van studies op het enorme terrein van de menselijke werkelijkheid dat het geloof als fundamenteel beschouwt.aanbeden in God en aan hem bevolen
Als we ons beperken tot de moderne, zien we dat onder deze betekenissen de volgende opvallen: a rede als intuïtie b rede als analyse c rede als speculatieve synthese d historische rede e vitale rede
Waar zal elke goede denker komen als hij niet naar de waarheid komt? De waarheid bereikt zichzelf niet door middel van redenering, maar is eerder het doel van iedere wandelaar van de rede. Kijk dan naar de harmonie ervan, die de grootst mogelijke is, en leef in overeenstemming daarmee.
Wanneer Fernando Savater zegt dat geloof persoonlijk onderzoek, experimenten, rationele kritiek op gevestigde overtuigingen, een publiek debat waardoor elke deelnemer zijn of haar eigen conclusies kan trekken12, verhindert, is hij niet eerlijk tegenover het Bijbelse geloof of denkt hij eenvoudigweg aan andere soorten geloof die, ondanks dat ze de naam Christen hebben, onder de vervreemding van het woord van Christus vallen als hij zegt: Ga weg van mij, ik ken je niet Matteüs 2541
Hij die opgeleid wil worden, moet eerst weten hoe hij moet twijfelen, omdat de twijfel van de geest leidt tot de manifestatie van de waarheid. Aristoteles Geloof is altijd alert op de waarheid, zijn systeem is een open systeem of wat hetzelfde is, een geloof dat zijn weg opent naar kennis die nooit volledig begrepen wordt
Omdat de filosofie altijd verrijkt is door theologische problemen en vice versa, zijn wij van mening dat de Spaanse evangelische theologie aandacht moet besteden aan de hedendaagse Spaanse filosofie om zich daarmee te verhouden en deze op haar beurt in verband te brengen met de rijke beweging van het bijbelse denken zoals die in het protestantisme altijd is begrepen.
Wat onderscheidt pure ervaringen van denkbeeldige Hoe een werkelijkheidservaring verschilt van een andere fantasie Waarom de christelijke ervaring superieur is aan de ervaring van welke andere pseudo-religieuze of pseudo-filosofische groepering Waarom het getuigenis van de Geest claimen om het gezag van de Bijbel te bevestigen en niet hetzelfde doen met het Boek van Mormon, waarvan het getuigenis ook berust op de zelfmanifestatie van zijn gezag Een beroep doen op de rede is het respecteren van de structuur van de werkelijkheid die door God is geschapen
Waar geloof en rede elkaar kusten Het feit dat geloof of religie door de filosofie is bekritiseerd, is geen voldoende reden om het uit de heilige stad te gooien.
Het imperium van de persoon Samen met de synthetische of eclectische integratiegeest, noem het hoe je wilt, is er de levendige interesse die het Spaanse denken manifesteert in de menselijke kwestie, niet in abstracte vorm, maar in concrete vorm in het vlees, zowel als het gaat om het beoefenen van filosofie, wie het doet, als het doel voor wie het wordt gedaan.
Ons rationele, wilskrachtige, sociale, affectieve, religieuze leven, kortom ons hele bestaan, wordt beheerst door dat verenigende centrum, dat punt van concentratie dat we het hart of het zelf noemen, dat niet het psychologische of rationele zelf is, maar het leven, het leven zoals dat in ieder van ons voorkomt.
Verwijzend naar de redding van gelovigen door geloof, zegt en onderwijst Luther dat het geloof met de rede in Abraham vocht, zodat het geloof zegevierde en de rede, de dodelijke en verderfelijke vijand van God, doodde en opofferde.
Eeuwen later, in de Middeleeuwen, beschreef Thomas van Aquino de apologeet niet als degene die een rationeel fundament legt in de natuurlijke theologie, van waaruit hij vervolgens zijn argumentatie ten gunste van de waarheid van de Openbaring opbouwt, maar veeleer als degene die voortdurend geloof vooronderstelt van waaruit hij de gemeenschappelijke basis gebruikt die hij in de filosofie kan vinden.
Sommigen die denken dat ze goed begaafd zijn, denken dat het nutteloos is om zich aan filosofie of dialectiek te wijden en zelfs kennis van de natuur te verwerven, maar ze houden zich alleen aan het naakte geloof alsof ze geloven dat je onmiddellijk kunt beginnen met het plukken van de druiven zonder enige zorg voor de wijngaard te hebben gehad.
