Oorsprong en Epiloog van de filosofie (Ortega y Gasset)
Hoe komt er voortgang in de filosofie? Hegel ziet dit als een dialetisch proces, bij Popper gaat het erom om andere theorieen te falsificeren, bij Ortega y Gasset gaat het om ...
Fragmenten en samenvatting
1: Waarom wordt de filosofie soms gezien als een "monumentaal toeval"?
- Ortega y Gasset beschrijft de filosofie als een "monumentaal toeval" omdat ze gelijktijdig ontstond bij twee mannen uit dezelfde generatie, maar aan tegenovergestelde uiteinden van de Griekse wereld: Elea en Efeze. Hun doctrines vertegenwoordigden vanaf het begin de meest antagonistische vormen van filosofie, alsof de toekomstige filosofie al vanaf het eerste moment tussen deze twee polen was "ingeklemd".
2: Hoe draagt geduld en precisie bij aan wetenschappelijke en filosofische vooruitgang?
- Ortega y Gasset illustreert dit met het voorbeeld van Tycho Brahe en Johannes Kepler. Brahe, een man zonder genialiteit, besteedde zijn leven aan het verzamelen van exacte metingen van sterrenverplaatsingen. Zijn werk maakte Keplers geniale ontdekkingen pas mogelijk. Zonder Brahes geduld en precisie zou Kepler’s wetten niet tot stand zijn gekomen. Dit toont aan dat wetenschap en filosofie vaak voortbouwen op de bescheiden, maar essentiële bijdragen van anderen.
3: Wat bedoelt Ortega y Gasset met de "tweedeling" in de filosofie en de wereld?
- Ortega y Gasset stelt dat de filosofie de wereld voor het eerst "hypothetiseert" en "dupliceert", wat betekent dat ze de realiteit opsplitst in tweeën. Deze tweedeling was al aanwezig in eerdere disciplines, maar de filosofie maakt het expliciet. Hij vraagt zich af of de mens vóór de filosofie al in een tweewereld leefde, maar benadrukt dat we deze vraag niet kunnen beantwoorden zonder terug te gaan naar een tijd vóór de geschiedenis van de filosofie, wat buiten ons huidige perspectief valt.
4: Wat is de betekenis van het woord alétheia in de context van menselijk denken?
- Alétheia (waarheid) wordt door Ortega y Gasset beschreven als een fundamenteel fenomeen van het menselijk leven. In een tijd waarin mensen steeds prikkelbaarder worden, merkt hij op dat jongeren vaak denken dat een idee dat ze begrijpen, ook door henzelf is bedacht. Dit toont aan hoe de democratisering en universalisering van kennis de waarde en uniciteit van waarheid kunnen aantasten. Kennis is volgens Ortega geen passieve opname van de werkelijkheid, maar een actieve interpretatie en vertaling, vergelijkbaar met het vertalen van de ene taal naar de andere.
-
5: Hoe verhouden de goden van Thales zich tot de moderne opvatting van goden?
- Ortega y Gasset stelt dat de goden van Thales, die ooit uitzonderlijk en buitengewoon waren, in de moderne tijd alomtegenwoordig en triviaal zijn geworden. Dit betekent dat hun primaire eigenschap—kennis—verloren is gegaan. De goden zijn niet langer bronnen van wijsheid, maar zijn gereduceerd tot alledaagse verschijnselen.
6: Wat is de rol van interpretatie in kennis, volgens Ortega y Gasset?
- Kennis is volgens Ortega geen passieve weerspiegeling van de werkelijkheid, zoals de Ouden, scholastici of positivisten dachten. In plaats daarvan is kennis een interpretatie van de werkelijkheid, een vertaling van de "taal van het zijn" naar de "taal van het weten". Dit betekent dat kennis altijd perspectivisch is en subjectief gekleurd door de interpretatie van de mens.
7: Waarom zijn mensen die afstand nemen van de filosofie vaak niet in staat om de essentie ervan te begrijpen?
