Het Suprabewustzijn bestaat

Ik las dit boek van Dr. Mauel Sans Segarra (in samenwerking met Juan Carlos Cebrián) over wat hij het suprabewustzijn noemt. Als covertekst schrijft hij dat door contact te krijgen met het suprabewustzijn het ego beheerst kan worden, en dat noemt hij onze "valse identiteit," het niet-ik die door vier krachtige wapens in stand gehouden worden: onwetendheid, affectie voor het materiële, het egoïsme en angst.

"Elke angst is uiteindelijk angst voor de dood." Dat sluit aan bij de kern van het boek, Near Death Experience (NDE), of bijna dood-ervaringen. In dat stadium komen patiënten tot ene bewustzijn dat hun leven erna verandert.

Segarra was arts en chirurg van interne geneeskunde en is zich na zijn pensioen gaan richten op de ervaringen waar hij als chirurg al mee te maken heeft gehad, maar waar hij nooit een antwoord op kon vinden. Hij vertelt over zijn reis tot chirurg waar hij van jongs af aan al gefascineerd werd door de biologie en een dode vogel wist te ontleden omdat hij nieuwsgierig was naar het binnenste. Zijn moeder was verpleegster (operatiekundige) en zijn vader "werkte ook in de gezondheidszorg." Toen hij een patiënt in de eerste hulp moest reanimeren kwam hij tot deze ontwikkeling die zijn perspectief voor het leven verandert.

De NDE kan hij niet vanuit een wetenschappelijke formatie verklaren totdat hij een verklaring ging zoeken bij de quantummechanica (qm).  Om het suprabewustzijn uit te leggen, vertelt hij over de oceaan, en het wat en patronen die er in te vinden zijn en die aan de oppervlakte komen en haalt het werk van Penrose en Hameroff erbij die hier onderzoek naar gedaan hebben en onverklaarbare stromingen via de qm konden duiden.  Dan vertelt hij over onderzoekers en filosofen die in het verleden over het bewustzijn hebben nagedacht. Bij suprabewustzijn kan je niet aan een gewoon bewustzijn denken, maar aan iets waar alles met elkaar verbonden is. 

De "normale" wetenschappelijk verklaring (descartes en newton) gaan in op een materialistische (en realistische) visie en geven een systematisch antwoord, waar veranderingen te meten zijn. Bewustzijn echter is iets dat niet zichtbaar is en ook niet te meten valt, en waar dus een andere "techniek" voor nodig is om te begrijpen. Medisch gezien gaat hij vervolgens in op het sterfteproces (desconnectie van de neocortex die voor desoriëntatie zorgt) van het limbische systeem. In de tweede fase is er een stilstand in het basale brein (reptielenbrein) waardoor het hartritme en de longfunctie stopt.

De qm voegt hier echter twee fenomenen aan toe, dat van superpositie waar iets op twee momenten en plaatsen tegelijk kan bestaan, en verwevenheid van acties ongeacht de afstand tussen hen.

Vervolgens gaat hij meer in detail in op de NDE, de wetenschappelijke verklaring ervoor en de parallel met hallucinaties [ook in de bijlage wordt hier opnieuw aandacht aan besteed]. Deze methode kan echter niet de beschrijving leveren van de ziekte fenomenen (etiopatogenie en fysiopatologie), waarvoor geen verklaringen zijn, zoals dat de patiënten alles herinneren van hun NDE. Dan volgt een introducerend hoofdstuk met elementen van qm, over quarks en bosons. Men sterft zoals men leeft, volgt hierop waarin de arts uitlegt dat de dood niet het einde is, maar een transformatie. Waarom zijn mensen bang voor de dood, als dit in feite niet als zodanig bestaat. Het supra-bewustzijn is eeuwig, is een van de eigenschappen, het is holistisch en er bestaan archetypes waarmee hij ingaat op de theorie van Jung [die natuurlijk zelf veel geschreven heeft over wat deze het collectieve bewustzijn noemde.. is dat niet hetzelfde als het suprabewustzijn, vraag je je dan meteen af. Segarra zegt hier niets over]. Hij komt via een uitstap bij de kwantumbiologie (drie bladzijden) bij het universele kwantum bewustzijn.

Het boek - ongeveer een kwart - gaat dan verder met specifieke cases, wat erg anekdotisch overkomt.

 Literatuurlijst:

• Alexander E., Barnaby B., Blanch Matute M. A., Bohm D., Bohr N., Bollore M. Y. Y Bonnassies, Bush N. E., Byrne R., Capra F., Clegg B., Dalái Lama, Dawkins R., Descartes R., Damásio A., Einstein Albert, Fenwick F., Feynman R. P., Fuster Y Sampedro J. L., Fuster V. Y Corbella J., Gaona Cartolano J. M., Goswami A., Greyson B., Grof Stanislav, Hameroff S. R. Y Penrose R., Hawking S., Hawkins D. R., Heisenberg W., Jung C. G., Kandel E. R., Kübler-Ross E., Lao-Tse, Long J. Y Perry P. J., Lázaro C., Michio K., Miret S., Moody R. A., Morse M., Newton M., Paolelli E., Parnia S. Et Al., Penrose R., Plum F. Y Posner M., Punset E., Romero T., Rossner M., Sabom M., Sartori P., Schrödinger E., Selbie J., Swedenborg E., Talbot M., Tolle E., Van Lommel Pim, Versyp T., Vigne P., Weiss B. L., Wilber K., Xu G. Mihaylova T. Li D. Et Al., Yates J., Yogananda P., 

Wat mij vooral opvalt is dat de schrijver van het boek een stropdas draagt. Ik moet dan gelijk aan een andere professional uit Spanje denken, (Pérez Reverte) die meent dat je beter te veel dan te weinig aan je persoonlijke verzorging (lees dress code) kunt doen. Maar in dit geval denk ik dat de chirurg te veel zijn best doet om zijn gelijk te bewijzen, en dus ook maar een mainstream stropdas draagt. 

--