De burkini
Te midden van de opwinding en verontwaardiging over Ceuta, Marokko de migrant en vooral het fenomeen van moslimextremist, moet ik iets bekennen.
Ik liep van de boulevard het strand op en zag even verder beneden iets glinsteren. Het ging volledig tegen mijn wil in. Ik bedoel, zoiets zie je niet aankomen. Het is meer van, "wie had dat gedacht."
Maar dit kon niet anders dan verliefdheid zijn.
Het gebeurde een paar dagen geleden. Ik lag aan het strand en zat een beetje voor me uit te mijmeren, dat is een combinatie van vooruitkijken en mijmeren. Dat laatste over het leven en dat er zoveel dingen goed gaan, waar je verbaast over kan staan. Zouden er niet veel meer ongelukken moeten plaatsvinden?
Maar goed ik lag daar op een plek waar na zessen nog plaats was, toevallig naast een groep van Spaanse vrouwen die topless lagen, en ik kon het niet laten, maar mijn oog viel op een van de tepels waar een piercing doorheen geprikt lag. Dat was denk ik de glinstering die me eerder opviel.
Naast deze groep en boven mij, zogezegd zaten moslimmannen en ik denk dat ze die plek gekozen hadden voor het uitzicht.
Het was denk ik rond half acht dat er een vrouw langs kwam lopen, die een - wat ik nu weet - burkini aanhad. Maar dan niet zoiets op de afbeelding hiernaast. Ik zocht tevergeefs op het internet, maar deze was helder lichter dan kanariegeel, met een paar strepen turquoise, en enkel haar handen, gezicht en voeten waren onbedekt. De benen waren niet zoals deze legging, aan de huid afgesloten, maar hadden kleine pijpjes waardoor er een ander effect ontstond. Vrijelijk en bewegelijk.
Ik moet haar hebben aangestaard. Ze had wat uitstekende jukbeenderen, en verder een sereen gezicht, dat ik verder niet zal proberen te omschrijven, maar met een glimlach die voor mij bedoeld moet zijn geweest. Ze wierp een blik en draaide haar gezicht weer om.
En even snel als ik haar zag was ze ook weer verdwenen, waarna ik opstond en haar achterna liep, echter zonder succes. Het geheel moet op een Italiaans filmfragment hebben geleken waar een figuur opduikt en vervolgens weer verdwijnt, als een soort kat en muisspel.
Sindsdien loop ik uren op het strand om te zien of ik haar wederom tegenkom. Ik ben net weer terug om even mijn gedachten tot rust te brengen.
Het kan zijn dat ik verliefd ben op een beeld. Op de impliciete erotiek van de sluier of bedekking. Want de borsten kunnen in de vrije natuur misschien nog bekoren, maar aan de grove cultuur van het strand? Ik doel dan voornamelijk op de nadelige effecten van het zonlicht en vooral de UV-straling. Borsten zijn bijzonder gevoelig. Zelf ben ik wat ouder en weet dat hier in het zuiden de dermatologen overuren draaien. Maar dat is een ander verhaal.
En haar kleding, kleurig en ... vlekkeloos. Dat is op zich al een wonder om tegen te komen, zo licht en dan in aller schoonheid? Net geen maagdelijk wit, maar toch...
Gelukkig gaat verliefdheid bijna nooit over in echte liefde, want bij liefde moet er niet teveel verborgen blijven. Een beetje geheimzinnigheid is waarschijnlijk wel prima, maar de rest?
En fin. Ze moest francaise geweest zijn, want dat zijn de meeste moslima die hier aanmeren. Net zoals negentig procent van de auto's met Nederlands kenteken, op weg zijn naar Marokko.
Reacties