Ik ben 96
Een familielid belde op mijn mobiel. IK schrijf familielid omdat ik niet precies weet hoe de relatie te definieren. Een oudoom of achterneef, in ieder geval iemand waar ik dezelfde voorouders mee heb.
Van mijn moeder's kant.
De man belde mij en ik wist wie hij was. Ik denk dat ik hem ooit gezien moet hebben, maar dat is zeker veertig jaar terug of langer geleden. Maar ik wist in ieder geval wie het was, als referentie van mijn moeder.
En passant kwam het overlijden van mijn moeder ter sprake, vrij in het begin van het gesprek, en ook hier ben ik niet nauwkeurig genoeg. Hij vroeg direct op de man af, hoe is het met je moeder?
Hij kende mijn broer beter (maar kon deze nu niet bereiken), zo begreep ik en vroeg hoe het met mijn zus was.
Het was geen echt open gesprek, meer een verzameling van feitjes en weetjes. Op zich zou ik wel geïnteresseerd zijn in achtergrondinformatie over die kant van de familie. Ik antwoordde ergens dat er van die tak van de familie een boekje was uitgegeven, maar heb die relatie niet nagezocht.
Dan halverwege het gesprek vertelde hij, ik ben zesennegentig.
Dat was meer dan een getal.
96.
In taal is het gebruikelijk om cijfers wanneer deze een leeftijd aangeven, voluit te schrijven. Dat heeft zo zijn functie. Een getal is koud. voluit geschreven cijfers bieden net iets meer respect.
Ik bleef achter met de herinnering van mijn moeder over een voorval waar deze oud-oom zelf ook aan refereerde. Een bezoek aan Domburg. We gingen uit elkaar met beide een beeld van die ontmoeting, zonder dat het een gezamenlijke noemer kon krijgen. Twee ervaringen die gescheiden bleven, als een oud stel dat nog wel getrouwd was, maar waar de liefde al lang was vervlogen.
In een tijd waar het idee van pensioen volop in de media terugkeert, kon ik me haast niet indenken dat iemand 96 was. Of zesennegentig.
Mijn vader kon nooit van een pensioen genieten. In ons gesprek is dat feit niet aangeraakt. Het bleef bij de "moederskant."
-- 15 maart, een dag later, in het nieuws:
Reacties