Van Til bijvoorbeeld, die het bouwwerk van zijn denken bouwt rond het hervormde principe van de sola-Schrift en die elke vorm van apologetiek of argumentatie bestrijdt met de ongelovige die de geldigheid en autonomie van de natuurlijke rede erkent, drukt op ondubbelzinnige wijze zijn geloof uit in het openbaringskarakter van de wereld waarin we leven, hoewel hij stopt als het erom gaat dit argument tot zijn uiterste logische consequenties door te voeren door het theologische principe van de zonde voor te stellen als een totaal menselijk onvermogen om te geloven en te begrijpen.
De christelijke filosofie is een poging om te bereiken wat alle filosofie, zowel de christelijke als de heidense, wil bereiken. De enige reden dat de mens heeft om te filosoferen is om geluk te willen bereiken.
Eeuwenlang was de taak van de christelijke theologie en haar rationele grondslag relatief eenvoudig, aangezien geloof altijd als rationeel geloof is opgevat, ook al is de oorspronkelijke grondslag goddelijke openbaring.
Het geloof trekt ons aan en verleidt ons, het leidt ons naar God ... om onszelf niet in Hem te verliezen in een soort onuitsprekelijke mystieke ervaring, maar eerder is de God die ons naar zijn goddelijke realiteit trekt, dezelfde die ons met zuivere ogen en harten met een nieuwe visie en een helderder begrip naar de realiteit van de wereld terugbrengt.
Er is geen reden die op zichzelf bestaat, dat wil zeggen, als een cognitieve entiteit die onafhankelijk is van het kennende subject, de rede. De menselijke rede is altijd de rede van een of ander individu, het is te allen tijde een geïncarneerde rede.
In dit geval zou het conflict niet gaan tussen geloof en rede, maar tussen geloof en redelijkheid, die net als logica de grootste vijand van de waarheid kunnen zijn.
Het is niet de filosofie geweest, maar eerder de afwijzing van vulgaire middelmatigheid of koppige geslotenheid in jezelf, die ernstig schadelijk is geweest voor het juiste begrip van het christelijk geloof, wat impliceert dat het beperkt is tot de persoonlijke en emotionele aspecten van de duistere religieuze gebieden van de mens.
Hoe kunnen we ontkennen, zo wordt gevraagd, dat de juristen uit de oudheid een geest hadden die verlicht was door het licht en de waarheid, toen zij zo rechtvaardig een dergelijke juiste orde en een dergelijk rechtvaardig beleid tot stand brachten. We zullen zeggen dat de filosofen blind waren, zowel in het met grote ijver nadenken over de geheimen van de natuur als in het schrijven ervan met dergelijke kunst. We zullen zeggen dat degenen die de kunst van het redeneren hebben uitgevonden en ons hebben geleerd oordeelkundig te spreken, geen oordeel meer hebben. als hij zich had onderworpen aan het tribunaal van de werkelijkheid, zou hij hebben toegegeven aan de verleiding van de leerstellige theologie die pure en slechte metafysica is, en a priori enkele bijbelteksten hebben uitgekozen die betrekking hebben op de zonde en de onwaarheid van de menselijke wijsheid, zou hij hebben gezegd tegen alle bewijzen in dat de menselijke wetenschap een massa fouten is
Wat zijn de redenen voor deze zorgen die zich roeren in het wezen van de mens die zijn plaats in de wereld niet lijkt te vinden, maar zich daarin vreemd voelt, veroordeeld tot het leven, gedwongen tot een leven dat noch gezocht noch gewenst is? De mens is het enige wezen dat, om zijn bestaan veilig te stellen, moet weten wat hij kan verwachten39, aangezien zijn aard niet uit een programma bestaat, maar uit het programmeren van zichzelf.
Het christelijk geloof is zeker een waarheid die door God is geopenbaard, maar er moet aan worden toegevoegd en vastgesteld dat het een waarheid is die niet iets anders dan ons betreft, maar onszelf, dat wil zeggen de betekenis en waarde van het bestaan van de mens in de wereld, inclusief ook zijn relatie met de wereld en God.
Volgens het christelijk geloof bestaat de grondslag van de filosofie uit het bewustzijn van de waarheid, het bewustzijn van de geest in en voor zichzelf, het ontwaken in de mens zelf en in de mens die de behoefte voelt om een partner in deze waarheid te zijn.
