Velázquez (Ortega y Gasset)

Ortega begon al vroeg te schrijven over literatuur (Valle Inclan, Later kwam dar Unamuno en Pio Baroja bij) en later schreef hij ook algemener over kunst, waaronder schilderkunst. In dit geval gaat het over een collectie artikelen over de Spaanse schilder die ook voorkwam in de vergelijking met Titiaan en Poussin (drie wijnschetsen).

De inhoudsopgave van dit werk is als volgt:

= Velázquez

  • voorafgaande opmerking
  • inleiding tot Velázquez.-1943
    • i.-[biografieën] / 
    • ii.-[roeping; omstandigheid en kans] / 
    • iii.—[het portret; principe van schilderen]
  • de heropleving van schilderijen van het hallucinerende en hallucinerende Spanje in Velázquez.
  • uit de brieven van enkele vaders van het gezelschap van Jezus (1634-1648)
  • Pellicer mededelingen (erudiet wekelijks) mededelingen van Don Jerónimo de Barrionuevo (1654-1658)
  • novoa. – verhaal van Filips IV
  • Inleiding tot Velázquez.-1947
    • i.-[de mening van de voorbijganger] / 
    • ii.-[een ongepubliceerd verhaal] / 
    • iii. —[hermeneutiek.—roeping] /
    •  iv. – voor het onderwerp: invloed van caravaggio / 
    • v.-[vier stellingen] / 
    • vi. Formalisme
  • verachtelijk - [vernietiging: de weidehal]
  • Velazquez-thema's
  • inleiding tot Velázquez.-1954
    • i.-[algemene introductie] /

Een samenvattende bloemlezing...

 Omdat alle antecedente cijfers samenkomen om ons deze vraag op te leggen: als de schilderkunst bij Velazquez niet alleen haar stijl maar ook haar menselijke betekenis verandert en schilderkunst voor schilders wordt, hoe hij zijn vak begrijpt en opvat, hoe hij zijn beroep ervaart, hoe het publiek deze manier van schilder-zijn ontvangt. Omdat ik het al heb gezegd zonder bepaalde groepen die de innovatie accepteerden, zou Velazquez niet bestaan, maar er valt niet aan te twijfelen dat de meerderheid van het publiek terughoudend was om een ​​schilder van onvoltooide schilderijen te tolereren.

Ik probeer hier radicaal tegen die morbiditeit te reageren en, zoals altijd volgzaam tegenover mijn leraar Perogrullo, nodig ik u uit om op te merken dat als het waar is om van een man te zeggen dat hij een schilder is, het veel meer waar is om te zeggen dat deze schilder een man is en dat hij dat niet alleen is, behalve als schilder, maar ook als schilder, aangezien schilderen absoluut niets anders is dan een manier om mens te zijn.

In de burgemeester van Zalamea zelf, een van Calderóns meest sobere en pezige creaties, vinden we dit bijvoorbeeld. Wat was er meer reden om het te komen bekijken dan om het te zien? In één keer groeit een vuur een korte as in één keer een zwavelhoudende afgrond vulkaan barst in één keer de bliksem wordt aangestoken die alles wat hij in één keer vindt vernietigt het spuugt horror uit het meest hervormde stuk in één keer hou van hoeveel vuur op vier manieren mijn vuurstuk en bliksemdessert brandt verbaasd en pijn In The Girl van Góme Arias lezen we Qinés Waanzin is deze Gómez Hoe groter als ze de natuur zelf tegenspreekt Wat een beest is het meest ongeschoold Wat een vogel de lichtste is Waar een plant het wildst van houdt, hoeveel heb ik genegenheid die de plant, de vogel en het beest niet vergeeft En twee pagina's verder dit andere spervuur Hoeveel negeert hij hoeveel hij dwaalt, wie is een scheikundige van de liefde die leeft door ervaringen op te doen. een beetje muiterij, veel oorlog. 

Goed spreken is het tegenovergestelde; het is ervoor te zorgen dat beetje bij beetje de massa van het publiek uiteenvalt en elke luisteraar met rust wordt gelaten, meer alleen dan wanneer hij alleen is in zijn huis, om ervoor te zorgen dat iedereen zich onderdompelt in die radicale eenzaamheid die de authentieke realiteit is van zijn zeer persoonlijke en niet-overdraagbare leven in die eenzaamheid die zowel dramatisch als vruchtbaar is, waarin iedereen zichzelf alleen bevindt, oog in oog met de problemen van zijn eigen menselijkheid, zonder dat er iets tussen hem komt oog in oog met de altijd enigszins angstaanjagende figuur die de waarheid is.

Helaas, en misschien zullen we dit onderwerp in de volgende les in Velazquez nog een hele tijd tegenkomen, worden de deugden van het moederschap te uitsluitend geprezen, die fundamenteel zijn maar tegelijkertijd het minst problematisch, omdat bij alle diersoorten onder de mens de vrouwtjes heel goed weten hoe ze moeder moeten zijn en aan de andere kant is het aan de vrouw overgelaten om in verlatenheid te leven en op wat voor manier dan ook haar vrouwelijkheid dat ze bijna vergeten is dat ze niet alleen als moeder, maar ook als vrouw enorme plichten heeft. en verplichtingen vóór de geschiedenis en vóór haar vaderland.

Welnu, zelfs als we even toegeven dat deze oproep geldt voor de manier waarop het personage is geschilderd, geldt dit niet voor het schilderij, omdat het schilderij niet alleen de figuur is, maar ook de achtergrond. Deze achtergrond is niet alleen niet realistisch, maar zelfs niet onrealistisch, maar ronduit en gewelddadig onrealistisch, omdat het elke herinnering aan het object eromheen probeert teniet te doen.

Elke kunstenaar is bij voorbaat verliefd op sommigen van hen en ik gebruik het woord verliefd herhaaldelijk, omdat in feite iets soortgelijks gebeurt met een man als hij werkelijk liefheeft, omdat het hem lijkt dat hij die vrouw al kende voordat hij daadwerkelijk wist dat hij van haar had gehouden in een magische tijd vóór de tijd in die voortijd van het wonderbaarlijke en goddelijke waar de Ouden hun mythen plaatsten en dat mannen zo ultraprimitief als de Hottentotten zo mooi wisten hoe ze de tijd moesten noemen die achter de tijd ligt.

 Pas dan zouden we met bewijs kunnen zien wat het zeer vreemde feit van hun groei als publieke macht sinds 1300 betekende, toen ze slechts een spel waren dat slechts een zeer beperkt publiek interesseerde, totdat ze rond 1730 authentieke en plenaire sociale macht werden, dat wil zeggen, een publieke kracht die niet alleen handelt, maar zich onafhankelijk voelt en wordt gevoeld en op zichzelf en vanuit zichzelf opereert en ook handelt door gezaghebbend te bevelen.

Dat is de truc van de goochelarij, dat is de goddelijke en permanente metamorfose waarin alle kunst bestaat uit een genereuze kracht die op magische wijze elk ding bevrijdt van de onverbiddelijke beperking in de beperking van zijn bestemming om niets anders te zijn dan dat wat onherstelbaar is, en in plaats daarvan wordt bereikt om er iets anders van te maken dat van zichzelf rust en in een bepaalde vorm tot stand komt... magical moment to escape from one's usual condition and enjoy that power that only the gods have the power to be something else because this was the fundamental attribute although metamorphosis of the mythological being has never been emphasized precisely because it is the attribute that the human being and with it all reality lacks.

Ik verwijs naar de gehele Italiaanse schilderkunst die begint in de 14e eeuw, doorloopt tot de Renaissance en eindigt in de tijd van Tiepolo. Tiepolo schildert verlangens, en aangezien wat als zodanig gewenst is slechts een idee is, schildert hij ideeën. En omdat wat in deze ideeën wordt verbeeld niet is wat de dingen zijn, maar wat ze zouden moeten zijn volgens ons verlangen, schildert hij idealen. Een opmerkelijk voorbeeld van de continuïteit in bepaalde inspiraties binnen een stad is de figuur van een man die, achter in het schilderij en rechts voor een zuil, een perkament uitrolt.

In zijn beschrijving van de schilderijen in het paleis behandelt hij, zoals hij niet kon, het gehele oeuvre van Velázquez. Over Las Meninas, destijds het beroemdste schilderij van onze schilder, zegt hij: "Aangezien het werk alom bekendstaat om zijn uitmuntendheid, heb ik niets anders toe te voegen dan dat men erdoor overtuigd kan raken dat het effect van de imitatie van de natuur doorgaans alle mensen aanspreekt, vooral daar waar schoonheid niet zo belangrijk is."

Het idee van de verschillende Kunstwollen raakt dus niet eens aan de kwestie waar ik in deze alinea's van de tekst naar verwijs. Deze alinea's nodigen ons uit om de vraag te stellen naar de functionele variaties van kunst, dat wil zeggen, niet hoe ze geschilderd worden, niet of deze of andere vormen geschilderd worden, maar waarom de mens in elk tijdperk schildert, welke rol de taak van het schilderen speelt in het systeem van doelen dat het menselijk leven in elke generatie is.

Het is niet alleen belangrijk om te achterhalen wat een individu in 1640, of ieder van ons nu, voelt bij het zien van een schilderij van Velázquez, maar ook wat zijn action alba pictorial betekende voor de Spaanse samenleving van die tijd.