- Ortega y Gasset stelt dat mensen die de filosofie alleen van een afstand bekijken, vaak een vaag en onduidelijk beeld hebben van wat filosofie werkelijk is. Zij kunnen de diepgang en complexiteit van filosofische ideeën niet volledig vatten. Pas wanneer men zich actief in de filosofie begeeft, kan men de nuances en de ware aard ervan begrijpen.
8: Hoe heeft de combinatie van wetenschappelijke ontdekkingen (zoals die van Galileo en Descartes) bijgedragen aan de filosofie van Newton?
- De mechanische wetten van Galileo, de algemene methoden van Descartes en andere latere ontwikkelingen maakten het idee van zwaartekracht mogelijk. Dit leidde uiteindelijk tot Newtons filosofie, die het eerste authentieke systeem van denken over de realiteit was. Newton’s wetten vormden de eerste effectieve wetenschap, omdat ze een coherente en toepasbare theorie boden over de werkelijkheid.
9: Kan wat we nu doen onder de vlag van de traditionele filosofie worden beschouwd als een nieuwe vorm van filosofie?
- Ortega y Gasset twijfelt eraan of de huidige activiteiten onder de vlag van de traditionele filosofie werkelijk een nieuwe filosofie vormen. Hij suggereert dat het misschien iets heel anders is dan alle voorgaande filosofie, maar hij geeft geen definitief antwoord. Wel merkt hij op dat elke nieuwe filosofie traditioneel begint met het aan de kaak stellen van de fouten van de voorgaande filosofieën.
10: Hoe verhouden nieuwe filosofieën zich tot de fouten van eerdere filosofieën?
- Ortega y Gasset observeert dat elke nieuwe filosofie begint met het erkennen en aan de kaak stellen van de fouten van de voorgaande filosofie. Dit proces is formeel en structureel: nieuwe filosofieën bouwen voort op de kritiek van eerdere ideeën, maar voegen daar hun eigen perspectief aan toe. Dit toont aan dat filosofie een dynamisch en zich ontwikkelend proces is.
Vervolg
De verantwoordelijkheid is noch willekeurig, noch de onze. dat het eerste wat ons opvalt, uitgaande van haar totaliteit, de veelheid aan tegenstrijdige en dus foutieve meningen is, dat we vervolgens zien hoe elke filosofie de fout van de voorloper omzeilt en er dus voordeel uit haalt, dat we later beseffen dat dit onmogelijk zou zijn als die fout niet gedeeltelijk waar zou zijn en uiteindelijk hoe die delen van de waarheid worden geïntegreerd en weer tot leven komen in de hedendaagse filosofie.
1. Verantwoordelijkheid is noch willekeurig, noch de onze.
- Dit suggereert dat verantwoordelijkheid niet zomaar een keuze is (willekeurig), maar ook niet volledig bij ons ligt (de onze). Dit is een paradoxale uitspraak die vraagt om verdere uitleg.
- Filosofieën lijken vaak tegenstrijdig en foutief, maar waarom?
3. Elke filosofie omzeilt de fout van de voorloper en haalt er voordeel uit.
- Dit suggereert dat elke nieuwe filosofie zich afzet tegen de vorige, maar er ook iets van overneemt.
- De "fouten" van eerdere filosofieën bevatten mogelijk een kern van waarheid.
- Dit suggereert een evolutionair proces in de filosofie, waarbij waarheden uit het verleden worden herontdekt of geïntegreerd.
...
Over het algemeen moeten we vertrouwen op de volgende regel, die voorlopig niet bedoeld is als meer dan een praktisch recept en misschien tegelijkertijd een tautologie. Het is niet mogelijk dat een aspect van de werkelijkheid, wat het ook mag zijn, als we erin slagen het nauwgezet te beschrijven, ons niet een belangrijke waarheid oplevert. Dit is een waarheid die niet alleen is wat ze is, maar waar we ook op moeten rekenen en die haar volle betekenis zal krijgen in een wellicht veel geavanceerder stadium van ons progressieve denken.
Het werd echter pas op het eerste moment genoemd, dat wil zeggen toen het ding zelf, in dit geval filosoferen, een nieuwe bezigheid was die mensen nog niet kenden, die nog geen publiek bestaan had en niet van buitenaf kon worden gezien.
