Management, Cultuur & Verandering

Bij het lezen van dit boek voelde ik me even een "loser" dat iedereen dit verhaal kende en ik niet. Ben ik de laatste die dit boek gelezen heeft? Misschien heb ik destijds van de inhoud gehoord, want de kaft is zeker niet aan me voorbij gegaan zonder dat ik er iets over las, al was het maar in het nieuws. Maar toch vreemd dat een onderwerp dat zo dicht bij me staat (o.a. Argentinië) ik volledig heb laten passeren. Je kan niet alles weten en lezen. Maar na het lezen van dit verhaal, denk ik dat anderen er naast zitten, over Milton Friedman en de Chicago School. Naomi Klein schrijft over de shock doctrine als een interventiemechanisme van de economische machthebbers die hun visie van liberale economische politiek (voornamelijk gericht op de "CHicago-school") vooral bij de minder oplettende en minder krachtige landen in de praktijk brengen. Het verhaal begint bij Chile en de afzetting van Allende, en de opkomst van Pinochet die door de Chicago School aanhangers g...

En dan opeens is de tijd om. In een half jaar lees ik zo'n honderd boeken. Van het ene boek kom je in het andere. Je zou zo door kunnen gaan, maar ik kom erachter dat lezen belangrijk is, maar dat er meer is dan boeken.  Toch blijf ik in een andere ritme wel doorlezen. Ik wil tegelijkertijd ook deze periode afsluiten met een terugblik. Wat doet dat lezen van al die boeken met je? Heel algemeen gesteld, kom ik erachter - expliciet - dat er heel wat kennis is in de wereld. Heel veel. Niet alleen in boeken, maar "expertise" kan je daar toch wel uithalen. In de Zwarte Zwaan stelt Taleb hierover, wanneer hij de bibliotheek van Umberto Eco als voorbeeld neemt, dat mensen niet kijken naar de boeken die er niet staan. En dat een grote bibliotheek niet betekent dat je alles gelezen moet hebben. Er is veel kennis, en lezen vermeerdert sommige delen van je eigen kennis, maar belangrijk voor mij was te voelen of zien dat je toch niet alles kan weten. Ik lees dus zeker niet om me...

Dit boek begreep ik in eerste instantie niet. Ik dacht wat moet dit nu precies. Speciale momenten. Ik begon met het lezen van het voorbeeld op het werk. De eerste dag bij twee verschillende bedrijven, het ene bedrijf doet gelijk alsof deze dag normaal is zoals elke andere en het andere bedrijf maakt er een feest van. Het deed denken aan rituelen. Ja die zijn belangrijk... Het belang om dingen te vieren. Daar gaat het hier ook om. Maar dan meer de psychologie erachter. bron: Forbes dat interview houdt met een van de auteurs Toen ik het bijna op wilde geven, kwam ik na het begin van deel II over momenten van perceptie, tot nieuw inzicht. Misschien had dat voorbeeld op de eerste plaats moeten staan, dan zou ik direct door gelezen hebben, zo meende ik. The power of moments, is een boek van Chip en Heath. Een boek uit 2017. Een eenvoudige boodschap, een eenvoudig verhaal. Maar toch wel speciaal. Denk aan de momenten in je leven. En denk aan het vieren of benadrukken van momenten. ...

"Bouw een cultuur van vrijheid en verantwoordelijkheid." Ik las het boek en stuitte (in hoofdstuk drie) op onderstaande paragraaf: "Cynisme is als een kanker die zich uitzaait als zo'n zelf versterkend misnoegen. En leidt tot intriges en achterbaks gedoe." Ze vertelt dan over eerlijkheid en dat mensen een hekel hebben aan het horen van halve waarheden. Dan worden ze cynisch, waarop ze de kanker-metafoor inzet. Krachtig! Verder is het een leuk boek om te lezen. Veel uitweidingen, maar echte openbaringen over HR vind je toch niet. Korte bloemlezing c.q. samenvatting: De inleiding, een nieuwe manier van werken, begint met wat algemene gedachtes. Ze vertelt over haar relatie met Reed Hastings, de oprichter van Netflix en over de uitdagingen waar het bedrijf mee te kampen heeft zoals de internet bandbreedte die nodig is voor haar streamingdiensten die een derde van de VS-bandbreedte beslaat. "Kunnen we dat wel?" Is de vraag? Er is "geen script...

Waarom had ik dit boek niet in 1993 gelezen? Ok, een verklaring zou kunnen zijn dat het boek oorspronkelijk in 1999 werd gepubliceerd. Deze versie is uit 2010 en werd uitgegeven als een soort tribuut aan het succes. Op bijna alle plekken van het boek staat een sectie, "Ten years later," waar hij de theorie en praktijk van nu spiegelt aan die van 1999. Recent is John Bogle overleden, maar zijn aanhangers - zo lees ik uit dit boek - de Bogleheads leven voort. Wat ik bij zijn vorige boek nog niet wist was de vertaling van het Engelse Bogle, kabouter, boeman of vogelverschrikker was. Dat plaatst die naam toch in een heel ander licht. Desondanks of dankzij is hij oprichter van de Vanguard groep geworden. In het boek komen overigens ook (meer) biografische details naar voren, in deel IV. Een voorwoord in het boek is geschreven door Peter Bernstein, een goede vriend van de investeerder. En bekend van Against the Gods . In het voorwoord van Bogle zelf gaat hij in op het begrip C...

In de Nederlandse vertaling heet dit boek: Van dier naar mens, de opkomst van infectieziekten . Spillover is een technische biologische term die voor de overdracht van infectieziekten van dieren naar mensen bedacht is. Het boek begint met een verhaal in het noord-oosten van Australië, in een subtropisch klimaat, waar opeens paarden ziek worden, neervallen en voor dat de dierenarts iets kan doen sterven. Het gaat in dat geval om het Hendra-virus en de grote vraag die in dat eerste hoofdstuk nog niet opgelost wordt is hoe paarden die slechts 200 jaar in Australië leven, besmet kunnen worden met een virus dat veel ouder is (heb ik dat goed begrepen?) Dan gaat het verhaal en reist Quammen naar een andere locatie en tijd, wanneer hij in Gabon op onderzoek was. Daar sterven op een onverklaarbare manier 13 gorilla's. Het verhaal leest als een soort roman, een soort van Paul Teroux, maar dan als bioloog cq. viroloog. De technische plaatjes en details ontbreken vaak, of zijn tot een mi...

Ik heb bij dit boek eerst gekeken naar de boekreferenties en naar de structuur van het boek. De waarde van niets, The Value of Nothing, is uit 2009 vlak na of tijdens de crisis en is daar ook een antwoord op. Wat kunnen we leren van de mens, en vooral het mensbeeld - homo economicus - dat door de economen wordt opgevoerd. Het eerste hoofdstuk begint met de kredietcrisis en met de getuigenis van Greenspan, die toegeeft dat "zijn model," niet klopte. Waar komt dat vreemde mensbeeld vandaan (hoofdstuk twee)? En dat blijkt vooral vanuit het recente verleden van de Chicago-school waar Nobelprijswinnaar Gary Becker schuldig aan is. Hij heeft zijn ideeën weer van John Stuart Mill die ook een versimpeling van het mensbeeld maakte, zodat er een werkbaar model uit kwam. Net zoals een wiskundige lijn geen breedte heeft, zo heeft de politieke economie ook vereenvoudigingen moeten maken. Beckers' methode (hij was ook weer een beschermeling van Friedman) gaan uit van drie veronderst...