Welke zin zou een simpele duplicatie van de werkelijkheid kunnen hebben? Met een bestaande werkelijkheid hebben we er al genoeg van, en zelfs meer dan genoeg, juist vanwege wat die werkelijkheid mist. De werkelijkheid van de hele reële wereld, hoe groots die ook mag zijn, blijkt namelijk, niet hermeneutisch maar metafysisch gezien, slechts een fragment te zijn. Daarom mist ze haar eigen betekenis en dwingt ze ons pijnlijk te zoeken naar het ontbrekende stuk dat er nooit is, het eeuwig afwezige dat God wordt genoemd, de verborgen God, Deus absconditus.

Wanneer we betoverd raken door de ongeëvenaarde gratie van Velázquez' penseel, dat geen enkele penseelstreek zonder scherpe intentie achterlaat, irriteert het ons dat hij zo weinig doeken heeft geschilderd en dat een derde daarvan bestaat uit portretten van dezelfde personages zonder voldoende menselijke diepgang. Felipe IV, we kunnen niet anders dan ons een ander leven voor Velázquez voorstellen, het leven dat hij zou hebben geleid als Felipe III niet zo vroeg was gestorven.

Maar als ik het combineer met andere woorden en zeg: "Het intellectuele leven van San Sebastián geïntegreerd in de eenheid van de zin", dan krijgt het een eerste betekenis, hoewel die nog niet voldoende is vastgesteld. Want bovenal vermoeden de mensen uit San Sebastián die naar me luisteren al dat deze zin slechts het begin is van een alinea die op elk moment plotseling als een zweepslag uit de bodem van een van deze lessen kan opduiken, een alinea waarin ik verwijs naar dat onderwerp waarover de mensen uit San Sebastián geen bewustzijn hebben, zo kalm als ze dat voorbeeldig en terecht doen op andere gebieden van hun maatschappelijk leven.

 De mens, de menselijke persoon, bestaat niet uit zijn lichaam of zelfs uit zijn ziel. Lichaam en ziel zijn slechts twee systemen van fysieke mechanismen, een psychisch, het andere i, waarmee de mens in aanraking komt en waarmee hij, ten goede of ten kwade, moet leren omgaan om mens te zijn.

Het nieuws ging rond, het bereikte de oren van de koningen, ze riepen haar, ze zei hetzelfde en nog meer onschuldige dingen, en ze werd zo goed ontvangen door koningin Doña Isabel, die God zo behaagt, dat ze sindsdien de plaats in het paleis heeft waar ik het over heb, en vier of zes kinderen die God haar heeft gegeven. En hoewel de kinderen banen in het paleis hebben en de dochters als bruidsschat dienen bij hun huwelijk, is ze in dit opzicht niet zo onschuldig dat ze niet alles aanneemt en vraagt ​​wat ze nodig heeft.

Want het gebeurt niet alleen dat het individu de realiteit mist en zijn tijd nodig heeft om die te vinden, maar zijn tijd heeft die realiteit ook niet van zichzelf, maar het overgrote deel van het gebruik ervan, en dus van zijn menselijke consistentie, komt voort uit een andere, eerdere tijd en zelfs uit wat hij als nieuw kan beschouwen.

Dit is hoe de plotselinge opkomst van de Spaanse schilderkunst in de generatie van 1596, die geen waardige precedenten kent op het schiereiland en die, alleen verwijzend naar de schilderkunst van het schiereiland, uit het niets lijkt te zijn geboren, wordt gereduceerd tot een volkomen normaal feit en niets meer is dan een specifiek geval van een algemene wet in de evolutie van alle culturen.

 Juist omdat ik door en door Spaans ben, maar een Spanjaard die zijn Spaansheid heel duidelijk wil zien om het briljant te maken, protesteer ik tegen de manier waarop ons zogenaamde klassieke theater is behandeld, een behandeling die meestal bestond uit nietszeggende uitspraken en kolossale stommiteiten of een ijdele accumulatie van ongepaste eruditie, waarbij het essentiële intact werd gelaten, wat daarin een uniek fenomeen is dat radicaal verschilt van al het andere theater en waarin mijn landgenoten eeuwenlang hun geluk hebben gevonden in iets dat voor mij heilig is als het stierengevechten waar het Spaanse volk ook al twee eeuwen gelukkig is, ondanks dit enorme feit dat twee eeuwen van geluk is. Niemand heeft de genade of het intellectuele genoegen gehad om een beetje serieus na te denken en hun geschiedenis op de juiste manier te reconstrueren totdat deze jongen in de blouse, die, zoals ik al zei, ik ben, zichzelf opnieuw in de ring heeft geworpen en naar de stier is gegaan, wat deze keer precies het zeer vreemde en formidabele feit is dat het stierengevecht is.

NIEUWE GESCHIEDENIS VAN FELIPE IV - De eerste dag dat hij naar Barajas ging en de volgende dag naar Alcalá de Henares ging hij te paard binnen met zijn pistolen aan zijn pommel, een actie die ervoor zorgde dat degenen die hem zagen, zowel de jonge mannen als de oude mannen, in gedachten kwamen om hem in dienst te nemen en te volgen, hun huizen te verlaten zoals sommigen deden en die stad bood mensen aan om hem te dienen, dus alle andere steden waar hij later liep zeiden: ga te paard en laten we doorgaan, denkend dat die demonstratie nodig was het. en om een ​​koning te zien lopen op een manier die al jaren niet meer in Spanje was gezien, was het ontroerend dat de zaken in een toestand waren terechtgekomen die de koningen zou dwingen dergelijke nieuwigheden te ondernemen.

Welnu, de menselijke omgeving die Velázquez omringt en waarin hij voor het leven werd ondergedompeld, wordt het Spanje van Filips IV genoemd en dit Spanje van Filips IV, dat zoals we moeten gaan in een halsstarrige race, kan worden samengevat in deze woorden die de titels zouden moeten zijn van zoveel studies. De vermoeidheid van het regeren over de wereld, hunkerend naar hoofse genoegens. Een hallucinerend en hallucinerend bestaan ​​met de rug naar de realiteit. Briljante komieken bedekt met ondeugende poëtische retoriek en vitaal formalisme.

Als hij recalcitrant is, is het natuurlijk altijd mogelijk om hem of wie dan ook uit te dagen om een ​​penseelstreek van Velázquez uit te leggen zonder daarbij de hele biografie van de schilder te betrekken, die de hele geschiedenis van zijn tijd omvat, en met inhoudelijke en directe interventie die niet louter zijdelings en aangrenzend is, waarbij hij voor dit doel niet een opmerkelijke penseelstreek kiest die zeker zijn aanzienlijke rijkdom aankondigt, maar een van de meest ellendige en zinloze, bijvoorbeeld die welke de achtergrond vormen die naast hem is geplaatst. Pablillos van Valladolid.

 Bovendien zijn de meeste schilderijen van Velazquez onvoltooide schilderijen. Dit alles is verrassend en enigmatisch, nietwaar? Gebrek aan tijd Velazquez Haast Velazquez Zeker, het menselijk bestaan ​​heeft zijn uren geteld en in die zin is het leven vooral haast.

 We hebben geen andere keuze dan op dit punt even te pauzeren, omdat het beslissend is omdat het zou kunnen gebeuren dat Velázquez, nadat hij net als alle schilders van zijn tijd in Spanje en buiten Spanje de richting van Caravaggio was gaan volgen, zeer snel zijn koers zette naar een schilderij dat niet alleen verschilt van dat van Caravaggio, maar ook in wezen antagonistisch is.

Of het nu een kunstenaar is of een koopman, een technicus of een militair, een geleerde of een analfabeet, een werkgever of een arbeider, een man of een vrouw en de vrouw niet alleen in haar vereerde ambten als echtgenote, moeder, dochter en zuster, maar vooral in dat ambt dat aan dit alles voorafgaat en dat zij in haar ambt als vrouw aannemen als vrouw in haar gratie van vrouwelijkheid, waardoor zij de man als echtgenoot wint die haar tot moeder van dochters, zusters van hun kinderen.

 We moeten het daarom met maximale alertheid betreden, bereid onszelf niet te vertrouwen, zelfs niet in onze eigen schaduw, in de zekerheid dat deze heer, zo'n laks genie van terughoudendheid, ons niet in het minst zal begeleiden over zijn geheimzinnige lot, maar dat we alleen afhankelijk blijven van ons vermogen tot detective, geholpen door een duidelijke methode die voorkomt dat we verdwalen in het labyrint dat altijd een menselijk bestaan ​​is.

Ieder concreet menselijk feit, penseelstreek, woord of handeling, op zichzelf slechts een fragment en stuk, is alleen begrijpelijk en kan alleen nauwkeurig worden geïnterpreteerd als we het in zijn geheel integreren.van de menselijke werkelijkheid dat werkelijk alles is wat een compleet organisme is, dat wil zeggen dat het voor zichzelf voldoende is om een ​​levend wezen te zijn.

Als kunsthistorici het werk van Caravaggio goed hadden geanalyseerd, zouden ze zijn stilistische principe hebben gerealiseerd in plaats van te verdwalen in het vage idee van zijn naturalisme, en zouden ze niet perlatisch hoeven blijven zoals ze nu zijn wanneer ze worden geconfronteerd met de beslissende vraag voor de geschiedenis van onze schilderkunst of Ribalta Caravaggio was of niet.

Een doek in deze staat is voor Velazquez een schilderij. Hierop kunnen we uiteraard antwoorden zonder meer dan een blik op al zijn werk te werpen door te zeggen dat bijna alle schilderijen van Velazquez om de een of andere reden tot op zekere hoogte iets zijn wat een paar jaar eerder iedereen een onvoltooid schilderij zou hebben genoemd.

