Correspondentie
Ik heb altijd eigenlijk wel geschreven. Maar dit "bloggen" van de laatste twintig jaar is "nieuw." Dat klinkt wat vreemd.
Vroeger op de lagere school herinnerde ik me dat er meisjes waren die een soort dagboek bijhielden. Een zo'n dagboek heb ik wel eens ingezien, en dat was van iemand die zo mooi kon schrijven. Haar schrift / schrijven zag er zo versierd uit, en boven op de i-s stonden vaak levens grote cirkels. De scholier in kwestie schreef me wel eens brieven en mijn broer kon er erg laatdunkend over doen. Ze stond dan voor ons huis nog even na te kijken nadat ze de brief gepost had. Ik denk dat het zo ging. Ik had natuurlijk naar beneden moeten lopen, maar ik denk door dezelfde oudere broer dat ik werd tegengehouden. Het is jammer dat die brieven verloren zijn gegaan. Wat zou iemand op die leeftijd kunnen hebben geschreven?
En schreef ik zelf terug? Dat kan ik me niet herinneren. Mogelijk. De "relatie" doofde langzaam uit, zonder ook daar precies van te weten hoe. Ik was geloof ik verliefd op een ander meisje.
Het duurde vrij lang tot ik zelf een eigen dagboek ging schrijven. Wat ik me kan herinneren was dat pas nadat ik twintig was geworden of nog later. Vlak voordat ik tweeentwintig was ging ik een half jaar op reis en toen ben ik brieven gaan schrijven. Dat was voornamelijk met iemand die ook van schrijven hield, maar er nooit zijn werk van gemaakt had. Net als ik niet, dus. Van die brieven weet ik wel nog wat de inhoud was, en dat had meestal een filosofische noot, terwijl ik weinig van filosofie wist. Hij denk ik meer dan ik, en van mijn kant denk ik dat ik een quote of gezegde van bijvoorbeeld Wittegenstein in eigen woorden verbasterde en daar wat alternatieve ideeen uit sprokkelde. "Waarover je niet kunt spreken, daarover moet je zwijgen," zoiets en dan in aansluiting wat dat kon betekenen. Ik had geen idee waar die gedachte in de filosofie zelf geplaatst moest worden, maar altijd kwam er wel een vervolg-idee of theorie uit. Vaak ging het ook over schoonheid - ook een filosofisch thema en meestal in relatie met "de vrouw." Die vrouw was dan onbereikbaar.
Sommige van die brieven heb ik wel nog of nog even gehad en daarna, ongeveer zo'n jaar of tien geleden," weggegooid.
Sinds kort schrijf ik wat met mijn neef, en dat heeft een meer specifiek thema.
Ergens is correspondentie leuker dan dagboeken schrijven. Deze laatste zijn vaak vrijblijvend en in mijn geval gaan ze over gevoelens of schrijf ik wanneer ik een slechte dag heb gehad of een ervaring heb meegemaakt waarvan ik de inoud niet kan plaatsen. Nu blog ik redelijk constant en dat is weer heel iets anders. Maar gewoon een dagboek schrijven, per dag is ook iets.
Ik probeerde me zojuist even in te denken hoe het zou zijn om een blogjaar te wijden aan het dagboekenformaat. Dus elke dag iets schrijven wat me die dag te binnen schiet. Mijn bedenking ging erom dat het dan een plicht werd, waar ik niet altijd zin in heb, terwijl bij bloggen ik een veel betere / duidelijkere focus heb, en dus altijd wel iets te schrijven heb.
Maar gewoon van, 1 januari 2027: "Vandaag wakker geworden, vroeger dan gedacht. het jaar begint. Hoe was het vorig jaar. Wat staat er in het nieuws?"
Ja het zou kunnen. Op de weekdagen schrijf je dan anders dan in het weekend, enzovoort.
Enfin.
Ik heb de brieven van Willem Nijholt aan Hella Haasse gelezen. Zij schreef nooit terug. Zoiets zou ik niet willen. Maar misschien was er toen al een tijd van asymmetrie.
Met vlagen denk ik eraan om een nieuwe roman te schrijven, waar de correspondentie centraal staat. En ook filosofie, maar ik denk dat het niets zal worden - wat zou het verhaal moeten zijn? Destijds was ik lyrisch over de impliciete correspondentie van Martin Gaite, in haar roman Nubosidad Variable.
Zoiets zou ik ook wel willen schrijven.
- ‘Ze trouwden na jarenlange correspondentie en gaven elkaar pas na hun huwelijk de eerste zoen’ [... Op Morotai ontmoetten de Nederlandse ambtenaar Jan en Molly, overlevende van een Japans interneringskamp, elkaar in oktober 1945. Na honderden brieven trouwden ze in 1947 bij volmacht. Ze kregen zes kinderen, woonden tot 1956 in Indonesië en keerden daarna definitief terug naar Nederland.]
Reacties