Paulus verraadt of schuwt de schriftuurlijke basis in Hebreeuwse gedaante van zijn christelijke boodschap niet. Het enige wat hij doet is de ervaring van zijn geloof in Christus presenteren op een manier die relevant is voor de huidige situatie. Hij doet een beroep op het religieuze karakter van de Atheners zoals hij dat had waargenomen en verwijst naar ideeën, noties en zelfs citaten van auteurs als Pausanias en Philostratus die bij de aanwezigen welbekend zijn als een legitiem middel om zijn ervaring van het christelijk geloof te correleren met de ervaring van het religieuze geloof van de Atheners.
Met minder welsprekendheid dan Hegel, maar niet minder duidelijkheid en een goed Catalaans gevoel heeft Jaime Balmes een aantal belangrijke ideeën bijgedragen aan de filosofie. De filosofie wordt slecht begrepen door degenen die haar beschouwen als een reeks ijdele overpeinzingen over onbelangrijke objecten; de mens, het universum en God zijn ongetwijfeld objecten van groot belang en dat zijn ook de objecten van de filosofie; alles wat bestaat en kan bestaan is niet een object van weinig belang en alles wat bestaat en kan bestaan is het object van de filosofie.
Goede theologie maakt gebruik van alle hulpbronnen van de wetenschap en de natuurfilosofie en de geschiedenis van de rede en de geopenbaarde waarheid om de volledige waarheid te kennen zonder iets weg te laten, omdat alleen de waarheid bevrijdend is.
Het is waar dat er soms een nieuwe filosofie verschijnt die stelt dat de andere waardeloos zijn, en in principe ontstaat elke filosofie niet alleen met de bedoeling de voorgaande te weerleggen, maar ook om hun fouten te corrigeren en eindelijk de waarheid te hebben ontdekt.
Historische observatie De christenen van de eerste eeuwen, vol geloof en missionaire ijver, wendden zich tot de Grieks-Romeinse filosofie met het verlangen deze door het geloof te verwerven, niet door de laatste aan de eerstgenoemde aan te passen, maar door de filosofie te transfigureren vanuit de goddelijke uitstraling van de openbaring.
Liegen is geen dwaling of een tijdelijke heerschappij van niet-waarheid, maar een macht die op beledigende wijze het geweten en het intellect aantast van de mens die hem niet alleen fantasie in handen legt in plaats van realiteit en fictie in plaats van geschiedenis, maar ook opzettelijk in de geest een representatie van bestaande dingen voortbrengt die de werkelijkheid verbiedt met de uitgesproken bedoeling ons eraan te ontsnappen.
Waarom filosofie toevoegen aan de theologie Van de eenvoudige christen die zijn geloof wil begrijpen, moet worden verwacht dat hij de zware speculatieve last draagt van het uitvoeren van dit werk en het plaatsen als basis van dat moeras waar filosofieën verschijnen en verdwijnen zonder ogenschijnlijk ooit een beslissende stap voorwaarts te zetten Juan Luis Segundo Welke wereld Welke mens Wat God p
Het christelijke geweten dat zich bewust is van zijn hoge roeping vindt het vervelend om te zien dat dezelfde mensen die verzekeren en prediken dat genade een persoon moreel beter kan maken, hem van zijn zonde kan redden en hem op het pad naar het eeuwige leven kan zetten, weigeren toe te geven dat openbaring de ene filosofie tot een andere kan maken.
Het is noodzakelijk dat we begrijpen dat deze verscheidenheid tussenVeel filosofieën brengen niet alleen de filosofie zelf geen schade toe aan de mogelijkheden van de filosofie, maar zijn integendeel altijd iets dat eenvoudigweg noodzakelijk is voor het bestaan van de filosofische wetenschap zelf, iets dat daarvoor essentieel is.
Alleen door een terugval in absurditeit zou kunnen worden bevestigd dat de apologetiek zelf de macht heeft om van iemand een christen te maken of om de wereld voor Christus te veroveren, aangezien alleen de Geest van het leven het leven aan de dode ziel kan overbrengen of de wereld kan overtuigen van haar zonde van gerechtigheid en oordeel.
De christelijke metafilosofie wordt niet vervalst door de bovennatuurlijke redenen van geloof in God, verlossing en onsterfelijkheid van de ziel, maar ze leiden de filosofie eerder naar de diepte ervan, namelijk de invoeging ervan in de fundamentele werkelijkheid van God wanneer deze in geloof wordt gegeven, en door verlating wanneer deze in afwijzing wordt gepresenteerd.