Dat sneeuw wit is, is gedeeltelijk waar omdat er witheid in sneeuw zit, maar in de eerste plaats zijn er veel witte dingen waarvan de witheid een andere tint heeft dan die van sneeuw; dan is het predikaat witheid van sneeuw alleen waar als we het nemen met zijn speciale nuance, die niet in de stelling is opgenomen en het tot een gedeeltelijke onvolledige waarheid maakt die gevaar loopt onwaar te zijn.
Welnu, de meeste van onze ware ideeën vertegenwoordigen slechts één van de componenten van datgene wat onze geest op dat moment ziet en begrijpt, en is dus slechts een gedeeltelijk aspect dat van het ding is losgescheurd, abstract hoewel reëel in de eerste betekenis van het woord.
Ik heb dertig jaar lang in stilte moeten verdragen dat dwazen mij ervan beschuldigen niets anders te doen dan literatuur, en wat nog erger is, is dat mijn discipelen zelf geloven dat het nodig is om de vraag op te werpen of wat ik deed literatuur was of filosofie en dit soort provinciale belachelijkheid.
Welnu, het gebeurt dat wanneer hij de manier van denken die leidt tot de wetenschap van de principes, dat wil zeggen tot de prototypische wetenschap, strikt wil differentiëren, en hij geïnteresseerd is om deze te scheiden van de andere manieren van denken die in Griekenland, de poëzie, de kosmogonieën en de orfische theologieën en de fysiologie werden gevolgd, hij de lijn van de cpiXooocpávTeç aanwijst. sp. Tyjç á etac degenen die over de waarheid hebben gefilosofeerd i.
Maar die woorden van Protagoras betekenen een effectievere ontkenning van de goden dan die van Heraclitus en Xenophanes. Uiteindelijk vervangt Protagoras de goden niet door een andere realiteit, terwijl Xenophanes en Heraclitus het Pantheon verlaten en in plaats van de pluraliteit van goden die de Griekse religie constitueren, spreken ze over een God wiens eerste attribuut uniek moet zijn.
C kwam tot een radicaal nieuwe ontdekking, een nieuwe en grote openbaring die verschilt van de filosofie. Het woord aletheia had zijn nieuwe metaforische betekenis al in zeven eeuwen filosofie versleten en er moest een andere term worden gevonden om openbaring te zeggen. Dit was, zoals het overeenkwam met de toch al Aziatische tijd, een barok woord apo kalypsis, dat precies hetzelfde betekent, alleen op een overbelaste manier.
De man die het meest radicaal de zuivere rede zal ontdekken, het zuivere rationalisme, het rationalisme dat geroepen is om religie te wurgen, Descartes, deed toen hij nog heel jong was de plotselinge ontdekking van de methode. van de mathesis universalis had hij een extatische visie waarvan hij altijd voelde dat dit het hoogtepunt van zijn leven was en dat hij altijd zag als iets waar hij nauwelijks een rol in had, een goddelijk geschenk en een transcendente openbaring.
Het belangrijkste voor iedereen die er echt over wil nadenken, is dat hij niet te veel haast heeft en trouw is aan elke stap van zijn mentale route naar het aspect van de werkelijkheid dat hij momenteel voor ogen heeft, waarbij hij vermijdt de eerste verre en verwarrende aspecten te negeren uit een soort snobistische urgentie die hem ertoe aanzet meteen naar de meest verfijnde te gaan.
Wat was er voordat filosofie begon als een homologe bezigheid bij de mens?bre. Daarom is filosofie op haar beurt niets anders dan een stap die door het denken wordt gezet ten opzichte van een voorgaande stap die geen filosofie zou zijn.
Een feit dat ons meer dan normaal zou moeten verbazen, is dat zodra de filosofische bezigheid in vorm begon, er geen enkele filosofie lijkt te zijn geweest die opnieuw is begonnen, maar dat ze allemaal zijn voortgekomen uit de voorgaande en vanaf een bepaald moment kan worden gezegd dat dit uit alle voorgaande bestaat.
