De vier brachten samen de dag door
"[haar] ... werk combineert hoge en lage culturele elementen met postmodern spel, waarbij ze put uit invloeden als filosoof Jean Baudrillard en schrijfster Kathy Acker, over wie ze een baanbrekende biografie heeft geschreven. Deze keer heeft Kraus echter een waargebeurde misdaadwending toegevoegd, een zet die de inzet van het bijtende sociale commentaar van haar roman verandert.
The Four Spent the Day Together is misschien wel Kraus’ meest conceptueel ambitieuze, formeel interessante en politiek geladen roman tot nu toe. Het is geschreven in drie historisch overlappende delen, verspreid over de jaren zestig tot en met de jaren twintig, ....
De roman schetst de spanningen van het dagelijks leven in een afnemende mondiale supermacht. De thema's variëren van de opkomst van neoliberale hebzucht, gentrificatie en het gevangenis-industriële complex, tot de giftige wolk van reactionaire politiek, censuur en cancelcultuur die zich boven een getwitterd Amerika heeft gevestigd, inclusief zijn literaire cultuur.
[het boek]... presenteert zichzelf aanvankelijk als het verhaal van een kunstenaar genaamd Catt Greene.
- Het eerste deel leest als een coming-of-age-roman over Catts rebelse tienerjaren die opgroeiden in Milford, Connecticut.
- Het tweede deel is een werk van nauwelijks verhulde autofictie over de druk van Catts leven als schrijver van middelbare leeftijd, getrouwd met een herstellende verslaafde.
- In het laatste deel wordt ... een ‘waargebeurde misdaadroman’. Door deze stap kan Catt zichzelf decentraliseren en schrijven over kwesties die ver buiten haar gebruikelijke gezichtsveld als kunstenaar vallen. Ze ziet parallellen tussen haar leven en sommige tieners die betrokken zijn bij een meth-moordzaak.
Bij het blootleggen van de overeenkomsten allegoriseert Kraus op behendige wijze hoe armoede, racisme en politieke corruptie cycli van ongelijkheid veroorzaken voor de Amerikaanse arbeidersklasse.
Beginnend in Milford tijdens de turbulente jaren zestig, ... de belangrijkste slogan van die tijd ... : “het persoonlijke [is] politiek...”
Kraus reflecteert op de gentrificatie van Brooklyn, waardoor de ouders van Catt uit hun arbeidersbuurt worden geprijsd. Het gezin verhuist naar de buitenwijk Milford, waar ondanks de verschillen met de stad ook extreme economische ongelijkheid overheerst. Catts vader brengt het grootste deel van zijn dagen door op zijn werk in het kantoor van Cambridge University Press in Manhattan. Haar moeder zorgt nog steeds thuis voor hun twee kinderen, een huisvrouw die lijdt aan wat feministe Betty Friedan uit de tweede golf het ‘onuitgesproken’ probleem noemde dat blanke vrouwen uit de middenklasse achtervolgt. Haar zus Carla worstelt met een verkeerd gediagnosticeerde ontwikkelingsstoornis, waar de vroegrijpe Catt openlijk een hekel aan heeft, waardoor ze actie onderneemt.
Meegesleept door de rebelse geest van haar generatie raakt Catt betrokken bij de counterculture van sit-ins, drugs, motorfietsen en radicale politiek.
De roman schiet vervolgens vooruit in de tijd om zich te concentreren op Catts carrière als schrijver en professor creatief schrijven, en op haar relaties. Politiek steekt opnieuw de kop op in het dagelijks leven van de personages. Catt en haar eerste echtgenoot, een oudere Franse professor in de filosofie ..., protesteren tegen de helse oorlog van George W. Bush en Dick Cheney in het Midden-Oosten en het bewind van ‘antiterroristische’ terreur – waarvan één agenda het onderdrukken van politieke dissidenten was door toezicht te houden op anti-oorlogsdemonstranten.
Politieke solidariteit trekt Catt naar haar tweede echtgenoot Paul Garcia .... Paul heeft een verzonnen gevangenisstraf van drie jaar uitgezeten na een door drugs veroorzaakte misdaad, waarbij hij $ 900 stal van een bedrijf waarin Cheney had geïnvesteerd. Catt en haar eerste echtgenoot sponsoren Paul om een psychologiestudie te volgen, terwijl hij worstelt om zijn leven te veranderen.
Terwijl Catts open huwelijk op de klippen loopt, kopen zij en Paul een vakantiehuis op het platteland van Balsam, Minnesota: het land van Bob Dylans North Country Blues. Catt hoopt een creatief toevluchtsoord te vinden, weg van de drukte van Los Angeles. Paul zoekt een toevluchtsoord voor de moeilijkheden van zijn maatschappelijk werk in de armste, meest wanhopige buurten van de stad.
