De grens als symbool
Grenzen stellen. Vaak zie je dat in combinatie met Nee-zeggen.
- - - tot hier en dan verder (zag ik ergens als boektitel) - - -
De grens wordt vaak gebruikt als geografische scheidingslijn. En dat is weinig symbolisch, behalve misschien wanneer je Checkpoint Charlie bezoekt.
Daarnaast kan een grens ook een limiet aangeven. Tot hier en niet verder. Zelf heb ik moeite met deze grens en ik vraag me af hoe dat komt. Want ik weet wel lijnen te trekken, ik heb een gevoel voor cijfers en geometrie of meer algemeen, rekenen en wiskunde. En dat - denk ik dan - helpt je weinig met dit idee van grenzen. Er zit een emotionele factor in. Tot hier is het goed, maar verder niet. Dat is een emotionele grens.
Misschien is het ook te vinden in kleuren, nuances en gradaties. Dat links zwart ligt, rechts ligt wit, en grijs is een groot vlak wat er tussen ligt.
Cijfermatig kan je lijnen trekken, maar gevoelsmatig? 
De grens tussen Frankrijk en Zwitserland heeft ook weinig met gevoel te maken. Je gaat van het ene naar het andere gebied, maar je kan ook altijd weer terug. Is dat inherent aan het leven van de toerist. Die kruist vele grenzen in zijn leven, of vaak qua frequentie, maar weet altijd weer waar hij thuis is.
De grens over, het beloofde land in. Richting onzekerheid. De grens van wat je kent en niet. Kennis is te vergelijken met een landkaart of gebied dat deels wel en deels niet ontgonnen is. Als je tien keer in Frankrijk bent geweest, al dan niet op vakantie, en de elfde keer weet je een beetje wat je kan verwachten. Maar als je Frankrijk kent, zal Madagascar altijd vreemd blijven tot je ook dat gebied hebt bezocht. In Afrika is de diversiteit van het landschap en gemeenschap groter en complexer dan in Europa, maar ook daar zal een reiziger op een gegeven moment het gebied kennen en geen geheimen meer opgeven. Er is ongetwijfeld iemand op de aarde die elk land heeft bezocht. En zodoende "alle" grenzen kent. Toch zal naarmate je meer gereisd hebt, elk nieuw gebied minder verrassingen opleveren. Als je op alle contenten bent geweest in slecht een land per continent moet je heel wat weten van hoe de wereld er qua geografie en bevolking uit ziet. Tegelijkertijd is iemand die heel zijn leven enkel in een land geweest is, maar dat tot in de puntjes kent, nog steeds de mogelijkheid tegen kan komen dat er dingen nieuw zijn.
Dat brengt me misschien tot de limiet-variant. Is het wel mogelijk om alles te kunnen kennen? Is er altijd niet iets dan onbekend blijft. Ik denk dan aan wat er nu gebeurt met de bouwen van datacentra om de data in de wereld op te slaan. Er komt steeds meer. Maar zit daar ook geen grens aan. Of juist niet? Denken we dat we de kennis in de wereld kunnen begrenzen?
Ondertussen stap ik de grens over en kom ik in een nieuw land, een onbekend gebied. Waar weer dezelfde regels gelden. Als toerist is mijn bezoek vluchtig en maak ik kort kennis, maar om alles te kunnen weten en begrijpen van het nieuwe gebied moet je er eeuwig wonen, en zelfs dat is niet genoeg.
... Bij organisatie is het eenvoudig. Die zijn begrensd. Je loopt het ene kantoor in, het andere uit. Waar het ene bedrijf eindigt, begint het andere. Bedrijven zijn eenvoudige entiteiten. Dieren ook, planten misschien. De natuur als geheel is al moeilijker te bevatten en begrenzen. Maar de mens? Die is oneindig complex. En niet af te bakenen?
--
PS. Boekcover heeft geen directe relatie met verhaal
Reacties