Oorspronkelijk betekende het de beroepsmatige en niet-afdwingbare bezigheid van bepaalde mannen, een ongekende bezigheid die niemand eerder had uitgeoefend, die nog niet dezelfde gevestigde naam heeft en die moet worden genoemd naar wat we zien dat ze de waarheden onder de loep nemen, dat wil zeggen ze verder onderzoeken dan anderen, en dingen in twijfel trekken waar de filosoof meent te zijn bereikt met zijn poging om ze onbetwistbaar te maken.
Ooit zijn we op het vermoeden gestuit dat we op een gegeven moment geen andere keuze zullen hebben dan ons temporele panorama van het intellectuele gedrag van de mens uit te breiden naar meer afgelegen en diepere verledens en te kijken naar wat de mens met zijn geest deed voordat hij aan filosofie begon.
Iets anders zou zijn het negeren van de universele wet van het zeggen, op grond waarvan geen enkel gezegde voldoende zegt wat het bedoelt, maar wat erin wordt uitgedrukt slechts een afkorting is en een indicatie van wat er wordt bedoeld. Jo.
Als we de retoriek en de poëtica die de geslachten bestudeerden niet domweg hadden veracht, zouden de manieren waarop we de dingen kunnen zeggen die we willen zeggen voor ons duidelijk zijn; het begrip waarom Parmenides in Parmenides alles vreselijk serieus is, ziet af van het spreken in didactisch proza, vermijdt alleen maar iets uit zichzelf te zeggen en vertaalt al zijn uitspraken naar vaag religieuze karakters en figuren.
Elegant is de man die niets doet of zegt, maar doet wat gedaan moet worden en zegt wat er gezegd moet worden.
Als we, voordat we blootleggen wat dit immense personage heeft gezegd, even stoppen als nodig is om de manier te analyseren waarop de formele figuur van zijn uitspraak het heeft gezegd, ontdekken we dat Parmenides, hoewel afkomstig uit een adellijke familie en begiftigd met het monumentale zelfvertrouwen dat hij bij deze eerste denkers aanmoedigde, dubbel gevoed door het bewustzijn van zijn wezen en zijn denken, zijn aristocratische erfgoed en de originaliteit van zijn denken, respect afdwingt met zijn aanwezigheid waar hij maar wil.
Het is juist het feit van de menselijke conditie, omdat de mens in feite geen andere keus heeft dan door te gaan met denken, omdat hij altijd merkt dat hij niets volledig heeft gedacht, maar eerder moet integreren wat hij al heeft gedacht, op straffe van het besef dat het is alsof hij niets heeft gedacht en zich daardoor verloren voelt.
Maar wat hijzelf en Parmenides bestrijden zijn nogal nieuwe vormen van religie die niet de traditionele zijn, die niet langer de puur mythologische vormen zijn en die, zoals we snel zullen zien, tegelijkertijd verschenen met de nieuwe manier van denken waarmee Parmenides en Heraclitus de orfische theologie en de Dionysische mysteries in beweging zouden brengen.
Welnu, het woord filosofie is niet geboren als term, maar als een normaal woord van de taal en zelfs als zodanig met zijn extreem zwevende profiel.
Als we ons realiseren dat het verleden van de filosofie in feite onverschillig staat tegenover het aspect van dwaling en het aspect van waarheid, moeten we ons er niet mee bemoeien en deze niet in de steek laten en integreren.
Dus nu maken we ons geen zorgen over wat er bestond voordat er filosofie was en daarom of de wereld al verdeeld was, want zelfs als dat zo zou zijn, zou ze niet verdeeld zijn om dezelfde directe redenen waarom de filosofie haar verdeelt of dupliceert, en door het uitvoeren van deze operatie wordt ze geboren.
Wat je geest in het denken heeft gedaan, is daarom niets anders dan zoiets als uitkleden, blootleggen, een sluier verwijderen of een sluier verwijderen.
Waarheid betekent hier geen enkele waarheid, maar een soort radicale en zeer vaste waarheid die alleen kan worden bereikt via een bepaalde manier van denken of een bepaalde methode.
Het is niet alleen het abstracte feit van de dissonantie dat ons het verleden als een fout voorstelt, maar het verleden zelf gaat, om zo te zeggen, dagelijks zelfmoord plegen, in diskrediet brengen en ruïneren.