Hoe langer ze doorbrengen in het subliem mooie landschap van Noord-Minnesota, hoe meer ze worden blootgesteld aan de duistere raadsels ervan. Ooit een ijzerertskrachtcentrale, is de postindustriële Iron Range nu een regio in verval. Vasthoudend aan mythen over een verloren tijdperk van welvaart, is het een MAGA-bolwerk geworden van diepgeworteld conservatisme, grote economische ongelijkheid en welig tierende verslaving. Een epidemie van methamfetamines ('hillbilly-heroïne' anno 2000) is uit de hand gelopen trol.
De locatie blijkt niet bevorderlijk voor het herstel van Paul. Een verschuiving naar zijn perspectief in dit deel is cruciaal voor de personalisering van de politiek door de roman. Paul is een Amerikaan uit de arbeidersklasse, afkomstig uit een raciale minderheid en een medewerker in de geestelijke gezondheidszorg. Zijn leven is er een van ontberingen geweest. Zijn perspectief verbindt de draden van het politieke commentaar van het boek met elkaar. Een aangrijpende loopbaanbegeleiding van in moeilijkheden verkerende jongeren en verslaafden, terwijl hij worstelt met zijn eigen herstel van zijn verslaving, leidt hem in een neerwaartse spiraal: overtredingen op het gebied van rijden onder invloed, ontslagen en mislukte huwelijken.
In het laatste deel van de roman, dat zich eind 2010 afspeelt, worstelt Catt met het vooruitzicht van een tweede scheiding. Op dit punt hoort ze van een moordzaak in het nabijgelegen Hibbing, Minnesota. Drie tieners worden beschuldigd van samenzwering om een kennis te vermoorden terwijl ze onder invloed waren van crystal meth. Hun families, wetshandhavers, de gemeenschap, Catt en zelfs de verdachten zelf begrijpen hun motieven niet.
Catt probeert aan haar persoonlijke en professionele problemen te ontsnappen en raakt geobsedeerd door het onderzoeken van de zaak. In plaats van zich te concentreren op de onschuld of schuld van de verdachten, bestudeert ze hun jeugdervaringen met armoede, gebroken gezinnen, misbruik en niet-gediagnosticeerde handicaps.
... Wat is het resultaat van deze plotselinge omweg naar ‘true-misdaadfictie’? Wat zijn de implicaties als je op deze manier over het boek denkt?
‘Misdaden zijn als boeken’, bedacht Kraus in een recent interview, in die zin dat ‘een misdaad het leven op dezelfde manier indeelt als een roman de tijd, en binnen die haakjes kun je verschillende stromen gaan bestuderen’. Dit kan leiden tot “een laattijdig begrip van het hele systemische onrecht dat in de eerste plaats tot de situatie heeft geleid”.
Als we vanaf dit punt achteruit lezen, kunnen we nagaan hoe Kraus haar persoonlijke geschiedenis heeft uitgezet op een manier die het keerpunt van de roman voorafschaduwt.
Eerst onderzoekt ze de problemen van haar familie met depressie en handicap, en haar eigen jeugdige experimenten met recreatieve drugs en kleine criminaliteit. Vervolgens denkt ze na over de moeilijkheden van het leven met een echtgenoot die probeert zijn leven te veranderen, maar bij elke gelegenheid wordt betrapt, gestigmatiseerd als misdadiger en verslaafde binnen een rechtssysteem dat hem racistisch profileert.
Door het verhaal te heroriënteren op de levens van een groep kinderen voor en nadat ze een gruwelijke misdaad hebben begaan, daagt Kraus zichzelf uit om ‘de dingen te zien vanuit het gezichtspunt van het personage, niet vanuit mijn gezichtspunt’ om ‘psychisch door te dringen in de geesteswereld van deze kinderen en hoe zij de dingen zien’. Door onderzoeksmateriaal te integreren in een literaire reconstructie van die personages en gebeurtenissen, onderzoekt ze de parallellen tussen haar geschiedenis en die van hen.
Wat kan een gruwelijke meth-aangedreven moord in de Iron Range in het noorden van Minnesota ons vertellen over de postindustriële achteruitgang en de malaise van drugsverslaving, armoede en toenemend rechts conservatisme?