In deze samenleving en met het risico te veel te generaliseren, aangezien het denken altijd zeer individueel en onafhankelijk is geweest, was een apologetische consensus mogelijk tussen de verschillende protestantse auteurs dankzij de epistemologie die algemeen door iedereen werd aanvaard en dankzij John Locke, later bemiddeld door de filosofie van het Schotse gezonde verstand. zoals later alle theologie. Princeton van de Schotse filosofie
Als de christelijke kerk zich doof houdt voor de eisen van een volwassen, reflectief geloof of voor de vragen die worden opgeworpen door filosofie, wetenschap en cultuur in het algemeen, zich tevreden stelt met het prediken van het Evangelie en zich op gezaghebbende wijze verzet tegen kritiek, loopt ze het risico haar recht te verliezen om te spreken in de naam van hem wiens naam de weg, de waarheid en het leven is (Johannes 146).
Dit gezegd hebbende, wordt onze voornaamste veronderstelling bevestigd dat filosofie geen kennis is die concurreert met of tegen de theologie, dat wil zeggen dat zij noch christelijk, noch antichristelijk van aard is, maar eerder een kennis die, zolang zij zich houdt aan de realiteit van de waarheid, veel te zeggen en veel te leren heeft van de theologie.
Binnen het protestantisme was Hegel de eerste die waarschuwde dat door de christelijke leerstellingen terug te brengen tot de meest minimale uitdrukking, alsof deze trouwer zou zijn aan de eenvoud van de eerste christenen van het Nieuwe Testament, door filosofie en rationele of natuurlijke theologie overboord te gooien, het protestantisme alle inspanningen had geconcentreerd op de exegese als interpretatie van het geschreven woord en de theologie en daarmee het christelijk geloof had teruggebracht tot zuivere en eenvoudige filologie.
Het fundamentele punt van elke gezonde filosofie is het leven zelf, het echte leven, het volledige leven, dat pure activiteit is, puur doen, waarbij het subject en het object niet zijn wat ze zijn, maar in hun actieve samenhang.
De meest recente studies over dit onderwerp geven aan dat de hedendaagse mens, door de arbeidstijd te verkorten, de kwaliteit van het leven heeft verkozen boven de levensstandaard, en heeft aanvaard de consumptie van voorwerpen te verminderen met het oog op het genieten van de consumptie van vrije tijd als een vrije tijd om zichzelf te zijn. Vrije tijd is niet de ontkenning van het doen, maar veeleer het zich bezighouden met het mens-zijn in de mens38, mogelijk gemaakt door de techniek die menselijk is, die de zoölogische reikwijdte en het niveau overwint of er afstand van neemt.
Slotopmerkingen over filosofie en religie De verlossing die het christendom verkondigt en in wiens essentie het bestaat, is niet een verlossing van de macht van de rede alsof het een vijand is die verslagen moet worden, maar van de macht van de zonde die de vrije en volledige uitoefening van de rede tenietdoet.
In welke andere religie dan de christen is de kritiek op haar aannames en conclusies tot nu toe terechtgekomen? Welk ander geloof heeft zoveel intellectuele energie aan de dag gelegd als de christen bij het ontrafelen van zijn dogma’s of overtuigingen? Dezelfde eerlijkheid die van de moraliteit is gevraagd, wordt ook van het intellect geëist en het resultaat is een steeds nauwkeuriger conceptualisering van de christelijke ervaring.
Op dat moment confronteerde Paulus en met hem het christelijke denken voor het eerst het Griekse denken en deed dat waar dat alleen op de juiste manier mogelijk was in Athene, het emporium van de Helleense cultuur en filosofie, hoewel het zichzelf in die tijd, hoewel het zijn filosofisch prestige niet had verloren, zichzelf als verweesd beschouwde door prestigieuze filosofen5.
Uit wat is gezegd kan worden afgeleid dat er eigenlijk geen christelijke filosofie bestaat, maar een filosofische activiteit met christelijke wortels als uitdrukking van het individu dat vanuit zijn geloof vraagt naar de rationele begrijpelijkheid van zijn geloof en naar het begrijpen van de totaliteit van alles wat betrekking heeft op God en zijn openbaring.