Het zal ons niet verbazen dat zijn picturale stijl wordt samengevat in het schilderen van dingen door ze van een afstand te bekijken en dat de schilderkunst in zijn schilderijen voor het eerst en op radicale wijze de tactiele waarden verlaat die in de visuele wereld vertegenwoordigen hoeveel er in de dingen zit als mogelijke prooi en in de mens als een grijpdier.

Het interne drama van het schilderij dat de evolutie van alle kunst in gang zet, is dat we, door alleen in stijl geïnteresseerd te zijn, steeds meer stijl vragen, net zoals bij stierengevechten vroeger meer paarden nodig waren, we vragen om steeds meer vorm en minder materie.

en hij hoorde dat hij naar haar vernoemd was totdat ze, in het besef van de zwakte van het onderwerp, misbruik maakten van zijn waanzin en dus nam de ambassadeur hem in zijn auto en plaatste hem in het huis van de genoemde heer die hij bij andere gelegenheden had gegeven. Deze keer gaven ze hem te drinken om hem te laten slapen en de droom was zodanig dat hij nooit meer wakker werd en aangezien de graaf zo goed wordt geaccepteerd, is er niemand die de mensen die hem hebben vermoord met dit drankje kan afschrikken omdat hij dit tegen hem heeft gezegd, maar de waarheid is wat er is gezegd.

De ridder deed dat en zag de figuur van de man die een paar dagen was gestorven, die hem vertelde dat vanwege de missen die hij tegen hem had gezegd, zijn pijnen meer waren verlicht omdat Onze Heer hem voor zijn fouten had gegeven, zodat hij het vagevuur kon bevredigen dat in de drie dagen dat Onze Heer leefde zijn hart raakte en dat Onze Heer door een belijdenis die hij deed en het gebruik van de Sacramenten, hem een goede dood had gegeven in zijn genade. Hij vroeg hem ermee door te gaan en hem deze gunst te verlenen en ook kom hem namens Onze Lieve Heer zeggen dat hij alert moet zijn en kijken of er een grote baan hem bedreigt en daarmee is hij verdwenen.

Omdat het gebeurt dat voor de eerste keer in de geschiedenis van het Westen de enorme nieuwe gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden niet onmiddellijk zijn gevolgd door hun analyse en definitie, zoals gebruikelijk was, zodat mensen hebben geleefd en nog steeds leven ondergedompeld in vreselijke gebeurtenissen, onderworpen aan ongelooflijke angst zonder ook maar het geringste idee te hebben van wat er met hen gebeurde of waarom het hen overkwam, waardoor hun fantastische lijden zich heeft vermenigvuldigd met de mentale duisternis waarin ze zich bevonden tot het punt dat als ze nemen wat er met hen gebeurde, tragisch is vanwege de gevolgen ervan. komische kant. Wij willen graag de situatie van mannen in de afgelopen vijftien jaar symboliseren. We moeten ons dat schilderij herinneren dat werd gepresenteerd op een tentoonstelling voor schone kunsten, waarvan het doek volledig zwart was geverfd en eronder het opschrift Zwart gevecht in een tunnel droeg.

 Deze woorden werden gevolgd door zijn lezing en vervolgens zijn oordeel alsof hij hem in een serene academie onderzocht, zozeer zelfs dat hij mij vanwege een bepaald vers dat in dat korte gedicht nutteloos leek, mij bleef leren wat pleonasme en acyrologie waren en wat ze verschillen, met zo'n kalmte en meesterschap dat de herinnering aan die actie altijd levendig in mijn gedachten bleef als iets heel opmerkelijks, en het werd allemaal met zo'n goed inzicht uitgelegd dat het mij een grote vergeetachtigheid van het gevaar bijbracht.

 Omdat we ons daarentegen meer dan welke andere schilder van zijn tijd dan ook met oude schilderijen hebben beziggehouden, zonder dat ook maar het geringste gebaar van vroomheid jegens het picturale verleden ons heeft bereikt, hebben we geen andere keuze dan ons af te vragen wat de houding van de schilder Velazquez destijds was tegenover de picturale traditie.

Er wordt gezegd dat op de dag van Sint Jannaro, de patroonheilige van Napels, waar elk jaar een wonder voortduurt, zijn bloed wordt vrijgegeven, in een flesje in het zicht van zijn hoofd wordt geplaatst, wanneer hij in een processie wordt binnengebracht, en dat Ogaño dit niet deed omdat hij een slecht voorteken had, maar eerder, zoals anderen zeggen, de Sint deed het door Sint Franciscus Xavier van de Gezelschap van Jezus als zijn beschermheer van dat koninkrijk te hebben genomen en zijn beeltenis in de kapel van de Schatkamer te hebben geplaatst en hem een koninklijke groet te hebben gebracht. dat er ook in de Santos heilige wedijver kan zijn en geen gezelschap wil in het patronaat.

Als we het hebben over euro-schilderijerwt vóór 1800, opgevat als het continentale gebied van de Italiaanse schilderkunst en een aangrenzend eiland, de Vlaamse schilderkunst waarvan het territorium erg klein was en waarvan ik benadruk dat het vanaf 1500 al door de Italiaanse schilderkunst werd geabsorbeerd, zodat de duur ervan als onafhankelijke entiteit uiterst vluchtig is.

Het omgekeerde van dit eerste karakter is het tweede: de heersende principes van dat culturele gebied worden niet alleen uitgevonden in het centrum, wat in het geval van de schilderkunst Italië is, maar daar ervaren ze het grootste deel van hun ontwikkeling, daar worden ze aangepast, de creatie van de ene stijl volgt die van de andere met enorme overvloed op tot een bepaalde datum waarop de lente van de uitvinding geblokkeerd lijkt te zijn.

 Ik maak duidelijk dat wat tot nu toe de Geschiedenis van de Filosofie werd genoemd, noch zo'n geschiedenis is, noch een geschiedenis van de werkelijkheid van de Filosofie, omdat er eigenlijk alleen maar een Geschiedenis van de Mens kan zijn.

Daarom is het passend om weer te geven wat Palomino zegt over deze eerste fase van zijn leven, nadat hij de stillevens heeft beschreven die in Sevilla zijn geschilderd. Op deze toon waren alle dingen te horen die onze Velazquez destijds deed om zich van iedereen te onderscheiden en een nieuwe koers te volgen, wetende dat hij door Tiziano Alberto Rafael en anderen was meegesleurd en dat zijn roem levendiger was toen hij na hun dood zijn grillige inventiviteit gebruikte door rustieke dingen in een dappere stijl met licht en kleuren te schilderen. vreemden.

Hoe hebben kunsthistorici het werk van deze drie schilders kunnen verhelderen zonder de invloed op te merken die zo duidelijk zichtbaar is van de uiteenlopende wijze waarop zij hun beroep uitoefenden. Misschien komen in andere gevallen die invloed en dat verschil niet zo behendig naar voren, maar wanneer je geconfronteerd wordt met de drietal meesters, zie je jezelf overweldigd door beide feiten.

Als de schilderkunst varieert, niet louter als een variatie van stijl, maar als niets minder dan als een functie van het menselijk leven, is het duidelijk dat dit de reikwijdte, het karakter en de inspiratie van het ambacht radicaal verandert.

Terwijl ze een noveen voor haar maakte toen ze de kerk verliet, werd er, omdat de dag zuur en onregelmatig was, een vlinder als een handpalm op haar kruin gelegd en van tijd tot tijd vloog hij om haar heen, terwijl ze voortdurend de hele noveen deed en op de laatste dag vonden ze haar dood en dat ze op haar hoofd een natuurlijke Veronica had getekend op haar pompadour alsof deze was gemaakt door de hand van een grote schilder, maar die groter is dan God die alles doet, bracht hem naar de koning.

Tegen hen bevestig ik op de meest uitputtende manier dat de geschiedenis van Spanje van 1650 tot vandaag niet goed kan worden begrepen door iemand die niet op rigoureuze wijze de geschiedenis van het stierenvechten in de strikte zin van het woord heeft geconstrueerd, niet van het stierenvechtfestival dat al drie millennia min of meer vaag op het schiereiland heeft bestaan, maar van wat we momenteel zo noemen.

Hiervoor waren inhoudelijke redenen die we later zullen noemen, maar het was handig om stil te staan ​​bij de al te menselijke kant van de zaak, niet alleen omdat deze ons laat zien hoe Velázquez was, maar omdat deze een onverslaanbaar voorbeeld vertegenwoordigt van hoe de roem van een kunstenaar of een schrijver is wanneer deze puur is, dat wil zeggen wanneer deze afstand doet van de claim en de intriges.

Maar er zijn niet alleen veranderingen in stijl en daaronder, als diepere realiteit, bijzondere manieren waarop de mens zijn beroep als schilder uitoefent, maar er is zelfs een diepere laag van veranderingen in de kunst.

Hij liep naast de ezel die Petrus droeg, toen hij, dicht bij de galg, spiritus in eum irriteerde, niet die van zijn patriarch Elias maar die van David, dansend voor de ark van God en staande voor de gehangene voor de ezel, barstte hij uit in deze woorden, dansend en springend van plezier. Mijn Peter, vreugde, vreugde dat de vrijheid naar je toe is gekomen. Vreugde, feest, mijn Peter, dat je God spoedig zult zien. vreugde. Vreugde. De genoemde Peter arriveerde aan de voet van de galg, niet zo blij en aangemoedigd als hij was. Dat en toen hij van zijn ezel stapte, zei hij: Heer, geef me wat wijn om op adem te komen voor deze stap.