Kraus haalt een blad uit het boek van Truman Capote ... en combineert journalistiek met autofictie om te onderzoeken hoe de levens van deze personages worden bepaald door historische breuken veroorzaakt door politieke strijd. Catts onderzoek naar wat drie tieners ertoe bracht een kennis in koelen bloede te vermoorden, leidt tot urgentere vragen over wat er zo vreselijk mis is gegaan in het Amerikaanse leven.
In zekere zin schrijft Kraus ... over wat een misdaad ons kan leren over wat boeken doen. Want als boeken net als misdaden zijn, zoals zij beweert, dan kan schrijven worden opgevat als een middel om ‘dingen te onderzoeken’ door ‘een beetje dieper te kijken dan mensen kijken in de loop van een verdoofd dagelijks leven’.
“Het leuke van lezen is dat de schrijver zo ver heeft gekeken en je dingen vertelt die je niet wist, of die je op een subliminale manier wist”, legt ze uit. “De functie van schrijven is om gedachten en gevoelens een stem te geven en ze naar voren te brengen om ze te verwoorden.”
Op één niveau is het onverwachte derde deel van de roman dat Kraus 'true-misdaadfictie' gebruikt om het onvermogen van haar cultuur om met dit soort problemen om te gaan bloot te leggen.
Tot de cultstatus van Kraus behoren grote hedendaagse schrijvers als Sheila Heti, Rachel Kushner en Maggie Nelson, maar ook beroemdheden Lena Dunham en Alexa Chung. ...
Via Catt denkt Kraus ook na over de vreemde gevolgen van beroemd worden na de televisieadaptatieversie van I Love Dick. In eerste instantie wordt Catt beschouwd als een baanbrekende ‘oudere blanke feministe’ en een voorloper van de #MeToo-beweging. Maar ze wekt al snel woede op omdat ze weigert een kunstenaarscollectief uit Los Angeles te boycotten dat ervan wordt beschuldigd stilzwijgend de gentrificatie van de arbeiderswijken van Chicano te steunen.
Kraus richt hier haar satirische blik weer op bevoorrechte maar onbewuste Ivy League-studenten en andere commentatoren, die haar lezingen op NYU kozen toen ze haar Acker-biografie promootte.
... In The Four Spent the Day Together wordt Catt (net als Kraus) vergeleken met koelbloedige vastgoedinvesteerders zoals de Trump-familie – ‘huisjesmelkers’ die profiteren van meedogenloze campagnes van raciale redlining en gentrificatie (zie Woody Guthrie’s klassieke lied over de duistere praktijken en het racisme van zijn huisbaas Fred Trump voor een beknopt verslag). Zonder haar te kennen beschuldigen de demonstranten Catt ervan haar man ‘raciaal te fetisjiseren’.
Het opnieuw bekijken van deze schandalen zou in zekere zin kunnen worden afgedaan als louter defensief. Maar Kraus gebruikt deze ongemakkelijke ervaringen ook om een scherp sociaal commentaar te ontwikkelen op de giftige twitterisering van politiek en cultuur. Ze vestigt de aandacht op de tegenstrijdigheden en reactionaire tendensen van sociale media en onlinegemeenschappen, evenals op de gevaarlijke effecten van censuur wanneer deze tendensen migreren naar de sfeer van literatuur en kritiek.
Kraus heeft gezegd dat ze bij het schrijven van deze roman hoopte dat het ‘een venster zou kunnen bieden op wat de cultuur en het bewustzijn zijn buiten de intellectuele werelden in het reguliere Amerika’. Dit is, zo merkte ze op, ‘niet iets waar in de hoge kunst veel naar wordt gekeken’ in de Verenigde Staten.
[Het boek] bereikt echter precies dat. Het culmineert in een visie van culturele leegte, welig tierende politieke corruptie, overpolitie en massale opsluiting – en volksgezondheids- en welzijnssystemen die er niet in slagen adequate vangnetten te bieden aan individuen of steun te bieden aan gemeenschappen in crisis.
In plaats van een autobiografie met een waargebeurde misdaadroman erop, blijven we zitten met een ontnuchterende allegorie van Amerika’s tegenstellingen en zijn al lang bestaande politieke ongelijkheden. Kraus beschrijft hoe deze zich de afgelopen zestig jaar hebben verdiept en veranderd in nieuwe, angstaanjagende vormen.
Provocerend en toch onverschrokken belooft The Four Spent the Day Together moeilijke gesprekken op gang te brengen over wat heeft geleid tot de cultuur en politiek van Trumps Amerika 2.0."
(bron: Dit artikel is opnieuw gepubliceerd uit The Conversation. Het is geschreven door: Tamlyn Avery, Universiteit van Adelaide, https://au.news.yahoo.com/true-crime-twist-cult-classic-041002092.html)
Reacties