Zeker, de student van de apologetiek mag er nooit van uitgaan dat iemand bekering kan bereiken door middel van rationele argumenten of op welke andere menselijke manier dan ook. Het is God die de openbaring geeft, dezelfde die het geloof geeft en die ook ontvangtlicht dat het geloof omvat, zoals we dat altijd consequent zullen volhouden, is in wezen een geschenk van God
Als de schepping absoluut autonoom zou zijn, op zichzelf een gesloten en gesloten systeem zoals het materialisme wil, dan zouden we bang kunnen zijn om gebruik te maken van de gegevens die aan de wereld worden ontleend. Maar omdat de schepping niet onafhankelijk is van God, maar onder zijn controle staat en aan hem wordt geopenbaard vanuit de hemel boven en in het geweten in de diepte, moet de christen een optimistische en echte filosofie in praktijk brengen.
Dan wordt het geloof in de eerste plaats fiduciair, wat de persoonlijke houding bij uitstek is als we bedenken dat het essentiële object van het geloof de overgave aan een persoonlijke God is, die niet wordt begrepen als een persoon, maar als de kracht die de persoon maakt.
Zoals Jaime Bofill y Bofill die probeerde de Augustijnse filosofie loyaal te integreren met het thomistische systeem, tegenover degenen die Thomas van Aquino in een intellectualistische versie van de waarheid plaatsten met zijn rug naar het integrerende motief van liefde en de kennis van de rede en het gevoel dat zo duidelijk aanwezig is in zowel het leven en denken van Augustinus en Thomas van Aquino als in zijn briljante Spaanse opvolger Francisco Suárez
Vandaag is de dag van de verlossing, de dag waarop we kunnen beginnen te begrijpen dat we in een wereld van openbaring leven, omdat dit de wereld van God is, de wereld waar onze geest naar verlangt, niet terwijl hij zich aan het bevrijden is van de ketenen van deze materiële wereld, zoals het platonisme geloofde, maar op hetzelfde moment waarop hij zich bewust wordt van de grootsheid van de oneindigheid van zijn wezen en van alles wat is, en zich vastklampt aan het leven als de allerhoogste waarde die God heeft toegekend.
- Each philosophy must have appeared in its time, as every philosophy has appeared, thus it has appeared at the appropriate time, none of them could have jumped over their own time, but all philosophies have conceptually understood the spirit of their time.
Het leven is niets anders dan het wezen van de mens. Dat betekent dus de meest buitengewone extravagante dramatische paradox van de menselijke conditie, namelijk dat de mens de enige realiteit is die niet eenvoudigweg uit het zijn bestaat, maar zijn eigen wezen moet kiezen.
De auteur met een doctoraat in filosofie en professor aan het Northern Baptist Theological Seminary biedt een zeer complete handleiding over de christelijke filosofie in zijn dubbele aspect: analyse van het seculiere filosofische denken en de basis van wat de auteur beschouwt als een realistische christelijke filosofie.
Mantengo schrijft dat elke filosofie de rationalisatie van een valse theologie of religie vertegenwoordigt en dat ware theologie noodzakelijkerwijs de filosofie uitsluit, niet haar problemen of haar taal, maar haar opvatting van de wereld, haar metafysische uitspraken.
De filosofie die opereert volgens christelijke aannames is degene die erin slaagt de totaliteit van de ervaring consistent te interpreteren met betrekking tot het enige principe van het Bijbelse geloof, zonder dit ondergeschikt te maken aan vreemde categorieën. Daarom is een waarlijk christelijke filosofie zonder enige twijfel altijd eerder een ideaal dan een voldongen feit.
Het vervangt zijn gebrek aan vertrouwen in de reden voor zijn geloof door een entelechie van volmaakt geloof in zichzelf, voorbij waarheid en leugens, dat wil zeggen, pure rationele abstractie.
Zo doodt elke vrome gelovige die met Abraham de duisternis van het geloof binnengaat de rede door te zeggen: je bent gek, je kunt niets doen tegen degenen die God toebehoren, spreek daarom niet tegen mij maar volg je pad, oordeel niet maar luister naar het Woord van God en geloof.
Met andere woorden, ze verkochten het geloof niet aan de filosofie, maar namen veeleer uit de filosofie wat eigen was aan het geloof.
Het is niet zo dat het razernij een emancipatie is van het feit dat het een razón sino is geworden dat een ander land zijn eigen autonomie wil vergroten, die de juiste zaken doet in de relatie met de goddelijke openbaring
Oriëntatie en repertoire De christelijke denker hoeft het veld van de filosofie niet binnen te dringen om ermee in debat te gaan; wat hij vanuit zijn geloofservaring doet, is een voor de filosoof onbekende filosofische oriëntatie bieden die op zichzelf niet interessant is vanwege wat hij heeft aan religie, maar vanwege zijn levenservaring.