Hij antwoordde dat, aangezien hij hem wegstuurde zonder hem iets te geven, het een goed idee zou zijn om hem de sleutel van het sieradenbureau te geven. Bij deze gelegenheid stonden er vier anderen met hun rug naar hem toe bij de deur van de woonkamer, en hij zei tegen hem op zo'n manier dat de dame de sleutelhanger pakte en hem de sleutel gaf van een bureau waar hij met even onbeschaamdheid wat sieraden uit haalde alsof hij de eigenaar was en op de hoogte was van alles wat er in huis was, en toen hij deze er eenmaal uit had gehaald, zei hij: En waar zijn de rest? Ze zei, die sieraden zijn degene die ik heb, wat wil je nog meer? vmd.

 Hieraan moet alleen worden toegevoegd dat er in het eerste uur van de westerse schilderkunst naast dit continent een eiland is dat grenst aan de Vlaamse schilderkunst, dat spontaan en uit zichzelf is ontstaan ​​en dat een korte tijd op eigen energie en inspiratie heeft geleefd, maar dat zich over een veel kleinere ruimte heeft verspreid en vanaf 1500 is opgeslorpt door Italiaanse schilderkunst.

Hij schildert zo snel dat diezelfde biografen, met een voorbeeldige naïviteit, zijn tijdgebrek niet alleen willen verklaren door het feit dat hij weinig schilderde, maar ook door zijn schilderstijl zelf.

Elke penseelstreek bevat weliswaar slechts dat deel van het leven dat zich heeft afgespeeld tot de datum waarop de schilder het schilderij maakte, maar de fundamentele kenmerken van dat deel van het leven worden ons pas duidelijk als we het hele levensverloop beschouwen.

 Velázquez vraagt ​​zich af of het in deze wereld, met het leven zoals het nu is, niet mogelijk zal zijn om kunst te maken, een kunst die daardoor in zekere zin totaal anders is dan de traditionele kunst, en dat is zijn overtuiging.

Het ging om 500 kunstwerken die uitsluitend of hoofdzakelijk voortkwamen uit hun interne of externe maatschappelijke ontwikkeling, maar in het geval van een verandering in de positie en rol die een kunstvorm inneemt in de gehele levenssfeer, behoren ze tot hun integrale ontwikkeling.

Geconfronteerd met deze afgrond die voor het goddelijke niets anders dan frivoliteit is, is het de moeite waard te stellen dat er in de mens als mens niets eeuwigs is, maar dat alles in hem vergankelijk en bederfelijk is, iets dat de ene dag komt en de volgende dag van geboorte naar graf vliegt.

Het schilderij is gemaakt voor mensen die worden gedreven door menselijke eisen en belangen, en hier keert het schilderij zich plotseling binnenstebuiten, keert het publiek de rug toe en produceert het werken die in een opvallend groot deel alleen vanuit het technische oogpunt van de schilder zinvol zijn – het zijn experimenten in het atelier.

 Dat het katholicisme, juist omdat het zeker van zichzelf was, juist omdat het een integrale levenswijze was, zichzelf de luxe gunde die een plicht was – en tegelijkertijd zijn bewonderenswaardige succes tegenover het protestantisme, zoals Nietzsche heel goed zag – om daarin het hele leven van de mens te omvatten, met zijn deugd en zijn ondeugd, met zijn volmaaktheid en zijn val.

De dichtmanie die Spanje in deze jaren overspoelde, degradeerde de poëzie niet alleen tot een louter formeel instrument, maar onthulde ook in hoeverre deze mannen het contact met hun eigen diepgang hadden verloren en zich hadden toegelegd op een levenswijze die, zouden we kunnen zeggen, ver verwijderd was van de periferie van hun eigen bestaan.

Hoewel De Smederij van Vulcano ook een schilderij met donkere tinten is, onderscheiden deze twee Italiaanse werken van Velázquez zich hierin van de rest van zijn oeuvre. Het is daarentegen een magnifiek schilderij van grote originaliteit, dat niet alleen een eenheid van compositie bereikt, maar ook een momentopname van een specifieke situatie weergeeft.

En wat werkelijk is aan deze magie van de liefde, is dat elke man, als hij in staat is tot authentieke liefde – iets minder eenzaam dan men veronderstelt – vanaf zijn vroegste jeugd bepaalde vrouwelijke gaven in zich draagt ​​waaraan zijn hartstocht voor altijd verbonden blijft. Daarom zal hij zich niet kunnen verdedigen wanneer een vrouw die deze gaven bezit en ze concreet tot uiting brengt, met haar gewichtloze tred voor hem langsgaat.

Een levend wezen is altijd een deel van de wereld dat zich naar binnen keert en zo een afgesloten intimiteit vormt die enigszins hermetisch is ten opzichte van de grote buitenwereld, een binnenkant dus gescheiden van de grote buitenwereld, oftewel het universum.

Het is een uniek en paradoxaal geval in de geschiedenis van de schilderkunst, in die mate dat degenen die zijn schilderijen hebben bestudeerd zich genoodzaakt voelen, zonder de reden volledig te beseffen, uit te leggen waarom elk van hen heeft geschilderd alsof het voor de schilder Velázquez volkomen natuurlijk was om níét te schilderen.

Maar een religieuze stroming binnen de Stervendenorde, een recent in Spanje opgerichte religie die zwarte kleding, een soutane en bruine kruisen aan de rechterkant draagt, met als voornaamste doel mensen te helpen een goede dood te sterven, heeft niet minder leed veroorzaakt. Terwijl hij deze plicht vervulde in het huis van een Portugese heer met de achternaam Mascareñas, ging hij 's nachts de straat op om hulp te zoeken. Een voorbijganger stak zijn zwaard door zijn lichaam, waardoor hij ter plekke stierf en de patiënt herstelde.

Het is belangrijk om de taken buiten de kunst te benadrukken waarin schilders vervolgens werden gevraagd te interveniëren, omdat dit beter dan wat ook de maatschappelijke macht onthult die de schilderkunst in Europese samenlevingen was gaan genieten en alleen die overvloed aan prestige kan bepaalde paradoxale eigenschappen van Velázquez' werk verklaren.

Na de mis vertelde ik haar het evangelie van Loquente Jesu en toen ik het eerste woord uitsprak, zei de bezetene: "O, die van de Moeder Gods is co coroco." En toen ik het gebed van onze Heilige Vader Sint Ignatius en Sint Javier begon, bij het eerste woord dat zegt: "Deus qui glorificatus es", huiverde de bezetene en zei: "O, lieg niet tegen me, tegen die boze kreupele man die me kwelt." En toen ze Sint Javier noemde, zei ze: "Nog een, zoals Javier ja trouwens."

Als de kunst zich er te ver van verwijdert, als er slechts vage, nauwelijks herkenbare elementen overblijven, mislukt de magische werking van het verfraaien ervan en wordt de kunst, gereduceerd tot pure vormgeving, ondervoed en een schema zonder inhoud.

Het grootste van het paard, het enorme lichaam van het personage, de uitbundigheid van de outfit, de grote hoed een beetje naar één kant getrokken zodat het gezicht zichtbaar is, de diagonaal van de hele figuur, die niet alleen diagonaal is ten opzichte van het vlak van het canvas, maar diagonaal is naar de binnenkant van het schilderij in de derde dimensie.

 Dit is dat op zijn tweede reis naar Italië, na twee jaar verblijf in dat land en met het oog op het feit dat Filips IV niet besluit terug te keren, de man die de meeste uren met Velazquez heeft doorgebracht, in zijn eigen hand een brief schrijft aan zijn ambassadeur, de hertog van Infantado, waarin hij hem aanspoort Velazquez aan te sporen en hem onmiddellijk te laten terugkeren, omdat hij zegt dat je zijn slijm al kent.

Ik zou het daarom wagen om Velázquez' diepgaande houding tegenover de beeldende kunst op deze manier te formuleren. Om zijn ontroerende effecten te verkrijgen, wat gewoonlijk esthetische emotie wordt genoemd, heeft de schilderkunst altijd moeten vluchten naar een andere wereld, ver verwijderd van deze waarin het menselijk leven zich daadwerkelijk afspeelt.

 Omdat er daarentegen in het leven van Velazquez geen melodramatische scène voorkomt, noch een buurman of misschien zijn vrouw pijn deed, iets wat Alonso Cano deed, en we hem ook niet met iemand zien vechten of ook maar de geringste ophef zien maken, werd besloten dat er in zijn schilderijen niets anders was dan rust of ondoordringbaarheid, er was dus geen sprake van strijd, felheid en heldendom.

Het is een anticipatie, het is de toekomst die ernaar streeft het heden te doorbreken, omdat elk heden als zodanig al klaar is om een ​​verleden te zijn, het is niet langer een creatie maar een inert resultaat ervan. Het is niet de raket die schitterend opstijgt tegen de donkere achtergrond van de nacht, maar dat moment, het heden, is slechts het moment waarop zijn sterachtige lichten stil aan het firmament blijven staan ​​en neerdalende as worden.

Maar een leven is bij uitstek intimiteit, die realiteit die alleen voor zichzelf bestaat en daarom alleen van binnenuit kan worden gezien.

Maar ik wil dat u, terwijl u naar deze lessen luistert, zo vriendelijk bent om altijd het feit aan de horizon van uw aandacht in het oog te houden dat ik zeer onwetend ben op het gebied van de kunstgeschiedenis, dat ik heel weinig van de schilderkunst begrijp, dat ik op het vlak van de schilderkunst slechts een voorbijganger ben geweest.

