Management, Cultuur & Verandering

Sinds ik de krantenkoppen een beetje in de gaten houd, springen de overlijdensberichten er vaak uit. Vaak van mensen op leeftijd, en dan verschillend naar aard van hun professie of positie. Politici krijgen natuurlijk aandacht, maar meestal zijn het mensen uit de artistieke- of cultuursector die eruit springen. Een voorbeeld van iemand die iets meer dan gemiddeld aandacht kreeg, was Joost Prinsen die eind vorig jaar overleed. Maar de aandacht voor Paulien Cornelisse deze week was ongewoon. De eerste dag met de gewone afscheidsberichten, maar een dag later met verdiepingen en toevoegingen. Nu was zij ook ongewoon vroeg gestorven. Ze werd vijftig. Bij Jinek hoorde ik iemand - ik meen de neurobiologe Brankele Frank - zeggen dat ze verliefd op haar was geworden, in de neutrale zin des woords. Op hoe ze dingen deed, en voor elkaar kreeg. Dat was iemand met we ze zelf in de Slimste mens had gespeeld. Paulien was niet in en hokje te stoppen en ergens zag ik ook de term paulinisme* voorbij ko...

In de film Magnolia is er een scene waar iemand [of een voice-over] zegt: You maybe finished with the past, but the past is not finished with you. Zoiets . Jij kan misschien wel een streep hebben gezet achter het verleden, maar uit het verleden kunnen actuele gevolgen komen. Dat is een van de interpretatie. De past is a foreign country is haast nog mooier, en is een openingszin uit het boek, the go-between. AI Samenvatting The Go-Between (1953) is een psychologische roman van de Britse schrijver L.P. Hartley (1895–1972). Het boek staat bekend om zijn nostalgische toon, morele complexiteit en onthullende vertelperspectief. Hier is een uitgebreide samenvatting, analyse en context: Plot in het kort. Het verhaal wordt verteld door Leo Colston, een bejaarde man die in 1952 een oude koffer met dagboeken en brieven uit 1900 terugvindt. Deze herinneringen brengen hem terug naar zijn twaalfde levensjaar, toen hij als "boodschapper" (go-between) fungeerde tussen de rijke Maud en de arm...

Samenvattende bloemlezing Als de epische figuren zijn uitgevonden, als het unieke en onvergelijkbare karakters zijn die op zichzelf poëtische waarde hebben, zijn de karakters van de roman typisch en extrapoëtisch, niet ontleend aan de mythe, die al een esthetisch en creatief element of sfeer is, maar aan de straat van de fysieke wereld van de werkelijke contour die de auteur en de lezer ervaren. Het tragische onderwerp is dus niet tragisch en dus poëtisch als man van vlees en bloed, maar alleen zoals hij wil Zodat de werkelijkheid strikt genomen niet poëtisch wordt en ook niet in het kunstwerk binnendringt, maar alleen dat gebaar of die beweging waarin ze het ideaal weer in zich opneemt. Hoe het werkelijke ook kan zijn in komedie of zoals wetenschap in poëzie kan overgaan, zo vinden we de poëzie van het werkelijke nooit eenvoudigweg werkelijk. Zo niet, hoe kunnen we dan de onberekenbare expansie begrijpen die de literaire kunst hier ervaart? Het epische vlak waar denkbeeldige objecten ...