Drie filosofische succesmodellen

 

Hier is een natuurlijk klinkende vertaling van je tekst:

**Wat maakt sommige denkers tot rocksterren van het denken?**

Naast originaliteit of diepgang spelen andere factoren een rol: een gave om pakkende concepten te bedenken in tijden van grote onzekerheid, en het gemak om zich te bewegen in de culturele circuits van een breed publiek. *"Denkers gedragen zich als kleine bedrijfjes die hun zichtbaarheid in de ideeënmarkt willen maximaliseren"*, schrijft Stefano Micali met bijtende ironie in zijn essay *Cómo tener éxito en filosofía* (Herder).

De Italiaanse filosoof maakt een classificatie van deze auteurs en beschrijft hun argumentatieve trucs en publieke houdingen. Zo onderscheidt hij drie "privilegeerde wegen naar succes".

De eerste wordt belopen door denkers als Byung-Chul Han of Peter Sloterdijk: het pad van de profeten van de dystopie. Zij hebben door dat de wereld al een onherkende catastrofale dystopie is geworden en dat alles alleen maar slechter wordt.

De tweede, typisch voor auteurs als Slavoj Žižek, is de dramatisch-spectaculaire performance: continu produceren, over van alles en nog wat, met een discours dat zo soepel is als jazzimprovisatie, door hoge en lage cultuur te mengen, doctrines te combineren en altijd in de schijnwerpers te staan. Denk aan Žižeks beroemde grappen.

Tot slot is er het zich ontwikkelen tot een merk, een strategie die Micali toeschrijft aan auteurs als Judith Butler. Een maatschappelijk thema is onlosmakelijk verbonden met hun naam – voor Micali is Butlers naam net zozeer verbonden met genderkwesties als Nike met sportschoenen. *"De denker-markt"*, schrijft Micali, *"kan niet anders dan zich bezighouden met actuele thema’s (zoals ecologie of genderidentiteit) en moet, om zichtbaarheid te vergroten, de indruk wekken dat hij de discoursas te radicaal heeft verplaatst."*

De drie modellen sluiten elkaar niet uit.