Zurbarán en Velázquez, niet minder dan Ribera, deze drie soevereine daden die de Spaanse beeldende troeven van vóór Goya symboliseren en coderen in wat die troeven werkelijk glorieus hebben, kunnen niet met nauwkeurigheid worden begrepen als ze worden bestudeerd tegen de achtergrond van een zogenaamd onafhankelijke historische realiteit die de Spaanse schilderkunst wordt genoemd.

Maar wat ik zojuist heb geformuleerd dat kunst in wezen de realisatie is, zet ons alert en suggereert ons al een grens dat het zeggen van een kunstwerk dat het realistisch is, de meest energieke manier is om niet te zeggen, ondanks wat kunsthistorici denken dat ze het keer op keer hebben gezegd, door het keer op keer te zeggen.

Slechts drie leden van de koninklijke familie waren knap en Velázquez verwaarloosde niet om hun portretten te maken: de infante Don Carlos die spoedig stierf, de kardinaal Infante die spoedig door de graafhertog uit Spanje werd verwijderd en prins Don Baltasar Carlos, die Velázquez keer op keer met veel plezier schilderde.

 In zijn activiteit als schilder was het ambachtelijke gedeelte tot een minimum beperkt en kon hij het schilderen beoefenen als een pure kunstoperatie waarbij geen rekening wordt gehouden met het publiek of de smaak van de opdrachtgever, maar steeds nieuwe technische problemen worden aangevallen.

Toen ik even sprak over de manier waarop elke schilder zijn vak op een bepaalde manier opvat, merkte ik op dat deze uitdrukking op twee manieren kan worden opgevat: de ene triviaal waarin ambacht geldig is als stijl, de andere meer indringend waarin wat de kunstenaar op zijn eigen manier opvat het ambacht als ambacht is. Ik liet voor deze plek een derde betekenis achter die deze woorden kunnen hebben.

Waaruit blijkt dat als een schilderij meer is dan het textiel van het canvas en het hout van de lijst en de chemie van de kleuren, wat hierboven is gezegd letterlijk waar is: dat een schilderij het fragment is van het leven van een man en niets anders.

Maar om dit te zeggen is Chinees spreken vanwege de geschiedenis van de stieren van dat festival dat twee eeuwen lang de bron van het grootste geluk is geweest voor het grootste aantal Spanjaarden. Geen enkele Spanjaard weet iets dat de moeite waard is om te zeggen tot zijn schaamte en als een schande van ondankbaarheid, resulterend in het feit dat ik er het minst voor ben geroepen, de enige die het, werkelijk serieus en met de volledige reikwijdte van de meest recente wetenschappelijke inzichten, heeft moeten uitwerken, van wie min of meer mensen met een tonsuur zeggen dat ik de buitenlander.

Laten we maar eens lezen wat Mengs zegt, die grote Oostenrijkse schilder en zorgvuldige esthetiektheoreticus, een leerling van Winckelmann, die in het midden van de 18e eeuw van plan was terug te keren naar de idealistische schilderkunst van de Renaissance en die, geroepen door Charles III, Goya de opdracht gaf zijn eerste cartoons voor wandtapijten te maken. Je moet bedenken dat de Schilder alles zegt.Ga je gang en denk na over wat je erin zou willen hebben, kies wat het dichtst bij je wens ligt en reken erop dat dit de schoonheden zullen zijn.

In plaats van conventioneel licht op het schilderij te gieten, zoals tot dan toe was gedaan, besloot Caravaggio echte verlichting te kopiëren, hoewel hij koos voor kunstmatig voorbereide lichtcombinaties, grotlicht, waarbij een straal een deel van de figuur met geweld verlicht, waardoor de rest in zwarte duisternis achterblijft.

In plaats van conventioneel licht op het schilderij te gieten, zoals tot dan toe was gedaan, besloot Caravaggio echte verlichting te kopiëren, hoewel hij koos voor kunstmatig voorbereide lichtcombinaties, grotlicht, waarbij een straal een deel van de figuur met geweld verlicht, waardoor de rest in zwarte duisternis achterblijft.

Als je aan een Spanjaard uit die tijd had gevraagd welke gebeurtenis hem het meest had geraakt, en daarmee ook zijn landgenoten uit die tijd, dan lijkt het op basis van de vele bewijzen die nog over zijn zeker dat dit de gebeurtenis was die Andrés de Almansa y Mendoza in zijn brieven aankondigt. Gisteren, donderdag 21 oktober van dit jaar van zeshonderdeenentwintig, was de beroemdste dag die deze eeuw heeft meegemaakt, toen met de dood van D.

Dit betekent veel en zeer ernstige dingen, waaronder het hier alleen van belang is om te benadrukken dat niets menselijks iets is dat om een of andere absolute reden bestaat, maar om de louter relatieve reden dat er eerder een andere menselijke gebeurtenis van een bepaalde aard heeft plaatsgevonden.

 Hij begon natuurlijk ouder dan Caravaggio Ribalta, omdat hij niet ouder was, maar omdat hij uit Valencia kwam, waar alle nieuwe en eerste referenties van de Italiaanse kunst binnenkwamen, ervan uitgaande dat hij zelf niet door Italië reisde, ontmoette Caravaggio Ribalta hem zodra hij begon en maakte schilderijen zoals de kroning met doornen van Sint Franciscus in het Prado Museum, waar het gebrek aan vrije ruimte aan de top gelijk staat aan het meest nauwkeurige document om zijn caravaggisme te bevestigen.

Ik voel mij verplicht om te zeggen dat het levendige en zeer menselijke middelpunt van het sociale leven in Madrid niet de dames van de adel waren, maar de cabaretiers en de vrouwen uit de middenklasse die waren opgeleid door deze vrienden van Lope de Vega en in het algemeen de briljante kleine elfjes uit die tijd die overal verschenen als elektrische vonken als het Sint-Elmusvuur en rusteloze witters verbrandden, kortom de bedekte.

Als de persoon die de schilderijen van Velazquez aanschouwt, de eerste indruk die hij krijgt vergelijkt met de indruk die andere eerdere schilders op hem hebben gewekt en een poging doet om te definiëren wat er eigenaardig aan is, zal hij misschien zeggen dat hij een ongewone troost voelt.

Of om het anders te zeggen: de mens, de persoon, heeft geen werkelijkheid of consistentie die helemaal de zijne is, die hij meebrengt en op eigen kracht aan het bestaan ​​bijdraagt, die hij bezit in een vrijgestelde vorm en door hemzelf, maar het is veeleer datgene wat komt doordat het menselijk leven een bepaalde figuur had aangenomen op de datum waarop hij werd geboren.

Niet alleen wordt de materiële beweging van de lichamen weergegeven, maar deze wordt ook gebruikt om het hele schilderij een formele beweging te geven alsof er een snelle stroom van vloeiend karakter doorheen waait, een abstracte storm.

Het werk van Velázquez ontstond dus te midden van een zeer brede kring van mensen die niet alleen graag schilderijen zagen en hebben, maar ook experts waren in de schilderkunst.

 Ze brachten hem een ​​goede kruik rode wijn, hij nam hem mee, hij zag de rode wijn waar hij geen vriend van was en hij zei: Jezus rode wijn Jezus, neem het daar weg en toen wendde hij zich tot zijn kruisbeeld en zei: mijn Christus, help mij bij deze stap, help mij. Op dat moment kwam de metgezel van de karmelietenvader naar buiten en zei pater Fray Cirilo, verzoen deze man die Jezus zei met de rode wijn.

Als we hieraan toevoegen dat Velázquez verhindert dat zijn personages enige emotie uiten, het enige tegenovergestelde geval is zijn Christus vastgebonden aan de kolom, kan het niet anders dan gebeuren dat we voor zijn schilderijen als verlamden blijven zonder dialoog met het canvas, van aangezicht tot aangezicht en alleen met die wezens die ons soms verbazen omdat het ons lijkt dat zij degenen zijn die ons aanschouwen.

Het idee van het schilderij en de beslissing om het te schilderen zijn slechts de bijzondere concretisering hier en nu van een eerdere voorstelling waarin die man namelijk het beroep van schilder zou uitoefenen.

Nu, vijftig jaar geleden, zou zo'n doek door niemand als een schilderij zijn beschouwd, maar eerder als een schilderij in wording, ongeschikt om zelfs maar de werkplaats te verlaten.

Als een kunsthistoricus dit leest, zal hij of zij het begrijpen alsof het er alleen maar om gaat dat elke schilder een stijl toeschrijft.

... In de Italiaanse schilderkunst beginnen formalismen of artistieke vormen na de eerste repetities de overhand te krijgen op objectieve vormen, dat wil zeggen dat het object op het schilderij vervormd verschijnt zodat het, strikt gesproken, een object is dat verschilt van het echte, een nieuw object dat niet bestaat in de natuur en een uitvinding van de kunstenaar is.

De visie van de middelste stem in de reflexiviteit van het schilderij als een schilderij, niet als een zaak, maar in termen van hoe het geschilderd is, was slechts onbewust en rudimentair.

Echter, op straffe van een slechte blik in mijn eigen ogen en ook al is mijn onderwerp niet erg geschikt, heb ik geen andere keuze dan die diefstal, die cambriolage te proberen, waardoor je, zonder te weten hoe, me plotseling in je innerlijke verblijfplaats zult vinden en mijn stem niet zult horen als afkomstig van buitenaf, maar als opkomend uit die onvergankelijke diepte die in iedereen verblijft waar die stem klinkt zonder een zwak spookachtig geschreeuw dat onze taal zo nauwkeurig de stem van het bewustzijn noemt.

De realiteit van de mens is zijn leven, niet zijn somatische leven maar zijn bios, zijn leven als bestemming en dit is pure beweging.