Het zou betekenen dat er net zoveel goden zijn als er dingen en gebeurtenissen zijn, en dit houdt in dat het niet mogelijk zou zijn om onderscheid te maken tussen dingen en goden, of beter gezegd dat er geen dingen zijn maar alleen goden.
Zijn zinnen die zoveel hoofden hebben gebroken en die zo illuster raadselachtig lijken, komen tevoorschijn als stralen van enorme en zeer individuele vreugde over deze concrete en onvervangbare man die Heraclitus is, geboren in de familie van de Códridas, stichter van de stad, zelf bezitter van de koninklijke toestand in de hoogste betekenis die deze ooit heeft gehad, namelijk die van een heilige man en de enige die in staat is om te wijden omdat hij de inali-erfenis in zijn bloed draagten goddelijk charisma.
Hoewel de waarheid voor Aristoteles in het oordeel ligt, moet deze verblijfplaats alleen als accommodatie worden opgevat, omdat de waarheid oorspronkelijk niet de waarheid van een oordeel is, maar de waarheid van wezens zelf of wezens in hun waarheid.
Het kijken werkt eraan mee, omdat dit ervoor zorgt dat aspecten in het ding naar voren komen en omdat dit kijken telkens een eigenaardig karakter heeft, het kijkt telkens vanuit een bepaald gezichtspunt, het aspect van het ding is onafscheidelijk van de ziener.
De mens heeft de ervaring dat het leven niet alleen bestaat uit wat er is, maar dat hij gelooft dat het nieuwe realiteiten uit zichzelf ontleent, dat het leven daarom niet uitsluitend door zijn behoeften wordt gedefinieerd, maar zelfs meer dan daarin en dat het overvloeit uit overvloedige mogelijkheden.
Zo'n gigantische ervaring van falen wordt verwoord in deze prachtige paragraaf van Bossuet, een flagrant voorbeeld van de goede barokstijl of de manier waarop de mens zich manifesteerde. 1 Aristoteles bespreekt de voorgaande doctrines altijd, maar niet vanuit een historisch perspectief, maar met een systematische interesse alsof het hedendaagse meningen zijn waarmee rekening moet worden gehouden.
De toestand van ons denken waardoor het gewoonlijk discursief is. Dat wil zeggen: het verloopt met discontinue sprongen en betekent dat we stap voor stap door de werkelijkheid moeten gaan.
Aan de ene kant is dit een epistemologisch concept en als zodanig betekent het niets anders dan dat er effectief in de werkelijkheid is wat het denken denkt, of in een andere zin dat het idee feitelijk voorstelt wat er in de werkelijkheid is.
Interessanter is het om bij Aristoteles een zeker ongemak waar te nemen met de naam filosofie, dat hem dwingt eerst filosofie te noemen wat naar zijn mening filosofie zelf is.
In de tweede plaats zou het diepgaand stilstaan bij elke leerstelligheid neerkomen op ontrouw zijn aan de eerste opvatting die we nu hebben over precies dezelfde filosofie waarin ons een heel bescheiden aspect ervan wordt aangeboden, maar waarvoor er geen reden is om deze over te slaan.
Maar deze eerste denkers vonden geen filosofie buiten zichzelf die hen aantrok en die hen uitnodigde die te combineren met hun religie, maar eerder voelden zij de diepe behoefte aan iets dat nog niet bestond en dat de vreemde naam filosofie zou gaan krijgen.
Dit proza is echter nog niet voldoende geschikt om dit vreemde en transcendente denken dat filosofie 2 zal worden, bloot te leggen.
Voor mij is deze onbevooroordeelde ervaring onvergetelijk geweest, wat Goethe een protofenomeen noemde, en daaraan heb ik letterlijk een hele dimensie te danken van mijn leerstelling dat het ding de leraar van de mens is. zin met een veel serieuzere inhoud dan wat nu kan worden aangenomen i.
Wanneer we een filosofie voor de eerste keer begrijpen, verrast ze ons door de waarheid die ze bevat en uitstraalt, wat betekent dat als we de anderen niet kenden, het voor ons voorlopig gewoon de waarheid zelf zou lijken.
