Zijn en nog rokende hoofdpersonen?
Is roken iets van vroeger? Is roken irrationeel?
Ik zocht op een soortgelijke titel(de eerste vraag), en kreeg een hoop voorbeelden van ik meen, Google Ai:
Hoofdpersonen in romans roken vaak en gebruiken sigaretten of pijp als literair middel om karaktereigenschappen, emoties en sociale context over te brengen. Roken kan angst, rebellie of cynisme symboliseren, en het komt vaak voor in scènes die de innerlijke toestand of omgeving van een personage benadrukken.
Hier zijn enkele voorbeelden van hoe roken in de literatuur wordt gebruikt:
- Karaktereigenschappen benadrukken: Roken kan het cynisme van een personage benadrukken, zoals te zien is in sommige detectiveverhalen.
- Emoties overbrengen: Roken kan een visuele afkorting zijn voor nervositeit, contemplatie of stress.
- Omgeving creëren: In sommige romans wordt roken sterk geassocieerd met bepaalde sociale milieus, zoals de bohemian levensstijl of de wereld van spionage.
- Symboliek: In sommige werken kan roken een symbool zijn van rebellie of non-conformisme.
Hier zijn enkele voorbeelden van romans waarin hoofdpersonen roken:
- Sherlock Holmes: De pijp van de detective is een bekend onderdeel van zijn persoonlijkheid.
- Jane Eyre: Sigaren worden in deze roman geassocieerd met een gevoel van luxe en zelfs opwinding.
- In de Ban van de Ring: Pijproken is een teken van deugdzaamheid en comfort, vooral voor personages zoals Gandalf.
- Brideshead Revisited: De roman gebruikt roken om een gevoel van nostalgie en een verloren, meer bevoorrecht verleden op te roepen.
- The Big Sleep: In deze roman dragen Philip Marlowes sigaretten bij aan de hard-boiled detectivesfeer.
- Bridget Jones's Diary: Roken wordt gebruikt om de angsten en worstelingen van de hoofdpersoon met het moderne leven te verbeelden.
- The Catcher in the Rye: Holden Caulfields roken wordt vaak in verband gebracht met zijn rebelse en gedesillusioneerde aard.
En dan de Toverberg van Thomas Mann:
... (volgt nog). Of wat dacht je van Mad Men. Maar deze laatste is zeker wel gedateerd. Niemand rookt nu nog zeker niet binnen een bedrijf zoals in die serie.
Aan AI vroeg ik wat het kost om te roken in Nederland:
"De gemiddelde roker in Nederland geeft naar schatting €25 tot €30 per week uit aan sigaretten, wat neerkomt op €1.300 tot €1.560 per jaar. Deze schatting is gebaseerd op de volgende aannames en bronnen... (M) HIer zou je dan het gemiddelde inkomen tegenover moeten zetten.
En.
Is de inflatie voor rookwaren groter geweest dan het gemiddelde? Daar komt een bevestigend antwoord op. Ja. In de afgelopen 20 jaar, was de inflatie gemiddeld 43% en voor roken (veel) meer dan het dubbele (idem: Mistral).
Rokend besteedde iemand de afgelopen twintig jaar dus ca. 40 mille aan sigaretten (schatting aan de lage kant).
Tegenwoordig is het vapen in, de elektronische sigaret. Maar deze twee vragen - literatuur (vooral imago) en werkelijkheid (kosten) doet vermoeden dat de literatuur niet altijd waarachtig is. Zouden de schrijvers het economisch element niet wat teveel bezoedeld hebben? Sherlock kan zijn eigen pijp wel bekostigen, maar Bridget Jones, die krijgt alleen maar meer (economische) problemen.
Maar waar zit het irrationele element precies? Alle tabaksverpakkingen tegenwoordig schreeuwen de ene ziekte naar de andere uit. Roken is slecht voor je longen om het zo maar te zeggen. En toch blijft men roken? Hoe vreemd is dat eigenlijk. 
En dan is het verslavende element - waar de industrie altijd groot door wordt - nog niet meegenomen. Ja ik rook, niet omdat het zo lekker is, maar omdat ik niet kan stoppen. Het is niet zozeer dat ik opleef bij dat eerste sigaretje, het is dat ik niet leef als ik het niet krijg. IK MOET.
Bijzonder. Roken is dus irrationeel. Een miljardbusiness. De nog bredere drugsbusiness is een heuse economie op zichzelf, daar zijn dan een paar agenten die erop jagen, maar we gaan er niet meer vanuit dat er daar iets verandert. Drugs en verslaving blijft een groot fundament in de menselijke wereld. Een constante in onze menselijke wereld.
Reacties