Het verhaal dat ik wil maken is heel anders dan het gebruikte verhaal; het moet net als de wiskunde duidelijk zijn, hoewel het bewijsmateriaal ervan een ander karakter heeft en alleen duidelijk kan zijn als je het anatomische talent hebt om te onderscheiden wanneer je een heel organisme voor je hebt dat voldoende is om werkelijkheid te zijn en niet louter een stukje, een geamputeerd ledemaat dat huilt van de pijn en het deel opeist dat het mist.

Hier wordt niet alleen de figuur van de waterdrager met uiterste nauwkeurigheid getranscribeerd, maar wordt ook het portret van de kruik gemaakt, die geen kruik is maar deze unieke en specifieke kruik.

Omdat het idee van een schilderij ook geen volledige en onafhankelijke realiteit is, maar tegelijkertijd wordt ingevoegd en opgenomen in een eerdere en bredere realiteit die in de schilder bestaat, namelijk zijn picturale stijl waarin, net als in een land, zijn bijzondere creaties ontkiemen.

Hoe moet deze uitdrukking geïnterpreteerd worden? Het suggereert niet dat de oudere generatie waartoe Quevedo behoorde een zeker ongemak voelde bij het nadenken over die nieuwe stijl van schilderen waarin de inkten niet vermengen en het leek alsof ze vage schetsen van schilderijen voor zich hadden zonder ze af te ronden in totale workshop-essays. Dit is de tweede generatie van Filips IV en Velázquez die tot leven komt en het imperiale heldendom al beu is.

Het is niet alleen de oude en jaloerse Carducho die op bijna elke pagina van zijn boek op dit schandalige feit zinspeelt, maar het hele leven van Velazquez speelt zich af in het misleidende gedrag van zijn sociale kring.

V VIER STELLINGEN 2 In de vorige les heb ik kort bepaalde doctrines of stellingen uitgelegd die ik van enig belang acht en die ik wil opnemen om onderwerp te zijn van meditatie en dit betekent voor de kritiek van degenen die zich bezighouden met vragen van de kunstwetenschap en veel meer in het algemeen zelfs met de historische methodologie van wat vulgair en onhandig de filosofie van de geschiedenis wordt genoemd.

Portretten van vrouwen zijn in de geschiedenis van de schilderkunst altijd minder vaak voorgekomen dan die van mannen, vooral tot de 18e eeuw, maar de onevenredigheid in het geval van Velazquez is extreem.

Daarom houdt het zien van een schilderij in dat je het begrijpt. Het ontdekken van de bedoeling van al zijn vormen of wat hetzelfde is als het aanschouwen van een schilderij is niet alleen een kwestie van ogen, maar ook van interpretatie.

Deze voorkeur werkt en is dus aanwezig in elke penseelstreek en hoe deze bij de schilder ontstond in het licht van de toen geldende stijlen, die op hun beurt het resultaat zijn van eerdere picturale ervaringen, die allemaal op elke penseelstreek wegen als een enorme massa effectieve invloeden die weer tot leven moeten worden gewekt als we deze echt willen begrijpen.

Maar het bevestigende antwoord maakt van die hele sfeer alleen maar een nieuw probleem: hoe is het mogelijk om rond 1630 een schilderij te hebben dat onvoltooide afbeeldingen schildert?

Het zou repetitief zijn om hier te anticiperen op wat erover gezegd moet worden, maar het was tegelijkertijd handig om op dat specifieke geval te zinspelen om de betreurenswaardige neiging te ondervangen die zeker al bij de weerbarstige lezer is ontstaan ​​om aan te nemen dat wat in deze inleiding wordt gezegd vage theorieën zijn die niet overeenkomen met de werkelijkheid.

De vormen zijn niet van een echte vrouw overgenomen. De vingers van de rechterhand worden onwaarschijnlijk langer en scherper, en eindigen in korte, scherpe punten waarvan de punten niemand weet welke magische elektriciteit lijken uit te stralen. Zijn nek wordt langer en buigt op een extramenselijke manier, waardoor deze figuur, die niet bijna een vrouw is, bijna een zwaan is, en zoals bij vele anderen.Er zijn meer dingen die tegelijkertijd wel en niet zijn.

 Het belang voor de historische figuur Velázquez van het abnormale, naar mijn mening misschien wel unieke, feit dat zijn werk tot een eeuw geleden nooit voor het volk zichtbaar is geweest, maar verborgen bleef in de kamers van het paleis, is niet naar behoren benadrukt.

De Italiaanse kunst begint de carrière van het stilisme of het formalisme, dat wil zeggen dat de neiging om de natuurlijkheid van het object minder te respecteren en het schilderij grotendeels uit zijn pure artistieke of formele vormen te laten bestaan, de overhand begint te krijgen.

Het korte formaat, de zelfgenoegzaamheid waarmee de kleine figuren van beide heiligen zijn geschilderd, de verhalende uitwerking die ertoe leidt dat verschillende scènes uit het leven van de heilige op hetzelfde doek worden gesuggereerd als de primitieven, het stukje echte landschap tussen de rotsen en de willekeur van de grote rots op de voorgrond die geen enkele rots van de Guadarrama is, alles wijst erop dat Velazquez een picturale vrolijkheid wilde ontketenen die voor hem ongebruikelijk was.

De hertogin van Mantua kwam ook in de auto met de koning en de koningin, haar neven en nog veel meer grote en grootste grootheden van de dames en heren die ik heb gezien, allemaal hoewel ze rouwden om de koningin-moeder, heel bizar omdat ze met groot genoegen naar de compagnie komen omdat ze thuis twee vaders hebben, hun biechtvaders die elke dag naar het paleis gaan om hen te biechten en hun ziel te behandelen, bevoordelen alleen de compagnie, godzijdank.

 De kunst kan in die richting niet verder doorgaan en kan alleen gered worden door een revolutionaire beweging die het object en zijn eigen vormen laat zegevieren in het schilderij.

Religie, die van het religieuze thema een dwingende basis voor de schilderkunst maakte, heeft de oplossing van het probleem twee eeuwen lang vergemakkelijkt, maar de historicus die de verleden tijd wil begrijpen, moet deze ongedaan maken en zich andere mogelijke bestemmingen voorstellen, moet in gedachten construeren wat er met de Vlaamse en Italiaanse schilderkunst zou zijn gebeurd als de Kerk het schilderen van heiligen had verboden.

 Alleen nu komt de charme niet voort uit de prachtige objecten die worden weergegeven, maar uit het schilderij als zodanig.

 Maar Velázquez schilderde in Madrid geen vier schilderijen van dit genre: de beroemde Christus die werd gekruisigd omdat Filips IV hem vroeg een uitzonderlijke zaak voor de nonnen van San Plácido de kroning van de Maagd te maken, omdat de koningin hem erom vroeg voor haar slaapkamer.

 Zondag de 13e zegt dat, toen hij om 12.00 uur San Felipe binnenkwam om de mis bij te wonen, een man goed gekleed en geknield op zijn knieën zei: Prijs het Heilig Sacrament en de Heilige Maagd Maria, verwekt met een vlek van erfzonde. Waarop een van de omstanders hem had gevraagd waarom hij onzin zei, antwoordde hij dat het geen onzin was, en zei het nog een keer en voegde eraan toe dat hij het zou steunen.

Ook de infanteriecompagnieën van de markies van San Román en Salinas, zonen van de markies van Belada, kwamen hier aan. Ze gingen naar buiten om zich te laten zien bij de poort van Valencia, waar de minister hen opwachtte, aan de ene kant van de weg aan de rechterkant. Het gezelschap van de markies van Salinas arriveerde om de auto te confronteren, terwijl iedereen zijn beschuldigingen uitte en zonder loden munitie schoot. Het viel op het gezicht en de handen van minister Carnero en een dwerg die op die stijgbeugel zaten, wiens opschudding niets anders was dan tegen de gelukkige man die was ontsnapt te zeggen: geef het woord door, dat ze hun doel moesten negeren.

 Een zekere gelijkenis met een enkel geschetst doek waarop een vrouw aan het naaien is en het feit dat de persoon geen hoge sociale status heeft, noch koninklijk noch adellijk, hebben ons doen denken dat het Velazquez' dochter Francesca is, getrouwd met zijn leerling Mazo lang voordat dit portret werd geschilderd.

En aangezien we op het eerste gezicht al zien dat dit schilderij mogelijk was, maar dat het geen normaal feit was en geen comfortabel gegeven in het gebruik van de tijd, hebben we geen andere keuze dan te belanden in het integrale problematisme van Velázquez' leven, dat geen normaal of comfortabel leven kon zijn, ongeacht de verschijningsvormen en traditionele figuren die aan hem worden toegeschreven.

Het schilderij zelf, het pure schildersezelschilderij daarentegen, claimt dat de muur eraan hangt als een dergelijke muur en zonder te proberen zichzelf erin op te nemen of nog minder te annuleren, maar eerder een nieuw gebied te zijn ten opzichte van de muur, een nieuw oppervlak dat er niets mee te maken heeft.

 Nu gaat het erom te begrijpen hoe de kunst in vijfenzeventig jaar tijd van de een naar de ander is gegaan, van het schilderen van wat de dingen zouden moeten zijn naar het schilderen van wat ze helaas zijn, van het verbeelden van verlangens naar het weergeven van verachtelijke dingen, van het bewonen van een goddelijke andere wereld naar het nog meer onderdompelen in wat we zijn in onze gewone wereld.