Het is het hebben van het verleden dat het in stand houdt, en daarom is wat specifiek menselijk is niet het zogenaamde intellect, maar de gelukkige herinnering. 2 is zonder twijfel gelijk aan een zeer bescheiden essay, maar uiteindelijk een essay over de eeuwigheid, omdat we hiermee een beetje op God lijken, aangezien het hebben van het verleden in het heden een van de kenmerken van het eeuwige is.
Om de menselijke realiteit, die de huidige realiteit is, te verklaren of te onderbouwen, stelden de mythische logos zich dus een andere voorgaande realiteit voor in een absoluut voor- of alcheringa volgens de Australische aboriginals, juist samengesteld omdat daarin mogelijk was wat in het menselijke heden mogelijk was en wat in het menselijke heden onmogelijk was.
Deze nieuwe en moeilijke publieke situatie van de denker heeft geleid tot de naam filosofie, die zo vreemd, zo gemanierd en zo weinig expressief is.
De waarheid ligt dichter bij het tegenovergestelde en het zou gepast zijn om ons af te vragen of Athene niet eerder een tegenslag voor de filosofie was, omdat het hardnekkige reactionisme dat inherent was aan het democratisme de oorzaak was van de pathologische evolutie die het Griekse denken volgde en het niet toestond zijn eigen volwassenheid te bereiken.
Met strikte continuïteit in ons denken zal het filosofische verleden, wanneer we terugkeren om het oorspronkelijke feit in de tegenovergestelde richting te zien, het vanuit een ander gezicht bekijken en de reeks aspecten die nu voor onze ogen naar voren zullen komen zal heel anders zijn dan de voorgaande.
Een van de vele taken die de mens heeft uitgevoerd is het beoefenen van filosofie, wat geen permanente bezigheid van de mensheid is geweest, maar wat Ortega in dit boek beweert, ontstond op een dag in Griekenland en heeft ons zeker bereikt, maar zonder enige garantie voor de toekomstige voortzetting ervan.
Altijd en overal zijn er veel mannen geweest die in niets geloofden, juist omdat ze zichzelf nergens een vraag over stelden, maar dat leven voor hen simpelweg het loslaten was van een 1. De eerste keer dat ik dit idee van de samenleving, dat de basis vormt van een nieuwe sociologie, publiekelijk blootlegde, was op een conferentie die in 1934 in Valladolid werd gehouden metn de titel De man en het volk.
De mens wordt dan geconfronteerd met twee vormen van intieme bezigheid, religie en filosofie, die hij niet hoeft te creëren, maar eenvoudigweg moet adopteren, en deze adoptie kan worden vervuld volgens de meest uiteenlopende vergelijkingen.
Als je er niet voor zorgt dat je heel goed onderscheid maakt op het vlak waarop sommige dingen zich bevinden voor de denker die in de laatste twintig jaar van de zesde eeuw is geboren, zul je niet met volledige helderheid de betekenis kunnen zien van de mentale drukte die zo verrassend is dat de overblijfselen van Parmenides en Heraclitus ons uitnodigen om te begrijpen.
De dialectische reeks die we hebben behandeld is qua thematische punten niet een reeks willekeurige gedachten, en ook niet alleen maar persoonlijk gerechtvaardigd, maar eerder het mentale traject dat moet worden gevolgd door iedereen die begint na te denken over de vroegere realiteit van de filosofie.
In feite is Thales niet alleen een van de zeven wijzen, maar, zoals Heraclitus zelf zegt, hij is de eerste astronoom, dat wil zeggen de initiator van de Ionische fysiologie of natuurkunde, de eerste figuur van het wetenschappelijk denken die op deze planeet heeft bestaan.
Als er fouten van een ander soort zijn, dat wil zeggen fouten die niets anders zijn dan fouten waarvan de fout niet alleen bestaat uit hun fragmentarische karakter, maar uit hun materie en inhoud, dan is dit geen vraag die we op dit moment hoeven op te helderen.
