Management, Cultuur & Verandering

Ik schrijf vooral voor mezelf, dat motto van Jan Pen heb ik hier al eens herhaald. Maar helemaal kloppen doet het natuurlijk niet. Ik heb twee doelen in mijn leven: geld verdienen en de wereld een klein stukje helpen beter te maken. Dat laatste door mezelf beter te maken. En daardoor schrijf ik weer. Geld verdienen en de wereld beter maken, zou dat niet elk motto van een bedrijf kunnen zijn: iets doen voor anderen, en er nog geld aan over houden ook. Soms is die relatie wel erg indirect. Geld-verdienen kan je geen purpose statement noemen. De wereld beter maken misschien nog wel. Toch was mijn schrijven altijd wel een beetje doelloos. Ik schreef maar wat, binnen de contouren van M Cen V. Maar wat was nu echt het doel. Toevallig vandaag kwam ik daar achter. Of kreeg ik een voorbeeld om mijn leven meer doelgericht te maken, voor dat deel dat niet direct geld verdienen behelst. Schrijven over bedrijven waarbij de balans tussen geld verdienen en de wereld beter maken totaal niet mee...

Ik kwam op dit boek terecht na het lezen van het verhaal, een boek van Guy Spier , en later in het boek van Andy Core (Change your day...). Dus het verhaal van de Boeing kende ik al. Maar als korte samenvatting: Boeing deed voor de oorlog mee met een nieuw vliegtuigontwerp, dat na de oplevering werd gevlogen door een zeer ervaren piloot. Echter, het nieuwe toestel vroeg om een extra gebruiksaanwijzing, die de piloot niet kende. Hij overleefde de vlucht niet, en door deze ervaring begonnen piloten checklisten te gebruiken bij hun vluchten. Niet alleen piloten hebben een checklist nodig, ook andere beroepen die met zeer complexe situaties te maken hebben, zoals medisch specialisten. De wereld is juist complexer geworden door al deze specialisten. Een deel van het boek gaat over de medische wereld, hetgeen niet zo vreemd is want de schrijver is een chirurg. De complexiteit waar professionals mee te maken hebben zijn tweeledig: 1. Menselijk geheugen kan het ontgelden in situaties van...

Ik zie (de wat meer generieke) architect niet snel een formule gebruiken, dat lijkt me (productief gezien) meer iets voor de (wat specialistische) ingenieur. Maar los daarvan, wat zou "K = Talent - Naïviteit" kunnen beteken? Zijn het twee begrippen die je in een en dezelfde vergelijking kan vinden. Ja, want hij is te vinden in de roman van Arnon Grunberg, De man zonder ziekte . Kracht is talent - naïviteit, zegt een architect in het verhaal. Nee, want de vergelijking slaat nergens op, maar in literatuur kan natuurlijk alles. Kracht vind ik niet zo'n interessant begrip qua productiviteit. De een heeft meer kracht dan de ander. Macht en kracht worden vaak gebruikt, de eerste vaak met een negatievere lading dat de laatste. Talent, daar zijn boekenkasten over vol geschreven. Productiviteit begint met talent, maar eindigt daar nooit. Doorzettingsvermogen is typisch iets wat talent moet aanvullen. Maar hoe zit het met naïviteit? Ik zocht op mijn eigen blog naar waar ik dit...

Ik las dit boek in 2016, en herlas het opnieuw. Tot mijn verbazing merkte ik bij het herlezen hoeveel ik toch vergeten was. Dat betekent dat ik of het te weinig ingeprint heb, of ik ben het gewoon weer vergeten. In beide gevallen heeft het te weinig indruk op me achter gelaten denk ik. Of ik kan gedacht hebben, ik doe al veel in die richting. Vergeet het dus maar, ik heb het opgenomen... Change your day... is van Andy Core, en uit 2014.  A realistic guide to sustained motivation, more productivity, and the art of working well. Het boek gaat over Strugglers, Strivers & Thrivers . De eerste "categorie" professionals die worstelen om hun doelen te bereiken, de tweede die "goed bezig zijn," maar niet presteren als de High Performers, die als de laatste, the Thrivers, alles doen om hun doelen te behalen. En dat zijn niet altijd de minste doelen, maar Big Hairy Audacious Goals. De doelgroep van het boek heeft vaak geen energie, is snel afgeleid, te bezorgd over ...

The leader who had no title, is een boek van Robin Sharma, en gepubliceerd in 2010 vlak na de financiële crisis. Dat voorval heeft een grote invloed gehad op de publicatie. De essentie van het boek is dan ook dat slechte tijden om goede leiders vragen. Juist dan. Precies wat we niet zien, overigens. Obama was niet een echt goede leider, maar iemand met een mooi verhaal. Het boek is een combinatie van een verhaal en coachingslessen die eruit gedistilleerd kunnen worden. Een jongeman die werkt voor een grote winkelketen van boeken ontmoet een oudere man, en die vertelt dat hij zijn vader gekend heeft. De man rijdt in een Ferrari lezen we later (en dat refereert denk ik aan een ander boek van de auteur). De oudere man nodigt de jonge wat verdwaalde kerel uit om naar een begraafplaats te komen. Daar laat hij hem twee graven zien. In het eerste graf ligt iets dat te vertalen is als spijt. De spijt die je voelt bij de dood wanneer je niet in volle teugen geleefd hebt, en niet het beste uit j...

Bij het lezen van dit boek voelde ik me even een "loser" dat iedereen dit verhaal kende en ik niet. Ben ik de laatste die dit boek gelezen heeft? Misschien heb ik destijds van de inhoud gehoord, want de kaft is zeker niet aan me voorbij gegaan zonder dat ik er iets over las, al was het maar in het nieuws. Maar toch vreemd dat een onderwerp dat zo dicht bij me staat (o.a. Argentinië) ik volledig heb laten passeren. Je kan niet alles weten en lezen. Maar na het lezen van dit verhaal, denk ik dat anderen er naast zitten, over Milton Friedman en de Chicago School. Naomi Klein schrijft over de shock doctrine als een interventiemechanisme van de economische machthebbers die hun visie van liberale economische politiek (voornamelijk gericht op de "CHicago-school") vooral bij de minder oplettende en minder krachtige landen in de praktijk brengen. Het verhaal begint bij Chile en de afzetting van Allende, en de opkomst van Pinochet die door de Chicago School aanhangers g...

En dan opeens is de tijd om. In een half jaar lees ik zo'n honderd boeken. Van het ene boek kom je in het andere. Je zou zo door kunnen gaan, maar ik kom erachter dat lezen belangrijk is, maar dat er meer is dan boeken.  Toch blijf ik in een andere ritme wel doorlezen. Ik wil tegelijkertijd ook deze periode afsluiten met een terugblik. Wat doet dat lezen van al die boeken met je? Heel algemeen gesteld, kom ik erachter - expliciet - dat er heel wat kennis is in de wereld. Heel veel. Niet alleen in boeken, maar "expertise" kan je daar toch wel uithalen. In de Zwarte Zwaan stelt Taleb hierover, wanneer hij de bibliotheek van Umberto Eco als voorbeeld neemt, dat mensen niet kijken naar de boeken die er niet staan. En dat een grote bibliotheek niet betekent dat je alles gelezen moet hebben. Er is veel kennis, en lezen vermeerdert sommige delen van je eigen kennis, maar belangrijk voor mij was te voelen of zien dat je toch niet alles kan weten. Ik lees dus zeker niet om me...