Gezien het feit dat andere jaloerse schilders zoals de Italiaan Carducho zijn glorie proberen te ondermijnen door te zeggen dat hij alleen portretten kan schilderen, organiseert Filips IV een wedstrijd met als thema de overgave van de Moren en oefent hij druk uit op Velázquez om daaraan deel te nemen.

Omdat er geen twijfel over bestaat, kan een schilder geen schilderij maken als hij niet eerst verliefd is op bepaalde puur formele abstracte kwaliteiten, dat wil zeggen kwaliteiten die niet in een concrete figuur zijn gespecificeerd en die de ware esthetische waarden van zijn werken zullen zijn. Daarom kiezen we als we hierover praten meestal ook abstracte woorden en formele generieke attributen.

Integendeel, het leven is verwrongen en moeilijk dankzij een hele reeks oorzaken, bijvoorbeeld onhandige tussenkomst van de staat in te veel zaken, besluiteloosheid in de nieuwe sociale situaties, de edelman zelf weet niet meer goed waar hij recht op heeft of, dienovereenkomstig, wat zijn plicht en rol zijn, omdat de nieuwe macht van de staat nu onbeperkt maar nog steeds ongedefinieerd handelt, de inquisitie komt zelfs tussenbeide in zaken van export 1 González de Amezúa Lope de Vega in zijn brieven II 278.

De Spaanse schilderkunst is duidelijk Spaans, maar om dezelfde reden en vanwege haar fortuin behoort de Spaanse schilderkunst tot het immense continent van de Italiaanse schilderkunst en bevindt ze zich in zekere zin in de eindfase ervan.

Daarbuiten, afgezien hiervan, is de schilderkunst, wat wij beeldende kunst noemen, niets, omdat het slechts het materiaal is dat aanleiding geeft tot deze handelingen; het is de muur beklad met affresco-kleuren, het is het geëmailleerde bord met temperakleuren, het is het canvas beplakt met olieverf.

Als we voortbouwen op wat er is gezegd, zullen we alles wat daaronder wordt gezegd eruit halen, alsof het de wortels ervan zijn, zodat, hoewel er altijd heel weinig wordt gezegd, er veel blijft dat zonder doel en zelfs tegen het doel in gemanifesteerd blijft.

Palomino, de biograaf van Velázquez die zo'n twintig jaar na de dood van onze schilder schreef, maar die gebruik maakte van de gegevens over zijn leven en werk die hem waren verstrekt door Don Juan de Alfaro, een leerling van Don Diego en een persoon van alle aanzien, faalt altijd om ons te vertellen dat veel Italiaanse schilderijen uit die tijd in Sevilla zijn aangekomen.

Schilderen is dus geen manier van zijn van de muren, noch een manier van zijn van de stoffen, maar een manier van man-zijn die mannen soms uitoefenen.

Hij besteedde geen aandacht aan deze angst totdat we in Salamanca aankwamen en werden begroet met het nieuws dat de genoemde Jacinto op dezelfde dag plotseling dood op het podium viel nadat hij net klaar was met het vertegenwoordigen van een relatie die een kwartier had geduurd in het bijzijn van zijn vrouw die het uitvoerde, en hij had nog maar drie verzen over toen hij plotseling viel.

 Het spreekt voor zich dat het leven en wezen van het individu afhangt van zijn of haar tijd, maar het is noodzakelijk om voor eens en voor altijd een einde te maken aan het simplistische begrip van deze waarheid, die erin bestaat te veronderstellen dat het individu altijd samenvalt met zijn of haar tijd.

De laatste eenvoudigste en meest diepgaande structuur van een schilderij, bestaande uit de dualiteit die wordt gevormd door de natuurlijke vormen van de objecten die erin worden weergegeven enerzijds en de artistieke of stilistische vormen waaraan ze door de schilder worden onderworpen aan de andere kant, de evolutie van een beeldende kunst bestaat uit de strijd tussen de ene klasse van vormen en de andere.

a Wat de oorzaken ook mogen zijn waardoor de evolutie zo zou zijn verlopen, het zou onmogelijk zijn geweest als een deel van het publiek niet het punt in hun artistieke vorming had bereikt waarop ze een onvoltooid schilderij als een compleet schilderij konden zien.

 Alleen voor degenen die zich dieper in deze kwesties verdiepen, zal ik, even theoretisch gesproken, zeggen dat het gaat over hoe het bewustzijn van waarden in de menselijke geest kan optreden vóór het bewustzijn van de dingen waarin die waarden zich bevinden of zullen bevinden. Daarom het probleem van de a priori gevoeligheid van waarden, wat een van de meest verrassende krachten van de mens en de schepper bij uitstek is.

In deze lessen 2 is dat niet mogelijk omdat het onderwerp ons zou dwingen een lange wending te nemen, te beginnen met de vormen die het religieuze leven op dit moment aanneemt, gevolgd door het cijfer dat het monarchale instituut in deze jaren bereikt en daarmee, de een na de ander, alle dimensies van het collectieve bestaan.

 Velazquez schilderde weinig omdat hij zijn kunst nooit als een beroep heeft ervaren, maar wanneer zijn werk wordt beoordeeld vanuit het gezichtspunt van de originaliteit van de vruchtbaarheid bij het vinden van nieuwe thema's of nieuwe manieren om de gebruikte thema's te behandelen, zijn we verrast te beseffen dat er geen schilder is geweest met meer ideeën.

De heel eenvoudige overweging die we zojuist hebben gemaakt, volgens welke het schilderij uit twee elementen is samengesteld, de vormen van de objecten en de artistieke of stilistische vormen, onthult ons dat deze zachte en voortdurende evolutie niettemin een permanent drama is..

Hij was de eerste grote Europese kunstenaar waarmee Velázquez in contact kwam en het gebeurde zo dat hij aan de professionele rang een man van de wereld toevoegde, een groot zakenman van de schilderindustrie, een politicus en de levensloop die typerend is voor een grote heer.

In een studie van mij over Velazquez die meer dan drie jaar geleden werd gepubliceerd door de grote uitgeverij van kunstboeken in Bern, de Iris Verlag, betreurde ik dat Caravaggio zelfs in Italië niet de rang kreeg die hij zo uitbundig claimt omdat hij een enorme kunstenaar is.

Dit gebrek aan inspanning bij de productie, reëel of slechts schijnbaar, samen met de afwezigheid van rusteloze avonturen in zijn leven en de reputatie van flegmatiek die de koning hem zelf gaf, zou je doen denken aan een man zonder interne spanning en zonder karakterenergie.

Zodra ik dit verschil heb onderkend tussen de voor de hand liggende spraakzame uitdrukking die spreekt en de stille, terughoudende uitdrukking die schildert, keer ik terug naar mijn eerste uitspraak, volgens welke het schilderij alleen bestaat als een reeks tekens waarin intenties worden bestendigd.

... Nou, maar wat zijn mannen en een leven dat daaruit is samengesteld, waardoor gebeurtenissen zoals die of dergelijke ook zeer vaak voorkomen in Calderón. Welke tegengestelde tegenstellingen zijn dit? Tussen de armen van mijn man, vreemd verdriet, sliep ik ongelukkig ongeluk en als ik adem ontbreekt het me aan wakker tiran geluk. Ik merk dat mijn hart wordt uitgerukt in de armen van ijs. Ik ben een zwart monster dat verlangt. Dingen van deze aard kunnen geen poëtische vormen worden genoemd, maar eerder extreme formalismen.

We zouden kunnen onderkennen dat de betekenis van een penseelstreek uitgeput is als we ons bewust zijn geworden van het algemene project van het schilderij dat de schilder in gedachten had en dat het in elk van hen aanwezig is als dat project en de vastberadenheid om het uit te voeren door spontane generatie geboren waren en op zichzelf iets compleets waren.

We zullen meteen zien dat dit geen integrale werkelijkheid is en dat gelukkig ook niet kan zijn, en dat het voor zichzelf voldoende is dat het op zijn beurt eerder een fragment is van een andere, veel bredere werkelijkheid en dat dit, in plaats van de karaats van zijn verheven rang minimaal minimaal te verminderen, het, wanneer het op deze manier in zijn ware perspectief wordt genomen, er meer veredeld en correct uitziet.

We zullen hiervan een voorbeeld krijgen als we meteen opmerken dat degenen die onze grote schilders hebben bestudeerd een onnauwkeurige interpretatie van hun werk en hun genialiteit hebben gegeven, omdat ze geloofden dat het voldoende was om te verwijzen naar wat gewoonlijk de Spaanse schilderkunst wordt genoemd alsof ze een volledige en autarkische realiteit waren.

De leerling van de geschiedenis staat nooit stil, maar zwaait voortdurend heen en weer, en assimileert zich zo met de realiteit die hij aanschouwt, die in feite een komen van een gaan is en niets anders is.

Als we de latente houding in de schilderijen van Velázquez vergelijken met die in alle eerdere schilderijen, lijkt het ons een overtuiging dat al die eerdere kunst, ook al was ze prachtig, kinderachtig was.

Hoewel kunst zichzelf uiteindelijk als een nieuwe sociale macht heeft opgedrongen aan de leidende klassen overal ter wereld, is het alleen in Italië een publieke realiteit die door de straten loopt en deel uitmaakt van de atmosfeer.

De waarheid is dat Spanje, nog steeds uitgeput, hoewel zonder grote generaals en hoewel onder druk van zoveel vijanden, in deze eeuw niet verslagen had kunnen worden als er een beetje pragmatisch denken was geweest dat in staat was de feiten te zien, te analyseren en met het oog hierop enigszins congruente resoluties aan te nemen.