Wanneer er in een individu die prachtige combinatie van nederigheid, sympathie en toewijding aan de waarheid bestaat, ontstaan de mogelijkheden voor een gemeenschap van gedachten, omdat de waarheid van een relatie een relatie van samenwerking is waaruit met kracht een intellectuele stroming kan voortkomen die zijn eigen intuïties ontwikkelt, en die intuïties die als schatten op de bodem van de zee verborgen blijven dankzij de kracht en het effect van een team van mensen die langs dezelfde lijn werken en hetzelfde doel nastreven: de waarheid waarin geen schaduw van een leugen schuilt.
Is het niet dereden zoals gegeven door openbarende prediking die gehoorzaamheid aan God dicteert door geloof alleen. Wat is anders dan een wanhopige rationele apologetiek, de verdediging van het christendom gebaseerd op een openbaring die zijn eigen reactie creëert? Hoe weten we dat openbaring een openbaring van God is? Door het getuigenis van de Schrift, die getuigt van dat getuigenis van God Zelf
Voor het geloof betekent dit dat de geloofsdaad waarmee we zeggen ik geloof niet kan worden herleid tot ik denk, omdat deze deze overstijgt, aangezien het subject dat gelooft niet het denken in het algemeen is, maar eerder het bestaande, een levend persoon, een wezen van vlees en bloed met ziel en geest.
Iedereen die zich tegen het geloof verzet, kan dat doen op basis van rationele historische, wetenschappelijke of filosofische argumenten, maar niet vanwege de rationaliteit, historiciteit en intrinsieke wetenschappelijkheid ervan, maar eerder vanwege de ongelovige houding die ten grondslag ligt aan het argument en de manier waarop het wordt uitgevoerd. Anders zouden we moeten concluderen dat geloof een grote leugen is of, in het beste geval, een fantasie, een illusie die verder gaat dan waarheid en leugens.
In dit geval zou het belachelijk zijn om te zeggen dat het onlogisch is om in hem te geloven omdat wat hij zegt niet in overeenstemming is met de rede, waarmee hij met de rede een bepaalde mening bedoelt die onafhankelijk is van de getuigenissen van anderen, met het argument dat de rede de superieure regel moet zijn en niet de individuele getuigenis, omdat we via de rede de getuigenis en geloofwaardigheid beoordelen van de man die getuigt, wat in dit geval het vermogen van de rede betekent.
De religieuze waarheid die uitgaat van de ervaring en ernaar verwijst, begint niet alleen met de rede of het intellect, cognitieve functies waarmee we de waarheid als proposities opvatten, maar ook met de wil en emoties waarmee we ons openstellen voor de werkelijkheid als geheel als passie en gevoel.
Omdat verschillende theologische en filosofische scholen naast elkaar bestaan onder dezelfde dekmantel van het christelijk geloof, waarbij elk zijn lichtstraal projecteert en zijn historische en vitale perspectief bijdraagt aan het totale begrip van het geloof, moet de christelijke denker elke vorm van gedeeltelijke houding verafschuwen die tot bekrompenheid leidt en van daaruit in de sombere kerker van willekeur worden geworpen, dat kwaad van de geest dat de rede bedwelmt en degenen isoleert die eronder lijden.
Het is waar dat er in de periode van de Reformatie in die richting niet veel werd bereikt, om de eenvoudige reden dat het voornaamste conflict destijds niet met ongeloof was, maar met een verkeerd geloof binnen de kerk zelf. Emil Brunner The Christian Doctrine of God 1949 p
En hij gelooft dat zijn verheerlijking moet worden uitgevoerd in de integriteit van de handeling waarin geloof en rede elkaar wederzijds sublimeren, omdat het geloof daarin bijna anticipeert op de rede en de rede het geloof wakker houdt met zijn vragen.
Deze specifieke antifilosofische filosofie heeft een complex complot van pseudo-christelijke concepten en principes ontwikkeld om de seculiere filosofie te diskwalificeren, waardoor deze van nature de vijand lijkt te zijn van het christelijk geloof, het arrogante product van de autonome mens die rebelleert tegen de goddelijke openbaring.
