Binnen
Schaars is de tijd die ik besteed aan fictie. Maar recentelijk las ik The Way of All flesh en nu net zit ik in de gang voordat ik de kamer van een nieuwe roman binnenstap.
Dat beeld is wat ik lange tijd heb gemist. De laatste keer dat ik fictie las, betrof de verhalen van de Japanse schrijver, Murakami.
Zou het kunnen zijn dat je geen verhaal wilt lezen, wat te kort is, niet door het tekort aan lengte waardoor je er te snel doorheen bent, maar juist omdat je niet iets wilt beginnen wat te weinig moeite kost? Of gewoon omdat je het verhaal niet wil verlaten, want de ijzeren wet is van het lezen van fictie. Wanneer het afgelopen is, sta je weer buiten.
Zonder niets.
Een roman binnenstappen is als het thuiskomen op een gure winterdag en omarmt te worden door de warmte van de open haard, die haar zachte licht en verre warmte bezoekers aantrekt.
Vroeger toen ik me nog niet kon concentreren duurde het lang voordat ik mijn weg wist in een verhaal. In het begin had ik moeite met de situatie, met personages en dat manco is me bijgebleven. Het kost me moeite om te wennen.
Maar eenmaal binnen, wil ik het leven van mijn nieuwe familie die uit een verre uithoek op bezoek komt met cadeaus en hun verhalen niet meer de deur wijzen. Mijn eigen verhaal moet dan maar even wijken.
Gelukkig is dit niet zo met elk boek dat ik tegenkom en zeker ook niet op elk moment. Het feit blijft dat ik weinig (fictie) lees, omdat mijn leven daar niet voor ingericht is, schrijf ik wat plastisch. Romans leiden af.
Maar misschien - denk ik af en toe - heb ik teveel gemist.
Reacties