Ik heb zo'n hevig verlangen dat alles voor u duidelijk is, kortom, dat ik er last van heb om u nu bijvoorbeeld niet meer uit te leggen hoe de aanwezigheid van zijn eigen stijl in de geest van een kunstenaar kan opkomen voordat hij zich een concreet en enkelvoudig project voor het schilderij voorstelt.

Deze vormen, ik herhaal het, zijn niet van een echte vrouw overgenomen, ze zijn uitgevonden en met het doelbewuste doel dat ze geen echte vrouw vertegenwoordigen en ook niet kunnen vertegenwoordigen, maar eerder iets dat louter een ondersteuning is van pure esthetische genaden waarvan ze de kwaliteit schoonheid noemden.

Het betekent dat de Fransen en de Spanjaarden beginnen te beseffen dat zij geen mens in het algemeen zijn, een abstracte mens, maar eerder een authentieke en exclusieve stijl van menselijk bestaan.

Hier is trouwens een thema voor een prachtig boek dat zonder Weimar al door Goethe geschreven had moeten zijn. Nu kan niets ons doen inzien dat het werk en leven van Velázquez zonder de twee reizen naar Italië anders zou zijn geweest.

Deze kunst van Juan Palomo, dit schilderij voor schilders, is niet zo vreemd in een tijd als de onze, die ook een natuurkunde kent voor natuurkundigen die hermetisch is voor andere stervelingen, een recht voor Kelsen-juristen, een beleid voor professionele revolutionaire politici, maar het is niet bekend hoe en in welke zin dit rond 1640 heeft kunnen gebeuren.

Welke vrouw zal esthetisch gezien levendig mooi, er zijn er veel op deze wereld, zo veel dat ze het leven van een man tot een bijna oneindige ballingschap maken, omdat ze met zo veel zijn en één er maar één is.

De methode om dit te bereiken is door het schilderij met geweld los te trekken uit de besluiteloze gebieden waar het kunstwerk gewoonlijk mag zweven en het te nemen voor wat het authentiek is, namelijk als een fossiel waarin een stukje van het leven van een man werd gemineraliseerd en omgezet in een louter en inert ding.

Velazquez begon, net als andere Sevilliaanse jongens van zijn generatie, stillevens te schilderen in de stijl van Caravaggio, hoewel hij de gemeenheid van de personages en de situatie verder accentueerde en uiteraard veel meer van de individualiteit van de objecten reproduceerde.

Ze realiseerden zich niet dat Velázquez de eerste grote revolutie in de westerse schilderkunst zou vertegenwoordigen en dat deze revolutie er juist in bestond om van alle schilderijen een portret te maken, dat wil zeggen individualisering van het object en de onmiddellijkheid van de scène.

Wanneer we van het een zeggen dat het een voortzetting is van het ander, zeggen we niet dat het er gelijk aan is, maar integendeel, ik zeg dat het juist is om geldigheid te hebben. Ik zinspeel op deze twee zeer duidelijke feiten dat elk vastberaden individu het nut voor zich ziet, dat hem met zo'n doeltreffendheid wordt opgelegd dat als hij het niet wil accepteren, hij geen andere keus heeft dan de pijnlijke gevolgen van zijn insubordinatie onder ogen te zien en in het kleinste geval zal hij speciale inspanningen moeten leveren om het te vermijden.

We zullen zien hoe dit bij Velázquez een paradoxaal uiterste bereikt, zodat het meest essentiële van zijn artistieke intentie niet duidelijk naar voren komt in een van zijn schilderijen, maar in de totaliteit van zijn werk gecombineerd met de rest van zijn leven.

Bijgevolg ontstaat er een oneindig dramatische vorm van menselijkheid waarin twee inspiraties en twee tegenstrijdige lotsbestemmingen voortdurend naast elkaar bestaan, die onze ziel die onvergelijkbare spanning geeft, die emotionele passie die de ogen van de Spaanse man gloeiend en koortsig maakt, die Spaanse blik waarin de elektrische spiritualiteit soms flitst als de echo van de blik van een onmenselijk beest, die weergaloze blik van de Spaanse man wiens geheime Spaanse historici niet hebben kunnen ontcijferen, en die alleen vrouwen van over de hele wereld kunnen ontcijferen. hebben kunnen begrijpen. wereld.

We verkrijgen deze precisie als we ons bij het volgen van de evolutie van de Italiaanse kunst voorlopig uitsluitend concentreren op een enkel onderdeel ervan, het meest elementaire maar ook het fundamentele.

Een paar pagina's later zal Almansa ons laten zien hoe het heel Spanje van verrukking en bewondering deed schudden om degenen te zien die hem zagen en degenen te horen die de beschrijving hoorden hoe Don Rodrigo Calderón de trap beklom zonder gestoord te worden, terwijl hij de kap gracieus op zijn schouder oppakte, en zelfs in die ellende de zwaartekracht en heerschappij toonde 2 .

Door verschillende artistieke intenties te herkennen die hier en daar in de loop van de tijd ontstaan, valt op dat er niet sprake is van één enkele techniek en daarin verschillende graden van perfectie, maar eerder van verschillende technieken, die elk worden opgeroepen door een bepaald artistiek doel.

Dit geldt, ik herhaal, niet alleen voor de schilderkunst, maar voor de geschiedenis van alle kunsten, en nog meer voor de geschiedenis van alle menselijke vormen.

Maar als hij ons eenvoudig en exclusief een driehoek of een piramide had getekend, zouden we helemaal niet ontroerd zijn en zouden we net zo onbewogen voor het schilderij blijven staan ​​als voor een schoolbord met wiskundige figuren, dat wil zeggen even emotieloos als de koe die voor de weide herkauwt.

Ook doe ik geen uitspraken over de vraag of het, zelfs als we deze pluraliteit van tradities aannemen, noodzakelijk zal zijn of niet dat ze uiteindelijk geïntegreerd zullen worden in één enkele planetaire traditie, zoals de afgelopen millennia lijkt te gebeuren, of dat als zelfs het bereiken van dat unieke karakter een nieuwe daaropvolgende dissociatie niet mogelijk is waarin de takken van de mensheid steeds meer uiteen gaan lopen.

Repareer jezelf, een alleenstaande vrouw is zichtbaar in je leven, een enkele vriend, de koning, een enkele werkplaats, Paleis.

Want niet alleen de levensvormen, in dit geval de letters, veranderen door hun inhoud, maar in alle dimensies van hun werkelijkheid.

Deze kunstenaars waren voor het grootste deel middelmatig, maar het is vermeldenswaard dat de twee belangrijkste schilders van die tijd, Tiepolo, het postume genie van een grote traditie, en de Duitse Mengs, die het tegenovergestelde was van een genie, namelijk een magnifieke kunstpedagoog, hier door de koningen waren gebracht.

Orpheus was er ook en lokte met zijn melodie ijsbeesten aan, een dans van figuren allemaal gemaakt van boter en suiker volgde en een kar werd getrokken door vier adelaars waarin wat worstjes uit Italië kwamen, een andere die werd gegooid door vier kranen waarin enkele pemiles kwamen, ogenschijnlijk heel maar allemaal met grote subtiliteit in plakjes gesneden, die werd gevolgd door een galei met al het nodige en elk daaruit gedwongen een fontein van crèmes bracht een andere kombuis van dezelfde twee andere schepen waarvan de lantaarns waren gemaakt van boter en suiker en aan de zijkanten waren brigantijnen die geld brachtenscateles en ander fruit, gevolgd door twee gesleepte boten, alle drie gevuld met zoete limoenen, gearrangeerd met hun suiker, de servetten zo merkwaardig versierd dat ze leken op vissen, schepen en andere uitvindingen.

De volgende ochtend reed de koning, die terugkeerde naar het Retiro voor de Augustijner Recollecten, met zijn auto de ezel van een arme man aan die vuil aan het opgraven was, en hoewel hij probeerde te stoppen, brak hij hem in stukken. De man schreeuwde om het verlies van zijn bezittingen en liet hem hem een ​​dubloen geven van 8 anderen, zeg twee, en hem een ​​paar vragen stellen over de gezondheid van de prins. Hij antwoordde liefdevol dat het al goed met hem ging en nam hun hoed af.

We leven altijd binnen vormen, dat wil zeggen dat alles wat we in ons leven doen, zelfs als het spontaan in ons ontstaat, gestimuleerd door de gelegenheden van het leven, wordt uitgevoerd binnen reeds bestaande kanalen of mallen die we van onze omgeving hebben geleerd.

 Hoewel toeval het irrationele element van het leven is, kunnen we in een goed geplande biografie definiëren welke feiten en karakters het gevolg zijn van het toeval en welke niet, evenals de grotere of kleinere diepgang van de interventie die het heeft ondergaan.

Het leven is altijd een gok op de kaart van bepaalde waarden en daarom heeft elk leven een goede of slechte persoonlijke of vulgaire stijl die oorspronkelijk uit de omgeving is gecreëerd of ontvangen.

VELÁZQUEZ IN ITALIË - Na zijn triomf in Madrid en zijn benoeming tot schilder van de koning op drieëntwintigjarige leeftijd, is de belangrijkste gebeurtenis in Velázquez' leven het bezoek dat Rubens in 1628 aan Madrid bracht op het hoogtepunt van zijn roem.

(bron: VELAZQUEZ. Uitgegeven door de Revista de Occidente, collectie «El Arquero», Madrid, 1959, Ortega y Gasset Complete Works, VOLUME VIII - 1958 - 1959)
 
--
 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Het grootste bordeel van Europa

Weg met Piet Vroon (2)

Latijnse Citaten van ... (Vergilius)