2015
In 2012 was het voor het laatst dat mijn moeder op bezoek kwam. Ze had een appartement gehuurd vlak bij ons, en dat had een eigen keukentje waar ze 's morgens thee kon zetten. Het appartement had een groot balkon waar we ruim konden zitten.
Het was ook het jaar waar we voor het laatst spraken over haar toekomst. Ook al wisten we dat de kans klein was dat ze bij ons zou komen wonen, hebben we dat voor het laatst gevraagd.
Ze twijfelde, en kwam dan met het antwoord, Nee, want dan moet ik ... alleen laten.
Haar dochter. Mijn zus.
2013 was een gewoon jaar, net als 2014 in de context van het contact met mijn moeder. Dat ging altijd via skype, dat nu niemand meer gebruikt. Maar 2014 - las ik toevallig onlangs terug in een agenda - was ook het jaar dat mijn moeder een geheugentest kreeg. Skypen ging nog wel goed, maar soms merkte ik dat de techniek - waar mijn moeder meer dan gemiddeld van af wist, bij computers dan - het af liet weten. Ze had iemand van het seniorenweb die ze dan kon bellen en die dan nog langs kwamen, maar ik merkte een verandering.
2015 was het eerste jaar dat ik structureel naar Nederland ging om haar op te zoeken. Dat begon met twee keer en werd als snel drie keer per jaar.
Het keerpunt in onze relatie was al eerder tot stand gekomen, dat het niet meer zoveel over vroeger ging, maar gewoon over de dag, het nieuws, muziek en andere beslommeringen.
Die bezoekjes waren bijzonder. En het zijn ook wel die bezoekjes die ik nu het meeste mis.
...
Reacties