Noch rationalisme, noch irrationalisme, zei Ortega, maar vitale rede, en Unamuno, die niet zo ver weg was, voegde eraan toe: 'Het is slecht dat je ondanks de rede met het leven moet denken en het is slecht dat je ondanks het leven kennis moet rationaliseren.'
Als de christelijke theologie haar toevlucht nam tot de Griekse rede en haar methoden, deed ze dat niet uit toewijding aan de menselijke wijsheid, maar omdat ze, zeker van haar transcendentie binnen het Woord van God, niet beperkt is tot het gebruik van deze of andere methoden, maar vrij is om ze te gebruiken naar gelang haar behoefte.
Het christendom en zijn joodse matrix hebben zich altijd van andere religies onderscheiden door het feit dat het criterium van de waarheid niet op een plek ligt die onbereikbaar is voor de menselijke rede, maar in het geweten en de rede van de mensheid waarvan het diepste substraat een ervaring van God is.
De Openbaring heeft aan het filosofische werk voorheen onvermoede vragen voorgesteld, zoals de oorsprong van het heelal die onbekend waren in de Griekse filosofie, die mythisch geloofde dat het heelal voor altijd bestond en periodiek werd vernieuwd, of het zeer belangrijke idee van de persoon als zijn eigen subject en doel op zichzelf, dat onvolmaakt werd opgepikt in de Griekse filosofie vóór het christendom.
De naakte mens voor God ontdekt in zijn ellende in zijn reddende liefde dat het werk waar God om vraagt niet het onmogelijke product is van een wezen in moreel bankroet, maar dat hij zichzelf laat voortbrengen in het werk van het geloof dat de vrucht is van de nieuwe geboorte waar Christus over sprak als een onmisbare voorwaarde om het Koninkrijk der Hemelen binnen te gaan, de vrucht en garantie van een relatie die niet onderworpen is aan de onzekerheid van ambivalent handelen, maar aan de belofte van het nieuwe bevrijd worden voor glorie.
Op zo'n manier dat de filosofie geen dienaar is van de theologie zoals zij zo lang werd geloofd, maar eerder een metgezel en bondgenoot van studies op het enorme terrein van de menselijke werkelijkheid dat het geloof als fundamenteel beschouwt.aanbeden in God en aan hem bevolen
Als we ons beperken tot de moderne, zien we dat onder deze betekenissen de volgende opvallen: a rede als intuïtie b rede als analyse c rede als speculatieve synthese d historische rede e vitale rede
Waar zal elke goede denker komen als hij niet naar de waarheid komt? De waarheid bereikt zichzelf niet door middel van redenering, maar is eerder het doel van iedere wandelaar van de rede. Kijk dan naar de harmonie ervan, die de grootst mogelijke is, en leef in overeenstemming daarmee.
Wanneer Fernando Savater zegt dat geloof persoonlijk onderzoek, experimenten, rationele kritiek op gevestigde overtuigingen, een publiek debat waardoor elke deelnemer zijn of haar eigen conclusies kan trekken12, verhindert, is hij niet eerlijk tegenover het Bijbelse geloof of denkt hij eenvoudigweg aan andere soorten geloof die, ondanks dat ze de naam Christen hebben, onder de vervreemding van het woord van Christus vallen als hij zegt: Ga weg van mij, ik ken je niet Matteüs 2541
Hij die opgeleid wil worden, moet eerst weten hoe hij moet twijfelen, omdat de twijfel van de geest leidt tot de manifestatie van de waarheid. Aristoteles Geloof is altijd alert op de waarheid, zijn systeem is een open systeem of wat hetzelfde is, een geloof dat zijn weg opent naar kennis die nooit volledig begrepen wordt
Omdat de filosofie altijd verrijkt is door theologische problemen en vice versa, zijn wij van mening dat de Spaanse evangelische theologie aandacht moet besteden aan de hedendaagse Spaanse filosofie om zich daarmee te verhouden en deze op haar beurt in verband te brengen met de rijke beweging van het bijbelse denken zoals die in het protestantisme altijd is begrepen.
Wat onderscheidt pure ervaringen van denkbeeldige Hoe een werkelijkheidservaring verschilt van een andere fantasie Waarom de christelijke ervaring superieur is aan de ervaring van welke andere pseudo-religieuze of pseudo-filosofische groepering Waarom het getuigenis van de Geest claimen om het gezag van de Bijbel te bevestigen en niet hetzelfde doen met het Boek van Mormon, waarvan het getuigenis ook berust op de zelfmanifestatie van zijn gezag Een beroep doen op de rede is het respecteren van de structuur van de werkelijkheid die door God is geschapen
Waar geloof en rede elkaar kusten Het feit dat geloof of religie door de filosofie is bekritiseerd, is geen voldoende reden om het uit de heilige stad te gooien.