Alsof dat mogelijk zou zijn. Alsof spreken iets is dat gedaan kan worden met ultieme en radicale ernst en niet met het pijnlijke besef dat er een farce wordt uitgevoerd, een farce, soms nobel, goedbedoeld, zelfs heilig, maar uiteindelijk klucht. Als je echt iets serieus wilt doen, moet je eerst je mond houden.
Als we zeggen dat de mens altijd vanuit bepaalde overtuigingen leeft, stellen we een waarheid die een stelling is die behoort tot de Theorie van het Leven, maar die waarheid verklaart niets dat echt is, maar manifesteert haar eigen onwerkelijkheid door de 1. Zoals we in de inleidende aantekening van dit hoofdstuk stellen.
Westers op alle gebieden van het leven van 1550 tot 1700 Als ik deze turbulente zee in ogenschouw neem, als ik dat menselijke meningen en redeneringen mag noemen, is het voor mij onmogelijk om in zo'n uitgestrekte ruimte een zo veilig asiel te vinden of een zo vredig toevluchtsoord dat het niet gedenkwaardig is gemaakt door het schipbreuk van een beroemde zeevaarder 1 .
Er wordt te veel vergeten dat dit woord, zelfs in de meest vulgaire taal, in de eerste plaats betekent wat volledig waar is en pas in de tweede plaats een tweede, meer bescheiden, berustende en gedeeltelijke betekenis heeft, wat, hoewel niet de hele waarheid, gedeeltelijk waar is omdat het geen fout is.
De naam van het filosofische beroep zou heel anders zijn geweest als hij, in plaats van gekozen te zijn rekening houdend met de sociale contouren van de denker, met volledige spontaniteit had gezocht naar een woord dat zo nauwkeurig mogelijk zou weergeven wat er in hem gebeurde terwijl hij aan het filosoferen was, net zoals een naam die hij zichzelf gaf vanuit zijn intimiteit.
Het initiëren van een manier van denken die de traditionele zo radicaal omkeert en de wereld tot een inhoudelijk profane realiteit maakt, lijkt niet mogelijk als we die eerste denkers niet voorstellen als vrijgesteld van religieus geloof, en dit in extreme mate.
Dit houdt in dat ze onder hun maskers van antagonisten allemaal dezelfde filosofie zijn, dat wil zeggen dat filosofieën niet alleen maar massa's zijn, ze zijn niet slechts dit en dat en nog wat, maar uiteindelijk hebben ze een gelijkheid.
De term is beperkt tot het benoemen van de volgende reeks mentale gebeurtenissen die plaatsvinden bij elke poging om over de werkelijkheid na te denken. Alles wordt gepresenteerd onder een eerste aspect dat ons naar een tweede aspect leidt, enzovoort.
Wanneer hij nadenkt en mediteert over de vulgaire, actuele en algemeen aanvaarde ideeën over een werkelijkheid, ontdekt hij dat ze vals zijn en dat de werkelijkheid zelf daarachter verschijnt. Het lijkt hem alsof hij een korstje heeft verwijderd van een sluier of bedekking die deze verborg, waarachter de werkelijkheid zelf naakt en duidelijk verschijnt.
Nu moeten we ook een radicale scheiding maken tussen filosofie en wat geen filosofie is, om te proberen een glimp op te vangen van hoe deze ontstond, niet alleen door zich te onderscheiden van religie, maar ook van andere manieren van denken.
Om dit te doen, zal hij in de taal van die vulgaire en alledaagse taal zoeken naar een woord waarvan de betekenis analogie heeft, aangezien het niet méér kan zijn met het nieuwe.
Het probleem dreigt vandaag de dag in zekere zin voor de filosofie te komen, omdat het westerse denken, en dan bedoel ik het beste, zich onder die naam is gaan gedragen op een manier waarvan de kwalificatie als filosofie zeer twijfelachtig is.
Maar zoals alles wat is, moet het concreet zijn. Als er een reden is, zal dat de concrete reden moeten zijn. Zie History as a system van de auteur, 1935, en als preformule van het idee, Het Thema van onze tijd, 1923 (bron: ORIGEN Y EPILOGO DE LA FILOSOFIA Publicado por «Fondo de Cultura Económica», México, 1960).
Reacties