Het imperium van de persoon Samen met de synthetische of eclectische integratiegeest, noem het hoe je wilt, is er de levendige interesse die het Spaanse denken manifesteert in de menselijke kwestie, niet in abstracte vorm, maar in concrete vorm in het vlees, zowel als het gaat om het beoefenen van filosofie, wie het doet, als het doel voor wie het wordt gedaan.
Ons rationele, wilskrachtige, sociale, affectieve, religieuze leven, kortom ons hele bestaan, wordt beheerst door dat verenigende centrum, dat punt van concentratie dat we het hart of het zelf noemen, dat niet het psychologische of rationele zelf is, maar het leven, het leven zoals dat in ieder van ons voorkomt.
Verwijzend naar de redding van gelovigen door geloof, zegt en onderwijst Luther dat het geloof met de rede in Abraham vocht, zodat het geloof zegevierde en de rede, de dodelijke en verderfelijke vijand van God, doodde en opofferde.
Eeuwen later, in de Middeleeuwen, beschreef Thomas van Aquino de apologeet niet als degene die een rationeel fundament legt in de natuurlijke theologie, van waaruit hij vervolgens zijn argumentatie ten gunste van de waarheid van de Openbaring opbouwt, maar veeleer als degene die voortdurend geloof vooronderstelt van waaruit hij de gemeenschappelijke basis gebruikt die hij in de filosofie kan vinden.
Sommigen die denken dat ze goed begaafd zijn, denken dat het nutteloos is om zich aan filosofie of dialectiek te wijden en zelfs kennis van de natuur te verwerven, maar ze houden zich alleen aan het naakte geloof alsof ze geloven dat je onmiddellijk kunt beginnen met het plukken van de druiven zonder enige zorg voor de wijngaard te hebben gehad.
Van Til bijvoorbeeld, die het bouwwerk van zijn denken bouwt rond het hervormde principe van de sola-Schrift en die elke vorm van apologetiek of argumentatie bestrijdt met de ongelovige die de geldigheid en autonomie van de natuurlijke rede erkent, drukt op ondubbelzinnige wijze zijn geloof uit in het openbaringskarakter van de wereld waarin we leven, hoewel hij stopt als het erom gaat dit argument tot zijn uiterste logische consequenties door te voeren door het theologische principe van de zonde voor te stellen als een totaal menselijk onvermogen om te geloven en te begrijpen.
De christelijke filosofie is een poging om te bereiken wat alle filosofie, zowel de christelijke als de heidense, wil bereiken. De enige reden dat de mens heeft om te filosoferen is om geluk te willen bereiken.
Eeuwenlang was de taak van de christelijke theologie en haar rationele grondslag relatief eenvoudig, aangezien geloof altijd als rationeel geloof is opgevat, ook al is de oorspronkelijke grondslag goddelijke openbaring.
Het geloof trekt ons aan en verleidt ons, het leidt ons naar God ... om onszelf niet in Hem te verliezen in een soort onuitsprekelijke mystieke ervaring, maar eerder is de God die ons naar zijn goddelijke realiteit trekt, dezelfde die ons met zuivere ogen en harten met een nieuwe visie en een helderder begrip naar de realiteit van de wereld terugbrengt.
Er is geen reden die op zichzelf bestaat, dat wil zeggen, als een cognitieve entiteit die onafhankelijk is van het kennende subject, de rede. De menselijke rede is altijd de rede van een of ander individu, het is te allen tijde een geïncarneerde rede.
In dit geval zou het conflict niet gaan tussen geloof en rede, maar tussen geloof en redelijkheid, die net als logica de grootste vijand van de waarheid kunnen zijn.
Het is niet de filosofie geweest, maar eerder de afwijzing van vulgaire middelmatigheid of koppige geslotenheid in jezelf, die ernstig schadelijk is geweest voor het juiste begrip van het christelijk geloof, wat impliceert dat het beperkt is tot de persoonlijke en emotionele aspecten van de duistere religieuze gebieden van de mens.
--
https://mcenv.blogspot.com/2026/08/de-metafysica-van-christendom-en-strong.html
https://mcenv.blogspot.com/2026/08/de-metafysica-van-christendom-en-strong.html
Reacties